Nederland vergrijst. Dat is een gegeven. Er zijn steeds meer ouderen. Goede zaak, omdat daarmee kennis en ervaring beschikbaar blijft voor een jongere generatie. Je zou dan ook verwachten dat de oudere bevolkingsgroep een prominente plek zou hebben in de Nederlandse politiek en meer specifiek de Tweede Kamer.
Niets is minder waar. Voor het eerst sinds ooit zijn er meer 45 minners dan 45 plussers te vinden in de Kamer. Politieke partijen vinden het sexy jongeren op haar kieslijsten te plaatsen. Het aantal 35 minners is verdubbeld.
In de Tweede Kamer als geheel is het aantal 35-minners in vergelijking met vijf jaar geleden bijna verdubbeld, terwijl de afvaardiging van boven de 55 jaar flink afnam.
Nu hoor ik bijna victorie kraaien over de babyboomers. En dat het een goede zaak is dat de jongere generatie een keer goed is vertegenwoordigd. Dat klopt bijna allemaal. Zoals zoveel in het leven gaat het om balans. Dat het aantal 55 plussers flink is afgenomen is een reden tot zorg. In de Kamer zien we meer en meer dat iedere vorm van omgangsvormen het raam uitgaan. Etiquette is een besmet woord. Het grote ege en eigen ik heersen. Daarmee wordt er een slecht signaal afgegeven richting de maatschappij in zijn geheel.
Dieptepunt van deze complete afbraak was het debat tijdens
de breuk. Het zou een goede zaak zijn wanneer de jongeren binnen de Kamer lessen krijgen hoe zich te gedragen tijdens een debat. Het voorbeeld om te volgen is het Engelse lagerhuis waar ieder debat wordt gevoerd via
mr. Speaker en niet via de onbeschofte 1e persoonsvorm die steeds meer gewag maakt binnen de Nederlandse politiek.
De publieke om 
Het Westen heeft altijd de mond vol over mensenrechten en democratie, maar als de nood aan de man komt en pro-westerse dictators zoals nu in Tunesië, Egypte en mogelijk nog meer moslimlanden, dreigen te worden weggeblazen, treden er altijd grote aarzelingen op. De angst voor Iraanse toestanden zorgt voor gemengde gevoelens, waarbij overwegingen van Realpolitik en zorg om de 'stabiliteit' worden afgewisseld door hoop op betere tijden en de noodzaak om tot een 'gereguleerde' en soepele overgang naar democratische verhoudingen te komen. Want als het Westen bij zulke omwentelingen niet aan de 'goede' kant komt te staan, is het praktisch zeker dat anti-westerse krachten met de revolutie aan de haal gaan. Die kans is sowieso groot, omdat het Westen regiems als dat van Mubarak decennialang heeft gesteund. Toch lijkt mij een democratisering van de moslimwereld (die in goede of in kwade vorm onafwendbaar is) de enige manier om antistoffen tegen de moslimterreur te ontwikkelen, want die moeten uiteindelijk toch uit de regio zelf komen. Zie mijn column in
Om heel eerlijk te zijn vind
Het Engelse lagerhuis vind ik
Het spreken via de voorzitter
Blij dat het u ook is
Er zijn waarschijnlijk niet
Zou de relatief jonge
"Het voorbeeld om te volgen
Wat ik uit mijn eigen