Bekend islam-criticus Wafa Sultan heeft deze week bij de rechter-commissaris haar verklaring afgelegd in de zaak tegen Geert Wilders. Reden voor EénVandaag om de Syrisch-Amerikaanse uitgebreid aan de tand te voelen. In het interview zegt zij onder meer dat zij het a shame vindt dat Geert Wilders terecht moet staan voor het zeggen van een voor sommigen wellicht pijnlijke waarheid, en dat het zeggen van de waarheid altijd wel iemand beledigt.
Dat is natuurlijk zo. Precies dat is dan ook het wrange van de strafbaarstelling van groepsbelediging. De rechtbank zal namelijk niet gaan onderzoeken of Wilders' uitlatingen waar of onwaar zijn. Het is enkel de vraag of die uitlatingen beledigend zijn voor een groep gelovigen mensen die er voor de rechtbank toe doet. Zoals Sultan al zegt, de waarheid kan beledigend zijn. Als dat in de zaak tegen Geert Wilders dus ook zo is, kan het zeggen van de waarheid zomaar een strafbaar feit opleveren. Reden te meer om groepsbelediging zo snel mogelijk uit het wetboek van strafrecht te schrappen.
Het gehele interview met Wafa Sultan ziet u hieronder:
Wie kan het nut van Strafrecht nog erkennen
waar geen consensus is over het strafbaar feit
“de letter” mag de Rechter slechts verplichten
tot waar zij afbreuk doet aan zin en werkelijkheid.…
sóms weegt het dilemma’s zwaarder dan de rede
dan heeft de Staat de plicht méér werk te doen
en mag zich achter die letter niet verstoppen
want er is méér en niet in ’t minst : Fatsoen...
Jasterke
PVV'er Richard de Mos wil dat er een enquete wordt gehouden onder voetbalfans om te bepalen of er animo bestaat voor kunstgras (in stadions). Indien dat niet het geval is wil hij dat kunstgras verboden wordt.
U zult wel denken: die Van der Galiën denkt ook dat 'ie grappig is!
Was het maar zo. De Mos is namelijk uitermate serieus:+
Het Westen heeft altijd de mond vol over mensenrechten en democratie, maar als de nood aan de man komt en pro-westerse dictators zoals nu in Tunesië, Egypte en mogelijk nog meer moslimlanden, dreigen te worden weggeblazen, treden er altijd grote aarzelingen op. De angst voor Iraanse toestanden zorgt voor gemengde gevoelens, waarbij overwegingen van Realpolitik en zorg om de 'stabiliteit' worden afgewisseld door hoop op betere tijden en de noodzaak om tot een 'gereguleerde' en soepele overgang naar democratische verhoudingen te komen. Want als het Westen bij zulke omwentelingen niet aan de 'goede' kant komt te staan, is het praktisch zeker dat anti-westerse krachten met de revolutie aan de haal gaan. Die kans is sowieso groot, omdat het Westen regiems als dat van Mubarak decennialang heeft gesteund. Toch lijkt mij een democratisering van de moslimwereld (die in goede of in kwade vorm onafwendbaar is) de enige manier om antistoffen tegen de moslimterreur te ontwikkelen, want die moeten uiteindelijk toch uit de regio zelf komen. Zie mijn column in HP/De Tijd van deze week. +
Wie kan het nut van
Het afschaffen van het
Unieke vrouw deze Wafa