Onderstaand artikel is gisteren verschenen op Israned van de hand van Asher Ben Avraham
Shakespeare had het al begrepen: All the world's a stage. And all the men and women merely players.
Het conflict tussen Israel en de Palestijnen lijkt welhaast onoplosbaar. Het is om moedeloos van te worden. Hoe komen we er uit? Of eigenlijk: komen we er ooit wel uit? Over alle inhoudelijke opties die er zijn, wil ik het nu niet hebben. Laten we eens kijken naar de eigen dynamiek van conflicten en de rollen van de betrokken partijen. De wereld is per slot sinds jaar en dag een ononderbroken aaneenschakeling van kleine en grote conflicten.
Het interessante is dat zich bij conflicten tussen mensen, maar ook op grotere schaal tussen bevolkingsgroepen steeds een bepaald rollenpatroon voordoet. De hoofdrollen zijn achtereenvolgens de slachtoffers, de daders en de redders. Good Guys, Bad Guys and Cops, u kent dat wel. Diverse televisieseries en thrillers zijn standaard gebaseerd op dit rollenspel. Maar het verschijnsel is overal waarneembaar: op de werkvloer zien we bijvoorbeeld de arme werknemer die door zijn baas wordt uitgebuit en gered moet worden door de vakbond. Maar ook in de sport, de politiek, de economie en in de alledaagse werkelijkheid komen we continu slachtoffers, daders en redders tegen. Kortom: altijd en overal.
Dit rollenspel in conflicten wordt de Drama Triangle genoemd, een concept dat in 1971 is ontwikkeld door de Amerikaanse psycholoog Stephen Karpman. De waarde van de Drama Triangle is dat inzicht wordt gegeven in de denk- en gedragspatronen van mensen in conflictsituaties. En in de valkuilen waarin iemand kan belanden bij te extreem roldenken en rolgedrag.
Want wat zegt de Drama Triangle over de rollen die mensen in conflictsituaties vervullen?
Het slachtoffer gaat uit van de eigen machteloosheid, hulpeloosheid en passiviteit. Hij vindt dat hij slecht en onrechtvaardig wordt behandeld, zich niet kan verdedigen en recht heeft op hulp van buitenaf.
De redder wordt gedreven door zijn wil om slachtoffers te helpen en goed te doen. Hij ontleent zijn waardigheid aan het redden van anderen.
De dader wordt gedreven door kwaadheid, geldingsdrang en heerszucht. Hij heeft slachtoffers nodig om een uitlaatklep te vinden voor deze behoeften.
In conflicten vervullen de betrokken partijen altijd deze rollen. Het opmerkelijke is dat de rolverdeling ook kan wisselen, afhankelijk van welk perspectief je uitgaat. Slachtoffers kunnen door de andere partij als daders worden beschouwd, daders omgekeerd als slachtoffers. Evenzo kunnen redders weer als slachtoffer of dader worden gezien. ’t Is maar hoe je het bekijkt. Duidelijk is dat niemand graag zal toegeven dat hij de rol van dader vervult.
Doordat mensen de neiging hebben zich vast te bijten in hun rol in het conflict, wordt tegelijkertijd duidelijk waardoor conflicten zo moeilijk oplosbaar zijn. Naarmate een partij zich meer als slachtoffer ziet, zal hij zich ook meer zo gaan gedragen. Het slachtoffer trekt zich in zichzelf terug, wordt passief, klaagt over het aangedane onrecht en roept om een redder. Anderen werpen zich op als redder en pakken – al dan niet succesvol – de dader aan. Weer anderen voelen zich hiervan slachtoffer en richten hun pijlen vervolgens op de redder. Al deze mechanismen versterken het conflict.
Is er een way out uit deze verlammende situatie? Lastig. Je kan als mens niet aan de Drama Triangle ontkomen, daarvoor zit het te diep in het menselijk gedachtenpatroon verankerd. Je kan er misschien wel anders mee omgaan. In de meeste situaties kan je proberen te vermijden dat je doorslaat in je rol. Als je in een moeilijke situatie zit en bedreigd wordt, moet je dus niet verlamd raken en wachten op een redder. Je zal jezelf weerbaar moeten maken en manieren moet vinden om je te verweren tegen de bedreiging. Als je iemand wil helpen, moet je niet als redder het hele probleem overnemen, maar gepaste ondersteuning en advies geven. Mensen helpen zichzelf te helpen. Wil je je verweren tegenover een dader, laat het dan niet bij klagen en beschuldigen, maar stel grenzen en – belangrijker nog - hou letterlijk en/of figuurlijk afstand.
