De Druzische minister Ayoub Kara komt met een interessante oplossing voor het probleem dat vrede heet in het Midden-Oosten. Kara's voorstel is Gaza terug te geven aan Egypte.
Creatieve oplossing die serieus bekeken dient te worden. Ten eerste wordt er voldaan aan de roep van de internationale gemeenschap de situatie van voor 1967 te eerbiedigen. Dat was de tijd dat van Palestijnen niet werd gerept en Gaza was Egyptisch. Kara verklaart verder dat met deze oplossing het probleem met de Palestijnse terroristen in één keer is opgelost. Zowel Egypte en Israël willen geen door Iran gecontroleerd gebied aan haar grenzen.Egypte is nu al doodsbang voor de export van extremisme vanuit Gaza. Met Egypte dat de touwtjes weer in handen heeft in Gaza zal het terrorisme worden uitgedund. Verder voldoet Israël meer dan zij al deden aan resolutie 242:
Resoluties die vallen onder hoofdstuk zes moeten ten uitvoer worden gebracht door onderhandelingen, een schikking of arbitrage, zo staat in het VN-handvest. Resolutie 242 uit 1967 gaat over terugtrekking van Israël uit de gebieden veroverd in 1967. Het is een besluit dat niet wordt bestraft met militaire middelen als die niet wordt uitgevoerd. Israël en Arabische landen worden opgeroepen door onderhandelingen een oplossing te vinden. Dat vergt dus actie van twee partijen. Israël kan worden verweten niet alles te hebben gedaan resolutie 242 uit te voeren, maar als Israël die resolutie schendt, doen Arabische landen het ook omdat ze weigeren daarover te onderhandelen. Overigens heeft Israël zich al uit het grootste gedeelte van de in 1967 veroverde gebieden teruggetrokken toen het de Sinaï-woestijn en een deel van de Golan ontruimde.Na de terugtrekking door Israël uit Gaza in 2005 heeft de Joodse Staat wederom voldaan aan de oproep in 242 zich terug te trekken uit betwist gebied. Vanuit de Arabische landen is er niet op gereageerd door vredesonderhandelingen aan te gaan met Israël. Met Egypte weer aan het roer in Gaza en de reconstructie van de pre-1967 situatie is er voor de Arabische landen nog minder reden vredesonderhandelingen aan te gaan en de Joodse staat te erkennen voor wat het is. De staat Israël.
De publieke om 
Het Westen heeft altijd de mond vol over mensenrechten en democratie, maar als de nood aan de man komt en pro-westerse dictators zoals nu in Tunesië, Egypte en mogelijk nog meer moslimlanden, dreigen te worden weggeblazen, treden er altijd grote aarzelingen op. De angst voor Iraanse toestanden zorgt voor gemengde gevoelens, waarbij overwegingen van Realpolitik en zorg om de 'stabiliteit' worden afgewisseld door hoop op betere tijden en de noodzaak om tot een 'gereguleerde' en soepele overgang naar democratische verhoudingen te komen. Want als het Westen bij zulke omwentelingen niet aan de 'goede' kant komt te staan, is het praktisch zeker dat anti-westerse krachten met de revolutie aan de haal gaan. Die kans is sowieso groot, omdat het Westen regiems als dat van Mubarak decennialang heeft gesteund. Toch lijkt mij een democratisering van de moslimwereld (die in goede of in kwade vorm onafwendbaar is) de enige manier om antistoffen tegen de moslimterreur te ontwikkelen, want die moeten uiteindelijk toch uit de regio zelf komen. Zie mijn column in
Prima idee, maar ik ben bang
Aardig idee van die Druus,
Af te raden. Als Egypte
Bovendien is het een erg
@Frik: Het wordt wel anders
De goede Ayoeb (Arabisch voor
En ondertussen gaat de
@nedrealist, Prima vragen