En dan nu naar de inhoud

De aandacht voor de kabinetsformatie in de media, ook op deze website, gaat vooral uit naar procedurekwesties, in het bijzonder het wonderlijke opereren van informateur Ruud Lubbers en de tactische blunders van Job Cohen, alsook naar het gemor van de ususal suspects in het CDA. Reuze interessant natuurlijk, maar nu de onderhandelingen over het coalitieakkoord (en het ‘gedoogakkoord’) gaan beginnen wordt het toch echt tijd om het eens over de inhoud te hebben. Op drie terreinen zal ‘Deens’ spijkers met koppen kunnen slaan die in een coalitie met de PvdA onmogelijk zouden zijn:

Veiligheid

Dit wordt een inkoppertje. Niet langer zal resocialisatie van de dader, maar bescherming van de maatschappij het uitgangspunt moeten zijn in het strafrecht. Soms gaan die twee samen, maar wanneer dat niet zo is zal bescherming van de maatschappij moeten prevaleren. Bijzondere aandacht is geboden voor het aanpakken van jeugdige criminelen die de publieke ruimte onveilig maken en die nu door de beperkingen van het jeugdstrafrecht vaak de dans ontspringen. Het kan niet moeilijk zijn om over veiligheid een ambitieus akkoord te bereiken. Als informateur Opstelten de heren Teeven (VVD), De Roon (PVV) en Van Haersma Buma (CDA) gedurende één dag in een kamertje opsluit, dan zal daar vast iets heel moois uit voortkomen.

Sanering collectieve sector

Geen lastenverzwaring, daar zijn de partijen het wel over eens. Maar waarop te bezuinigen? Over ontwikkelingshulp en JSF bestaat geen overeenstemming. Dat is wel het geval met de afdrachten aan de EU, maar duur en uitkomst van heronderhandelingen terzake zijn met onzekerheid omgeven. Linkse hobby’s, zoals Vogelaarwijken en multicultisubsidies, daar zal ongetwijfeld flink het mes in gaan. Maar wel moet rekening worden gehouden met sabotage door gemeenten. Daar kom ik zo nog op terug. De ongecontroleerde geldsmijterij in het onderwijs (excessieve bestuurdersbeloningen, contraproductieve managers) zou ook wel eens aangepakt mogen worden. Als dat goed gebeurt, kan er met minder geld kwalitatief beter onderwijs worden gegeven. Hoe de bovengenoemde opties ook uitpakken, aan snijden in de sociale zekerheid en de zorg valt niet te ontkomen. Gezien de uiteenlopende verkiezingsprogramma’s op deze terreinen een niet geringe opgave. Tip: Geef de Rijksoverheid weer het laatste woord over de OZB-tarieven. Van staatssecretaris Bijleveld (CDA) hebben de gemeenten carte blanche gekregen om de OZB naar eigen goeddunken te verhogen. Alleen als de gemiddelde verhoging de pan uit rijst kan het Rijk dit corrigeren met een generieke korting op de uitkering van het gemeentefonds. Voor individuele gemeenten levert dit natuurlijk geen prikkel tot matiging op. Door verhoging van de OZB kunnen gemeenten dus Rijksbeleid (geen lastenverzwaring, vermindering twijfelachtige subsidies) doorkruisen. Daarom moet de ontsnappingsroute van de OZB-verhoging worden afgesneden.

Immigratie

Is de sanering van de collectieve sector al een hele uitdaging voor de onderhandelaars, de echte krachtproef wordt gevormd door het immigratiebeleid. Beperking van de immigratie van kansarmen. Hierover zijn de partijen het wel eens. Maar hoe dit te bereiken? Wat moeten we aan met het keurslijf van de Europese Unie, die beleid ontwikkelt dat volkomen haaks staat op deze doelstelling? De lijnen van het Europese immigratie- en asielbeleid worden uitgezet door eurocommissaris Malmström, een politica die – zoals hier al vaker betoogd - het contact met de werkelijkheid lijkt te zijn kwijtgeraakt. Als het huidige Belgische voorzitterschap, dat voor het immigratie- en asielbeleid helemaal op haar kompas vaart, zijn zin krijgt, dan staat ons nog een hoop ellende te wachten. Beperking van de immigratie van kansarmen, toch een onbetwiste prioriteit van de coalitiepartijen, komt in deze beleidsvoornemens van het Belgische voorzitterschap helemaal niet voor. Integendeel. Het gaat vooral over de rechten van immigranten, c.q. asielzoekers en over legale arbeidsmigratie, in het bijzonder van laaggeschoolden, die – zoals bekend – een risicogroep voor de verzorgingsstaat vormen. Repatriëren van ons immigratie- en asielbeleid lijkt de enige aangewezen weg. Hiervoor is diplomatiek powerplay noodzakelijk. Zeker, gemakkelijk zal dit niet gaan. Maar waar een wil is, is een weg. Echter, is die wil er? Bij Wilders ongetwijfeld, en ook Rutte heeft in zijn interview met DDS aan de vooravond van de laatste verkiezingen aangegeven desnoods die kant op te willen. Overigens ben ik er niet helemaal gerust op dat dit bij Rutte erg diep zit. Want verklaarde hij niet na het afbreken van de onderhandelingen over Paars-plus dat men het over veel niet eens was geworden, maar uitgerekend wel over het immigratiebeleid? Gezien de reputatie op immigratiegebied van zijn tegenspelers, kan dit haast niets anders betekenen dan dat hij hierbij veel heeft weggegeven. Maar laten we Rutte voorlopig het voordeel van de twijfel geven. Het grootste obstakel is immers Verhagen die, eveneens afgaande op diens interview met DDS, dreigt dwars te liggen. Verhagen wil niets weten van repatriëring, maar hoopt binnen de EU medestanders te vinden om tot de gewenste koerswijziging te komen, Misschien kan Verhagen eens kijken naar Italië, dat de illegale immigratie heeft aangepakt door een bilateraal akkoord te sluiten met Libië, een aanpak die zeer effectief is gebleken:

The Italian model of fighting illegal immigration has produced exceptional results and we think it should be copied by other European countries

Aldus de Italiaanse minister van binnenlandse zaken, die hiermee en passant het moord en brand schreeuwen door de eurocraten in Brussel langs zijn koude kleren laat afglijden. Zoals de meeste grote landen, kiest Italië als puntje bij paaltje komt voor het nationale belang en trekt men zich niets aan van de EU. Misschien zou Nederland ook eens wat vaker de grenzen moeten opzoeken, maar in ieder geval toont het voorgaande aan dat wie ongewenste immigratie wil tegengaan zich beter niet op de EU kan verlaten.