In deze lijn doordenkend: als men al enigszins in de buurt van een oplossing voor het conflict in het Midden-Oosten wil komen, moeten de betrokken partijen dus vermijden door te slaan in de Drama Triangle. Blijf niet hangen in stereotyperingen, word geen slachtoffer, maak jezelf weerbaar, houd de dader op afstand en verwacht niet alle hulp van buitenaf. Makkelijker gezegd, dan gedaan. Maar het is wel nodig om het begin te vinden van een weg uit de verstikkende dynamiek van het conflict.
Zou de versoepeling van de
Zou de versoepeling van de Gaza blokkade een aanzet tot een begin van een oplossing kunnen zijn?
Weer een nieuwe theorie om
Weer een nieuwe theorie om dader en slachtoffer om te draaien? Het is feitelijk heel erg simpel, omdat moslims verplicht zijn om joden te vermoorden komt er geen vrede zolang er nog één moslim rondloopt. Het zou misschien makkelijker zijn om te stellen dat er geen vrede komt zolang niet alle joden uitgeroeid zijn, maar zo eenvoudig is het niet. Na de joden zijn de 'liberale' joden aan de beurt, oftewel de christenen. Dus de oplossing moet niet in die richting worden gezocht. De enige oplossing voor vrede in het midden oosten en het beëindigen van de terreur in de wereld is het rigoureus stoppen van de islam.
Het maakt niet uit of men hand-scissors-rock spelt met het 'joodse vraagstuk' want de oplossing ligt niet in het aanwijzen van anderen als schuldigen. De enige weg is de absolute en directe confrontatie van de moslims met hun achterlijke kolder geloof. Het hangt in elkaar van de leugens, het rammelt aan alle kanten, en iedereen weet het, en niemand durft het uit te spreken.
Dus daarom moet men ophouden met die kolder, die troep heeft lang genoeg om zich heen kunnen etteren. Deze ziekte van de geest moet ophouden. Elke moslim moet geconfronteerd worden met het feit dat alle problemen liggen in de benadering van de beschaafde wereld door de moslims, en niet andersom. Eerst was er de mensheid, en vervolgens de beschaving, toen kwam de islam die zo-nodig de 'schepping van Allah' moest verbeteren. De wereld die door 'Allah' geschapen was weer moest veroverd voor de moslims. En tenslotte moet de moslims rechter spelen voor de misdaden tegen Allah, omdat het vieze stinkende smerige varken dat Allah is het zelf niet kan! In de islam worden contradicties gestapeld bovenop paradoxen.
Luister naar mij, ik geef nog een keer de enige het enige werkende vredesplan voor het midden oosten dat werkt: stop de islam! Maak beschaafde mensen van allen die nu moslim zijn. Overal ter wereld moet de islam ophouden, geen mens mag nog een spoortje van de islam in zich hebben. Het is een ziekte, het is maatschappelijk gezien gelijk aan de verwoesting van de kanker, het is de haat die steeds weer verwoestend is. De islam kent alleen maar slachtoffers. Elk slachtoffer moet worden uitgelegd waar het probleem begint, dan komt de oplossing gegarandeerd.
@vanhetgoor, Soms theologie
@vanhetgoor,
Soms theologie gestudeerd?
Degene die de slachtofferrol
Degene die de slachtofferrol op zich neemt dwingt de anderen in het conflict in hun wederzijdse rollen. Het slachtoffer is de baas in het conflict. Lees ik in dit artikel. Vandaar dat de Palestijnen zo totaal verslaafd zijn aan hun slachtofferrol, het is een uitstekende strategie. Vandaar ook de rol van de 'laffe edelmoedigen'. Denk aan van Agt en Meulenbelt. Je kunt zonder enig gevaar de redder uithangen want het slachtoffer wordt helemaal niet bedreigd. Dat is de allergoedkoopste manier ooit om de held uit te kunnen hangen.
