Valse beloftes irriteren Turkije, niet de cynische houding van Europa

Joschka Fischer is een zeer gerespecteerd man, heb ik mij ooit laten vertellen door mijn geschiedenislerares.  Ze was dan ook een geradicaliseerde PvdA-stemmer. Fischer heeft een verleden dat sterke gelijkenissen vertoont met dat van GroenLinks-terrorist Wijnand Duyvendak. Beiden ooit gewelddadig ingesteld, om daarna heel schijnheilig namens de Groenen politiek actief te worden. Afijn, voor zover Fischer überhaupt recht op respect heeft, holt dat hard achteruit. Gisteren poepte hij in NRC Handelsblad een keuteltje uit over het toetredingsproces van Turkije tot de Europese Unie. Nu is er van een proces natuurlijk nog helemaal geen sprake. Pas wanneer de Turken aan de Criteria van Kopenhagen voldoen, komt er iets op gang dat eventueel een 'proces' genoemd kan worden. Fischer denkt daar desalniettemin anders over. Gekkigheid blijkt zich van hem meester te hebben gemaakt, als hij diplomatie en EU-lidmaatschap met elkaar verwart.

Toen de Amerikaanse minister van Defensie Robert Gates na het VN-besluit zware kritiek op de Europeanen had omdat zij met hun gedrag jegens Turkije tot deze verwijdering hadden bijgedragen, veroorzaakte zijn ondiplomatieke openhartigheid de nodige beroering in Parijs en Berlijn. Maar Gates sloeg de spijker op zijn kop.

Pardon? Wellicht ten overvloede, maar wat Gates zei was het volgende: "If there's anything to the notion that Turkey is moving eastwards, it is in no small part because it was pushed, and it was pushed by some in Europe refusing to give Turkey the kind of organic link to the West that Turkey sought." Dat is echt een hondsbrutale quote. Uitgerekend het land dat Turkije misbruikt heeft tot op het bot, gaat lopen janken dat Europa niet met de benen gespreid op het bureau van Erdogan is gaan liggen. Joschka Fischer vindt het spannend om breezersletje te zijn. Hij een breezer, Turkije een EU-lidmaatschap. Wie dan nog durft te beginnen over 'eenzijdige inbinding' of 'waardeloze onderhandelingen', is een harteloze muggenzifter. Toch? Mwoah. Als Europa al op de één of andere manier schuld heeft aan de verwijdering tussen Turkije en het westen, dan is dat door de valse beloftes van progressief en Eurofiel Europa. Met name voor het oplossen van de kwestie-Cyprus is een mirakel nodig, maar dat is wel een vereiste voor Turkse toetreding tot de EU. Kan iemand mij vertellen waarom de eerder genoemde delen van het politieke spectrum dan al jaren roepen dat Turkije van harte welkom is, en misschien al over tien jaar kan toetreden? Frustreren is niet moeilijk. Het is een kwestie van stemmingswisselingen teweeg brengen. De Eurofielen zijn daar heer en meester in, omdat ze het hart de maat van de politiek laten aangeven. Ze willen Turkije er graag bij hebben, en vergeten dan even wat de vereisten zijn. Turken blij, totdat ze te horen krijgen dat ze nog steeds aan de regels moeten voldoen. De toelatingen van Bulgarije en Roemenië behoren tot de grootste blunders in de geschiedenis van de EU, met name omdat deze landen dispensatie kregen op de criteria van Kopenhagen. De vuist die Fischer in het achterwerk van Turkije wil steken, kan daar met gemak aan toegevoegd worden. Onder Fischers voorwaarden met Turkije gaan praten, is geen brug slaan naar het Midden-Oosten, maar jezelf overleveren aan een achtergestelde mogendheid.