In een reactie op een van mijn eerdere ‘postings’ schreef ‘Peter33’:

75 minuten lang ‘Climategate’ …

http://www.uitkijk.net/milieu.php?subaction=showfull&id=1258971739&ucat=2

Het is een klimaatdocumentaire vervaardigd door de filmmaker Martin Durkin. Het KNMI vond die film maar niets. Terwijl de film van Al Gore de hemel werd ingeprezen, werd deze documentaire afgeserveerd.

Eerder schreef ik daarover in Spil:

En hoe is het dan in ons eigen land gesteld? [Bedoeld is de publicatie van kritische opvattingen over het klimaat.] Ook hier kunnen vele voorbeelden worden genoemd van pogingen tot onderdrukking van kritische geluiden. Verschillende media, zoals de Volkskrant, NRC Handelsblad en de TV, zijn heilig overtuigd van de juistheid van de menselijke broeikashypothese, en sluiten afwijkende benaderingen en opvattingen stelselmatig buiten. De officiële wetenschappelijke instellingen die zich met de ‘klimaatproblematiek’ bezighouden, gaan in dit opzicht echter evenmin vrijuit. Hun omgang met twee films over klimaatverandering illustreert dit overduidelijk. In An Inconvenient Truth van Al Gore heeft Lord Christopher Monckton, een bekende Britse klimaatscepticus, 35 fouten geteld, gemiddeld ongeveer één per drie minuten. Maar daarvan was niets te merken in de lovende reactie van het KNMI op deze ‘documentaire’. Hoe anders was de reactie op de documentaire van Martin Durkin: The Great Global Warming Swindle. Deze is geruime tijd geleden in Groot-Brittannië op Channel 4 (niet gelieerd aan de BBC) vertoond. Een Duitse versie werd door de Duitse RTL uitgezonden, gevolgd door een paneldiscussie. En de KRO vertoonde in juli 2007 een ingekorte (en gecorrigeerde) Nederlandse versie, eveneens gevolgd door een paneldiscussie.

In deze documentaire wordt een uitstekend overzicht gegeven van de opvattingen van vele gerenommeerde wetenschappers die zich tot de klimaatsceptici rekenen. De centrale boodschap van de documentaire is dat de door de mens veroorzaakte emissies van broeikasgassen slechts een marginale invloed hebben op het klimaat. De (overigens zeer geringe) opwarming van de aarde dient vooral te worden toegeschreven aan wisselende zonneactiviteit. Deze documentaire kon echter geen genade vinden in de ogen van het Nederlandse PCCC [Platform Communication Climate Change, waarin een aantal Nederlandse instituten die zich met klimaatonderzoek bezighouden, samenwerken]. Nog voordat The Great Global Warming Swindle hier werd vertoond, had het PCCC reeds een kritisch ‘dossier’ op zijn website gepubliceerd over deze documentaire. (Dat was niet gebeurd ten aanzien van Al Gore’s rolprent.) In dit dossier werden termen gebruikt als ‘argumenten fabriceren’, ‘vervalsingen’, ‘brutale knoeierijen’ en ‘manipulatie’.

Lees verder hier.

Maar wat is nu de voorgeschiedenis van de film van Durkin?

Op een klimaatconferentie in Stockholm bij de ‘Kungliga Tekniska Högskola’ (KTH) in september 2006, ontmoette ik Martin Durkin voor het eerst. Het viel mij op dat hij in de discussie met de zaal tijdens de plenaire vergadering intelligente opmerkingen maakte over de klimaat‘problematiek’. Bij die gelegenheid heb ik geen contact met hem gezocht. Maar bij het afscheidsdiner zaten we toevallig aan dezelfde tafel. En ja hoor, daar maakte hij weer van die intelligente opmerkingen! Ik zei hem dat die opmerkingen mij bekend voorkwamen. Ik had ze namelijk zelf al eens eerder opgeschreven in een boekje dat ik samen met Dick Thoenes en Simon Rozendaal had geschreven: ‘Man–Made Global Warming: Unravelling a Dogma’.

Toen ik hem vertelde dat ik daarvan coauteur was, verslikte hij zich. Nadat hij weer was bijgekomen, bekende hij mij dat dit boekje zijn belangrijkste inspiratiebron was geweest. Hij had het twee maal gelezen en volgekladderd met aantekeningen. Tijdens de opnames werd ernaar gerefereerd als de ‘Bijbel’.

Na het uitkomen van de film is Martin Durkin door een hel gegaan. Hele hordes klimaatalarmisten, waaronder vele wetenschappers, stortten zich op hem met kritiek en zelfs formele aanklachten. Datzelfde is Bjørn Lomborg overkomen toen hij zijn boek, ‘The Skeptical Environmentalist’, had gepubliceerd.

Toen ik later nog eens telefonisch contact had met een medewerkster van Martin Durkin, vertelde zij mij dat hun bedrijf sinds ‘The Great Global Warming Swindle’ geen opdrachten meer had gekregen. (Ik weet niet of dat nu nog zo is.) Kortom, onderschat de mensen die onze planeet willen redden niet. Hun doel is zó heilig dat zij bereid zijn over lijken te gaan.

Tags: Climategate, Martin Durkin