De ondraaglijke lichtheid van Paars Plus

Er zijn vele Nederlandse spreekwoorden die een waarschuwing zouden moeten zijn voor de aanhangers van Paars Plus. “Verder kijken dan je neus lang is”, zou ik de informateurs Wallage (PvdA) en Rosenthal (VVD) willen toeroepen. Zij hebben echter gekozen voor “Je kop in het zand steken”. Zij zeggen te streven naar een ‘compact regeerakkoord’, waarin heikele onderwerpen aan het oordeel van de Tweede Kamer worden overgelaten. In navolging van wegbereider Herman Tjeenk Willink is de montere mening dat je geen kabinetscrisis kunt krijgen over een onderwerp, waarover niets is afgesproken. Kennelijk hebben ze hun kop al zo diep in het zand gestoken, dat ze hun dorst met grondwater kunnen lessen! Het is een onverantwoordelijke opvatting die volkomen voorbijgaat aan de politieke realiteit. Een politieke crisis ontstaat omdat maatschappelijk ongenoegen een uitweg zoekt. In het extreme geval gebeurt dat door een revolutie, wie weet, maar de normale gang van zaken is dat een politieke partij een onderwerp tot strijdpunt verheft. De eerste vraag die de informateurs dus aan de fractieleiders moeten stellen, is of hun fractie stabiel is en de rug recht weet te houden bij maatschappelijke tegenwind. Het kabinet Balkenende IV is niet gevallen over het regeerakkoord, maar omdat de Tweede-Kamerfractie van de PvdA de speelbal was van maatschappelijke emoties inzake Irak, Afghanistan en de JSF. Drie onderwerpen die door Wouter Bos in een fractievergadering expliciet buiten de orde van de kabinetsformatie waren geplaatst, omdat het volgens hem vooral moest gaan over een ‘sterk en sociaal’ kabinetsbeleid. Vervolgens vertrokken hij en andere gezaghebbende Kamerleden naar het kabinet. Toen de kat eenmaal van huis was, dansten de fractiemuizen op tafel. Uiteindelijk struikelde het kabinet over Afghanistan. Is daar lering uit getrokken? Welnee. In de verkiezingstijd bestond het buitenland al niet meer en ook nu is er net als in 2007 bij de formatiepoging alleen aandacht voor een sociaal-economisch hervormingsbeleid. Volgens de opdracht van de Majesteit moet er een kabinet uit het brede midden worden gevormd. Het gegoochel met woorden en begrippen gaat zo ver dat Halsema fractieleider is van de partij GroenMidden. Anderzijds wordt het CDA – de enige middenpartij die Nederland nog over heeft – tot rechts gerekend, zodat de onmiskenbare ruk naar rechts van de kiezer ineens niet meer bestaat. En kennelijk tellen de twintig zetels van de ‘winnaars’ D66 en GroenLinks zwaarder dan de 21 van de verliezer CDA. Een kenmerk van democratisch bestuur is de respectvolle wijze waarop men omgaat met minderheden, zo is ons altijd voorgehouden. Maar dat geldt uiteraard alleen voor linkse minderheden, niet voor het CDA en zeker niet voor die verderfelijke PVV. Het meten met twee maten zit in de genen van links. Geweld en autoriteit zijn slecht, behalve als het om links revolutionair geweld gaat. Etnische registratie (van boeven) door de PVV is slecht, maar in de jaren negentig moesten werkgevers bijhouden of zij voldoende allochtonen in dienst hadden (de Wet Bevordering Evenredige Arbeidsparticipatie Allochtonen – WBEAA). Het is groot nieuws als er 43 functies worden geschrapt bij de ontwikkelingsclub Oxfam/Novib, maar geen woord over de ontslaggolf van minstens 20.000 banen in de krijgsmacht en het bedrijfsleven, die op ons afkomt als de bezuinigingen op Defensie worden uitgevoerd. Alleen al de provincie Drenthe verliest in één klap haar twee grootste werkgevers, want de Koninklijke Landmacht dreigt te worden gehalveerd en de Fokker-vestiging in Hoogeveen is geen lang leven meer beschoren. De hele luchtvaartdivisie van Stork dreigt trouwens te verdwijnen, zo schreef oud-werkgeversvoorzitter Jacques Schraven in het Financieel Dagblad. Dat betekent waarschijnlijk het einde voor de hele luchtvaartindustrie, een van de pijlers van de kenniseconomie, waarin 15.000 mensen werken. Nog