Er zijn vaste patronen zichtbaar in de wijze waarop de klimaathype wordt aangewakkerd in de aanloop naar belangrijke klimaatconferenties – thans weer de klimaatconferentie in Kopenhagen, die in december zal plaatsvinden. Het doel daarvan is om de mensen schrik aan te jagen, zodat er voldoende politieke steun kan worden gemobiliseerd om op die bijeenkomsten concrete besluiten te nemen om het gevaar van die verschrikkelijke klimaatcrisis (die maar niet wil komen) het hoofd te bieden. Uit alle uithoeken van de wereld komen berichten van verschillende wetenschappelijke instituten die deel uitmaken van de klimaat‘industrie’, waarvan de teneur is dat de situatie nóg ernstiger is dan men al had gedacht. Dat de wereldtemperatuur, in strijd met de projecties van alle klimaatmodellen, de laatste tien jaar is gedaald – en dus niet is gestegen – houdt men angstvallig ‘onder de pet’. Ook de CO2-concentratie is minder gestegen dan verwacht.

Het laatste alarmerende bericht betreft de verklaring dat de Zuidpool sneller smelt dan eerder werd aangenomen.

Aan het betrokken artikel ontleen ik het volgende citaat:

Up to one-third of all Antarctic sea ice is likely to melt by the end of the century, seriously contributing to dangerous sea level rises, updated scientific modeling on global warming shows. The evidence will be presented to an international meeting of Antarctic and Arctic scientists in the US tonight, at which US Secretary of State Hillary Clinton will speak.

‘Evidence’? Wat voor bewijs? Het zijn slechts de uitkomsten van modellen, die – bij mijn weten – niet zijn gevalideerd.

Ter opfrissing van het geheugen hier een grafiek die de uitkomsten van de IPCC–klimaatmodellen weergeeft in vergelijking met de werkelijke temperaturen en CO2–concentraties.
Wat ook opvallend is, is dat het perscommuniqué en de ‘executive summary’ eerder worden gepubliceerd dan het hoofdrapport, waardoor kritische wetenschappers geen gelegenheid krijgen om de auteurs lik op stuk te geven en de alarmerende berichten met behulp van de media een eigen leven kunnen gaan leiden.
We moeten dus maar afwachten wat er in het betrokken rapport staat. Meestal zijn de persberichten en samenvattingen van dit soort rapporten (veel) alarmistischer dan de rapporten zelf. Daarin kun je gewoonlijk de wetenschappelijke caveats vinden die in het propagandageweld verloren gaan.
De aanwezigheid van een belangrijk politicus, Hillary Clinton, bij het wereldkundig maken van het rapport – althans de ‘executive summary’ – is ook zo’n kenmerkend element dat aangeeft dat het hier om gepolitiseerde wetenschap gaat – een ééntweetje tussen een democratische administratie en wetenschappers ‘who want to be helpful to policymakers’.

Wanneer is dit circus nu eindelijk eens afgelopen?

Tags: ijskap, zuidpool