P.s. Die Eagles! Inderdaad nog best fris hier.

Maar nog even terugkomend op @de woedende kok, die als tegenargument – op de uitspraak ‘blijf de aarde trouw’ – aanvoert dat ‘we’ niet anders kunnen. Zelfs met die opvatting betoon je jezelf nog een aartspessimist. Futuristic escapism, een begrip dat ik bedacht voor het streven niet alleen voet op de maan te zetten, maar zelfs verder te gaan en uit te vogelen of het in een verre toekomst mogelijk is, een van de vele planeten buiten de aarde om, voor menselijk leven bewoonbaar te maken.

Of wat te denken van het transcendentalisme?: een geliefde denkwereld bij theologen en andere zwevende types die zich in alle vastberadenheid buiten deze wereld om, een wereld aan gene zijde voorstellen. Heus de oproep ‘de aarde trouw te blijven’, is meer dan alleen maar een veelgehoorde dooddoener. Tot slot wil ik ook nog verwijzen naar het artikel ‘Vragen staat vrij’ op deze site terug te vinden in de rubriek ‘Open Podium’. Ik weet welhaast zeker als je dit (nog eens) leest, dat je al vanuit een heel ander perspectief mijn comment hierboven zult interpreteren.

Ik zie het al voor me: de stoom komt uit alle gaten van woede, maar heus er zit meer achter dan de dooddoener die jij erin leest. Een knap staaltje hineininterpretieren maak je er dus van. Toon aan waaruit voor jou duidelijk blijkt, dat ik zeg ‘niets aan de hand, dus laten we er maar op los leven’. Of je hebt de parabel niet begrepen, of je hebt je zinnen al dusdanig door de ’selfmade-climate-guru’ Al Gore op hol laten jagen, dat je inmiddels door de bomen het bos niet meer ziet.

Hoe poetisch het stukje ook is het blijft zonder enig inhoud, reflectie op de “klimaatcatastrofe (klink goed) is wel op zijn plaats. Daarvan akte.

Afgezet tegen de gemiddelde levensduur van de ‘gewone’ sterveling, is de geschatte leeftijd van moeder aarde van astronomische omvang. En elke meteorologische verandering die wij in ons kort bestaan waarnemen heeft nauwelijks enige betekenis, bij de immense klimatologische omwentelingen die al hebben plaatsgevonden toen er van (menselijk) leven nog niet eens sprake was.
Niettemin en indachtig een bekende filosoof zou ik iedereen op het hart willen drukken: blijf de aarde trouw.

En voor degenen die de huidige ecologische veranderingen met een droeve dan wel met een hoopvolle blik gadeslaan deze parabel: ooit hield een ‘bijzondere’ sterveling zichzelf voortdurend de vergankelijkheid van alles wat groeit en bloeit voor ogen, dit om het natuurlijk proces van ontstaan en vergaan vooral niet al te zwaarmoedig op te nemen en zo te midden van dit alles de noodzakelijke sereniteit te bewaren. Mij echter, dunkt dit alles omgekeerd van een veel ontzaglijker belang, dan het zo vluchtig in de wind te slaan. Ik zoek naar een Atlantisch ideaal voor élke sterveling. En al dumpt men thans de moeilijkst afbreekbare en meest toxische stoffen in zee. Mijn troost zal zijn, dat alles wat zo op hoop van zegen als levenloos werd achtergelaten, voor toekomstige tijden nog niet voorgoed als verloren mag worden gewaand – ooit spoelt de zee het weer aan land.

Dit is dus minimaal 4%. ;-)

“De Amerikaanse hoogleraar Jesse Ausubel, een uitgesproken groene strijder aan de Rockefeller universiteit hanteert iets andere cijfers. De boskap in de wereld concentreert zich volgens hem in de landen Brazilië en Indonesië, in de rest van de wereld is de hoeveelheid bos nagenoeg stabiel of neemt zelfs toe. In de 15 jaar tussen 1990-2005 zo meent Ausubel is wereldwijd de hoeveelheid bos met netto 2% afgenomen (dat zou dus neerkomen op 80 miljoen hectare in 15 jaar). Maar als je Brazilië en Indonesië uit het sommetje weglaat, dan is de hoeveelheid bos wereldwijd met 2% toegenomen.”

Bij de oerbossen bevindt zich wel degelijk een zorgwekkende daling. We moeten daar inderdaad niet hysterisch over doen omdat welvaart ook milieuzorg met zich mee brengt.

Ik blijf bij de redenering dat bijvoorbeeld ontbossing tegen gaan noodzakelijk blijft .