@vanhetgoor: Het gaat niet om
@vanhetgoor: Het gaat niet om een nieuwe theorie. Het concept van de Drama Triangle is begin jaren '70 ontwikkeld door de Amerikaanse psycholoog Karpman. De theorie gaat uit van slachoffer -dader -redder mechanismen in de psychologie.
In elk conflict treden dit soort mechanismen op. Het is goed als men zich daarvan bewust is en inziet dat slachtoffer-dader-denken alleen zorgt voor bestendiging en verdieping van conflicten.
Of de oplossing is om de Islam te verbieden, betwijfel ik ten zeerste. Dit nog los van de praktische haalbaarheid van het verbieden van een wereldwijde religie. Wie gaat immers voor zo'n verbod zorgen en wie gaat het handhaven?
@roel: je hebt het helemaal
@roel: je hebt het helemaal door!
@ Vanhet goor: 'Mijn
@ Vanhet goor: 'Mijn echtgenoot ( 72) heeft vorig jaar voor het Paleis van Justitie in Den Haag rondgelopen met een zelfgemaakt bord, waarop geschreven stond: 'Stop de Islam'.
Hij meende daarmee geen enkele wet te overtreden.
Terwijl hij daar zo'n 45 minuten energiek rondstapte langs het gebouw ( ik stond aan de overkant met de opdracht zoveel mogelijk foto's te maken) kwamen er steeds meer personeelsleden voor de ramen staan, die gebaren maakten van 'goed zo' en die hun duimen waarderend omhoog staken.
Ook een aantal bouwvakkers, die daar vlakbij een of ander karwei aan het opknappen waren, waren het met dit opschrift eens maar riepen somber, dat mijn man maar beter kon uitkijken want dat 'wij Nederlanders hier allang niets meer mogen'.
Bij de receptie van Justitie werden een paar jeugdige slanke mannen in lichtblauwe overhemden wat nerveus.
Zij kwamen naar buiten, keken ongerust en begonnen in telefoons te babbelen.
Er reed, langzaam, een politieauto langs, maar die reed ook weer rustig weg ( niets aan de hand..).
De mannen in het lichtblauw bleven echter wijzen en bellen.
Dus zo'n tien minuten later stoptie die politieauto wel en er kwam een tweetal agenten uit, die zo te zien het VMBO nog maar net achter zich hadden.
Ze waren overigens aardig genoeg.
Ineens rende er een Meditteraan uitziende man vanuit het justitiegebouw naar buiten, begon heftig op die agenten in te praten en riep: 'Deze meneer heeft mij daarnet in de parkeergarage beledigd... hij discrimineert mij!"
'Hij liegt', zei mijn man alleen maar en dat was ook zo, want wij hadden in die parkeergarage in het geheel niemand ontmoet of gesproken.
Omdat mijn echtgenoot mij buiten het gedoe wilde houden, maakte hij een vaag gebaar in mijn richting van 'verdwijn even..'.
Langzaam drentelde ik de andere kant uit.
Toen ik vlak bij de hoek was, begon de ( volgens mijn man) Marokkaan te gillen: 'Die daar moet u ook pakken... die hoort er ook bij'.
Ik liep een rondje om het hele gebouw heen, waar de bouwvakkers mij warm ontvingen.
We zagen hoe mijn man in de politieauto werd geholpen.
"Ga maar gauw naar huis. mevrouwtje', zei er één, ' U bent hier niet veilig.
Wat een rotzooi is het geworden in dit land'.
Natuurlijk kwam er geen aanklacht, want zo'n eenmansdemonstratie, in alle rust, is absoluut niet tegen de wet.
Mijn man overweegt nu om net zo iets opnieuw te gaan doen, maar dan met een bord waarop: 'Weg met het christendom' ( wat hij natuurlijk helemaal niet meent).
Wedden dat er dan niets gebeurt?
Geen angstige telefoontjes, geen verhitte leugenachtige aanklacht van een van allah's volgelingen, niet meegenomen worden door de politie...
Zo leert men zijn land en de situatie van dat land kennen.
Niet om blij van te worden.