Gezien de interesse die er in het onderwerp bleek te zijn, kon de aangekondigde analyse niet uitblijven. Enige tijd geleden beloofde ik een toelichting op ‘Curaçao, wel of niet belastingparadijs’.

De Antillen te koop zetten op internet. Dat is wat de Nederlandse politicus Hero Brinkman vorig jaar voorstelde. Een politieke stunt of niet, financieel verstandig zou het niet zijn. Want hoeveel de Nederlandse belastingbetaler ook mee betaalt aan het ‘grotendeels corrupt roversnest’, wie het slim aanpakt verdient zijn geld op Curaçao dubbel en dwars terug. Of toch niet?

Het welvaartsniveau van de eilandbewoners op Curaçao is afhankelijk van de Nederlanders op het eiland. Uit het commentaar op deze stelling, die ik onlangs verdedigde, bleek dat er een algemeen sentiment heerst dat Nederlanders hun harde euro’s op het tropische eiland uitgeven, omdat Curaçao een belastingparadijs zou zijn. ‘De exacte grootte van de economische rol is onbekend, maar vermoed wordt dat dit één van de redenen is dat Nederland Curaçao niet kwijt wil’, aldus de reactie.

Maar hoe groot is die economische rol nu eigenlijk nog? ‘Curaçao was ooit een klassiek belastingparadijs’, zegt expert in belastingontwijking Toine Manders (niet te verwarren met die andere Toine Manders, het liberale Europarlementslid). Met zijn Haags Juristen College heeft hij al heel wat Nederlandse ondernemers geholpen om de Nederlandse fiscus te ontwijken.  Met stellingen als ‘De overheid parasiteert op ondernemers’ en ‘Belastingontwijking loont voor ondernemers met een winst boven 20.000 euro’ kreeg hij de afgelopen jaren behoorlijk wat aandacht.

‘Maar Nederland is nog altijd een groter belastingparadijs dan Curaçao’, vervolgt Manders. ‘Voor iedereen behalve voor de Nederlanders. Ons land heeft meer dan tachtig belastingverdragen. Door de lage belastingtarieven die hieruit voortvloeien voor buitenlandse investeerders en doordat er bijvoorbeeld geen bronheffing is op rente of royalities, is veel bedrijvigheid aangetrokken.’ Zo houden bands als U2 en de Rolling Stones kantoor in Amsterdam. Geen wonder, gezien de 1,6 procent belasting die de Stones sinds 1971 betaalden over hun miljoenenopbrengsten. De Nederlandse staat houdt daar veel geld aan over. Maar Nederlanders zelf eens matsen, dat is er niet bij. ‘Dus helpen wij de Nederlanders op zoek te gaan naar een ander belastingparadijs waar ze wel welkom zijn.’

Curaçao is altijd een aantrekkelijk fiscaal toevluchtsoord geweest voor Nederlanders. Niet alleen was de pensionado-regeling interessant voor particulieren, ook voor bedrijven waren er diverse fiscale voordelen op Curaçao. Zo was het interessant een vennootschap op Curaçao te vestigen, waar slechts 2 tot 3 procent VPB betaald moest worden. ‘Er zijn nog steeds mogelijkheden, alleen zijn de regels sinds 1999 behoorlijk aangescherpt,’ legt Manders uit.

Een overzicht van de hoogste belastingtarieven in diverse landen laat zien dat voor wie echt een hekel aan de fiscus heeft, oorden als de Cayman Islands, Bermuda en de Verenigde Arabische Emiraten aantrekkelijker zijn. Ook Koeweit, Oman, Qatar en Saoedi-Arabië heffen geen inkomstenbelasting.

Dan Mitchell, senior fellow bij het Cato Institute, een denktank in Washington DC, definieert zogenoemde ‘belastingparadijzen’ aan de hand van twee criteria. Een belastingparadijs moet niet alleen aantrekkelijke belastingregels hebben voor wereldwijde investeerders en ondernemers, het eigen belastingstelsel moet soeverein zijn. Dat houdt in dat de regels van zo’n belastingparadijs staan boven de regels van een ander land. En dát is op Curaçao nu net niét het geval. Vanuit dat oogpunt zijn er tientallen belastingparadijzen in de wereld, maar Curaçao hoort daar niet bij.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=yi0lkJBTi58[/youtube]

Neem de pensionado-regeling. Eind jaren tachtig hebben de Antillen deze speciale fiscale regeling opgezet voor nieuwe immigranten. De regeling werd mede in het leven om de voordelen voor de lokale Curaçaose economie. Maar in de loop der jaren is de oorspronkelijke regeling –met name onder druk van Nederland- aangepast.

Nu geldt de regeling alleen nog voor personen boven de 50. Zij moeten zich binnen twee maanden na inschrijving op de Antillen melden en binnen 18 maanden een behoorlijk huis kopen op het eiland. Zij mogen dan kiezen voor een tarief van 10% over hun buitenlandse inkomen, zoals pensioen, AOW-uitkering, dividend en rente. Onder buitenlandse bronnen vallen ook de inkomsten uit een offshore-maatschappij, rente uit deposito’s bij de lokale bank en eventuele inkomsten uit verhuur. Het belastbare bedrag wordt op dezelfde wijze berekend als bij niet-pensionado’s.

Men kan ook kiezen om te worden belast voor een vast bedrag van 500.000 gulden (220.000 euro) naar het normale tarief. Maar ben je nog onder de 50 en heb je je niet voor 2001 bedacht, dan geldt gewoon een progressief inkomstenbelastingstelsel dat voor de lokale bevolking geldt. Dit stelsel is, met een maximaal tarief van 57,2 procent voor personen met een netto-inkomen van 102.000 gulden (ruim 45.000 euro), nog erger dan de onaantrekkelijke leegzuiger in Nederland.

Nederland mag dan fiscaal mild zijn voor multinationals, voor de eigen burgers is de fiscus minder coulant. Nederland staat met zijn hoogste belastingschijf van 52 procent zelfs in de wereldwijde top drie van hoogste inkomstenbelasting. Het is dus niet vreemd dat zowel ondernemers als particulieren andere oorden zoeken om te investeren.

Naar Curaçao verhuizen –belastingparadijs of niet- is in sommige gevallen nog altijd aantrekkelijker dan in Nederland blijven. Met de belastingvoordelen voor investeerders wordt niet de zak van de “buitenlander” gevuld, maar wordt vooral de lokale economie gespekt. Curaçao heeft dat soort investeringen nodig om de algemene welvaart van de eilandbewoners te verbeteren. De stelling ‘maar vermoed wordt dat dit [de belastingvoordelen] één van de redenen is dat Nederland Curaçao niet kwijt wil’ kan dus maar op een manier worden beantwoord. Nederland mag Curaçao misschien niet kwijt willen, maar Curaçao en de eilandbewoners zouden de Nederlanders ook niet moeten willen wegjagen.

Tags: belastingparadijs, Cato Institute, Curacao, Hero Brinkman, Toine Manders