een voorbeeld: persoonsverheerlijking is slecht, behalve als het linkse idolen betreft. “Ik hoor hier de roep om de sterke man”, schamperde Melkert in 2002 over Pim Fortuyn. Tegenwoordig is Geert Wilders de gebeten hond, omdat hij heeft geblaft. De politiek-correcte elite houdt namelijk niet van waakhonden, maar van struisvogels. Maar de burgers die op Fortuyn of Wilders stemden, deden dat helemaal niet uit persoonsverheerlijking. Het aantal echte fans is procentueel een minderheid, verreweg de meeste mensen stemden LPF of PVV vanwege de duidelijke standpunten over herkenbare problemen. Over persoonsverheerlijking gesproken: heeft u op verkiezingsavond de minutenlange, georkestreerde ovaties voor Femke Halsema gezien? Of die voor Pechtold? Vergelijk dat met het bescheiden applaus van de Wilders-aanhang. Nog steeds hebben de twee lievelingen van de pers onbeperkt toegang tot de media. De ontelbare optredens van Halsema bij Pauw & Witteman deden mij denken aan die irritante, quasi leuke reclames van Albert Heijn. Ik zap onmiddellijk weg. Teflon Halsema Ondertussen werpt Femke Halsema al haar niet onaanzienlijke charmes in de strijd om het beeld te vestigen van een redelijke politica. Zij vertegenwoordigt echter een onredelijke partij van (voormalige) communisten, anarchisten en krakers. Geert Wilders is daarentegen het onredelijke gezicht van gewone mensen met alledaagse zorgen over zorg, immigratie en veiligheid. Misschien moet Geert ook maar een charmeoffensief beginnen? De vraag is dus in hoeverre de vlag de lading dekt. Bij GroenLinks is dat zeker niet het geval. De redelijke opstelling van Halsema houdt bij nadere evaluatie geen stand. Op het eerste oog kan de VVD zaken met haar te doen op het gebied van de lastenverlichting. Door het verhogen van de arbeidskorting kunnen meer mensen aan het werk. Verschil is dat de financiële dekking bij GroenLinks wordt gevonden door 15 miljard aan milieubelastingen in te voeren. Kilometerheffing, vliegtax, vleesbelasting, enz. Als Wouter Bos zijn begroting sluitend had willen krijgen door één euro belasting per kilo vlees te heffen, zouden er waarschijnlijk relletjes zijn uitgebroken. GroenLinks is de schrik van het MKB en van de landbouwsector die met 40 miljard export onze economie aan de praat houdt. Nog een leuk punt voor de VVD. GroenLinks wil 700 miljoen bezuinigen op Defensie, de PvdA liefst anderhalf miljard. Dan is zij toch redelijk? Nee, het toont alleen de onredelijkheid van de PvdA aan, die in verkiezingstijd een volstrekt onverantwoorde, populistische toon aansloeg op defensiegebied. De partij had nu eenmaal niets anders om zich van het CDA te onderscheiden. Achter de getallen gaat schuil dat GroenLinks de eerste hoofdtaak van de krijgsmacht – het beschermen van het grondgebied van het Koninkrijk en de bondgenoten – wil afschaffen. Er is de komende eeuw geen oorlog meer te duchten in Europa, zegt de glazen bol van Halsema. De krijgsmacht wordt gedegradeerd tot een Europees operettelegertje, dat her in der in de wereld politieagent moet spelen. Het optreden van de NAVO-troepenmacht ISAF in Afghanistan was trouwens geen bedenksel van George Bush, maar van de roodgroene coalitie in Duitsland, gesteund door GroenLinks. Joschka Fischer van de Groenen was de held van links Nederland, die de fabel van wederopbouw verkondigde. “We hebben ons vergist”, verklaarde Halsema droogjes in 2008, toen haar partij zich tegen verlenging van de missie uitsprak. Daar kan Balkenende wat van leren, want zijn opstelling inzake Irak zal hem blijven navolgen. Het vreemde van alle ophef daarover is dat we in Irak geen oorlog zijn “ingerommeld” – we bleven thuis - , maar wel in Afghanistan. Teflon Halsema? De informateurs zullen ook graag het onderwerp Midden-Oosten overlaten aan de Tweede Kamer. Het partijcongres van GroenLinks heeft namelijk een motie aangenomen om Israël te boycotten. Ik denk dat Mark Rutte eerder GroenLinks zal boycotten…