Trouw doet haar best de PVV te overtuigen niet in coalitie te stappen

In opspraak geraakt GroenLinks Kamerlid al eerder betrokken bij schandaal

Eerder deze week berichtte De Dagelijkse Standaard dat GroenLinks Tweede Kamerlid Arjan El Fassed oprichter is van het extremistische Electronic Intifada én dat hij voorheen werkzaam was bij ICCO - de organisatie die Electronic Intifada sinds 2007 subsidiëert. Dit nieuws werd opgepikt door verscheidene andere websites en magazines, waaronder Elsevier. Bij nader onderzoek blijkt dat dit niet de eerste keer is dat El Fassed betrokken is bij een (internationaal) schandaal. In 2001 schreef hij een brief aan New York Times columnist Thomas Friedman, waarin hij Israël van apartheid beschuldigde. What else is new, zult u denken? Dat vinden die neomarxistische lui van GroenLinks toch allemaal? Is dat nu nieuws? Nou nee. Wat deze brief wél groot nieuws maakte is dat El Fassed het onder de naam schreef van... Nelson Mandela. Hoewel El Fassed publiekelijk niet ontkende dat hij, niet Mandela, de brief had geschreven nadat die openbaar werd, was de schade al aangericht: verscheidene Amerikaanse en Arabische media namen de brief serieus. De Apartheid-aanklacht zou steeds vaker gebruikt worden door vijanden van Israël - en dat nog met een redelijke mate van PR-succes ook. +

Hero Brinkman geeft verzet op

Hero Brinkman heeft he +

Rechter is geen wetgever

Met de komst van een Ministerie van Veiligheid en Recht, of de voorgenomen invoering van minimumstraffen wordt door tegenstanders verwezen naar de Trias Politica, de driemachtenleer. Volgens deze klassieke opvatting wordt de rechtszekerheid het beste gediend door het scheiden van de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht. Regelmatig zoeken vooraanstaande rechters de media. Dit is in strijd met de Triasleer, meent DDS-columnist Mat Herben. De Triasleer vinden we in ‘De l'esprit des lois’ (Over de geest van de wetten), het hoofdwerk van Montesquieu. Het boek werd gepubliceerd in een tijd (1748) dat het absolutisme hoogtij vierde. Het woord van de Koning was wet. Er heerste een standenmaatschappij, waarin de adel als hoogste stand het voor het zeggen had. Ook ons woord Staten-Generaal (staten betekent standen) herinnert hier nog aan. Politieke partijen en politici, zoals wij die kennen, bestonden nog niet. Evenmin was er sprake van pers, laat staan persvrijheid. Als staatsgevaarlijk werd het boek verboden. Welke revolutionaire gedachten had Montesquieu? De onbeperkte macht van de overheid moest aan banden worden gelegd. Montesquieu omschrijft politieke vrijheid voor de burger als een gemoedsrust (tranquillité d'esprit) waarin de ene burger de ander niet hoeft te vrezen. Er is geen sprake meer van vrijheid als de rechtsprekende macht niet is gescheiden van de wetgevende en de uitvoerende. Als de rechter zich bemoeit met de wetgeving ontstaat willekeur en als de rechter ook uitvoerende macht krijgt, kan hij een onderdrukker worden, schrijft Montesquieu. +

Op naar de Republiek

+

Meer perikelen bij de PVV - Sharpe overweegt zetel op te geven

Na het Kamerlid Lucassen heeft de PVV'er James Sharpe nu ook een probleem. Het Eindhovens Dagblad bericht namelijk, via De Telegraaf, dat hij een oud-topatleet mishandeld zou hebben. Daarnaast zou hij een starter hebben bedreigd. De incidenten vonden plaats toen Sharpe lid was van PSV Atletiek. Na een ruzie met atleet Robert de Wit zou hij hem met een spike geslagen hebben. De Wit beschrijft zijn voormalige 'loopmaatje' dan ook als "hartstikke gek". "Als hij flipt is er geen houden aan. Na het incident met mij kwamen meer verhalen naar boven. Het bleek een tipje van de sluier. Zo'n vent hoort niet in de politiek thuis. Ik snap niet dat hij niet gescreend is". Het moge duidelijk zijn dat Sharpe natuurlijk wel degelijk gescreend is, maar dat het antecendentenonderzoek van de Partij Voor de Vrijheid wat te wensen overlaat staat buiten kijf. Een woordvoerder van de atletiekbond de Koninklijke Nederlandse Atletiek Unie (KNAU) noemt Sharpe bijvoorbeeld "een halve crimineel". De PVV had dat toch kunnen - en moeten - ontdekken toen hij solliciteerde voor een plaats op de verkieslijst voor de Tweede Kamer. +