
Nederland vergrijst. Dat is een gegeven. Er zijn steeds meer ouderen. Goede zaak, omdat daarmee kennis en ervaring beschikbaar blijft voor een jongere generatie. Je zou dan ook verwachten dat de oudere bevolkingsgroep een prominente plek zou hebben in de Nederlandse politiek en meer specifiek de Tweede Kamer. Niets is minder waar. Voor het eerst sinds ooit zijn er meer 45 minners dan 45 plussers te vinden in de Kamer. Politieke partijen vinden het sexy jongeren op haar kieslijsten te plaatsen. Het aantal 35 minners is verdubbeld.
In de Tweede Kamer als geheel is het aantal 35-minners in vergelijking met vijf jaar geleden bijna verdubbeld, terwijl de afvaardiging van boven de 55 jaar flink afnam.
Nu hoor ik bijna victorie kraaien over de babyboomers. En dat het een goede zaak is dat de jongere generatie een keer goed is vertegenwoordigd. Dat klopt bijna allemaal. Zoals zoveel in het leven gaat het om balans. Dat het aantal 55 plussers flink is afgenomen is een reden tot zorg. In de Kamer zien we meer en meer dat iedere vorm van omgangsvormen het raam uitgaan. Etiquette is een besmet woord. Het grote ege en eigen ik heersen. Daarmee wordt er een slecht signaal afgegeven richting de maatschappij in zijn geheel.
Dieptepunt van deze complete afbraak was het debat tijdens de breuk. Het zou een goede zaak zijn wanneer de jongeren binnen de Kamer lessen krijgen hoe zich te gedragen tijdens een debat. Het voorbeeld om te volgen is het Engelse lagerhuis waar ieder debat wordt gevoerd via mr. Speaker en niet via de onbeschofte 1e persoonsvorm die steeds meer gewag maakt binnen de Nederlandse politiek.







Om heel eerlijk te zijn vind
Om heel eerlijk te zijn vind ik dat spreken via de voorzitter juist storend en dom ogen. Het rechtstreekse debat vind ik veel duidelijker.
Dat jij de eerste persoonsvorm onbeschoft vindt is natuurlijk heel subjectief.
Het Engelse lagerhuis vind ik
Het Engelse lagerhuis vind ik ook niet echt een toonbeeld van beschaving. Rechtstreekse dialoog is beter, maar er moeten inderdaad wel wat lessen in omgangsvormen komen voor alle kamerleden.
Het spreken via de voorzitter
Het spreken via de voorzitter is een indirecte manier om beleefdheid te helpenversterken, omdat het helpt de nadruk op de inhoud van het gezgede te leggen in plaatsvan op de persoon. Daar ben ik dus voor. Het zou goed moeten werken, ware het niet dat als de voorzitter roept 'via de voorzitter!' de meesten het na twee zinnen al weer vergeten zijn. Lijkt me meer met een gebrek aan zorgvuldigheid te maken dan met leeftijd.
Het is wel mogelijk dat de wat oudere partijleden zich door het fellere en persoonlijkere debat niet meer zo snel geroepen voelen plaats te nemen in die kamer. Dat is kwalijk.
Blij dat het u ook is
Blij dat het u ook is opgevallen, al die jongeren in de Tweede Kamer.
Het beeld van de politiek is dan ook dat van een kinderachtige vertoning.
Er zijn waarschijnlijk niet
Er zijn waarschijnlijk niet eens 75 babyboomers meer te vinden die nog aan het werk zijn na hun 55ste. Dan moeten ze uitrusten van hun 36 urige werkweek.
Zou de relatief jonge
Zou de relatief jonge leeftijd van tweede kamerleden ook niet komen, omdat vele partijen in de afgelopen 10 jaar wel eens gehalveerd zijn (ouden eruit) en vervolgens weer verdubbeld (jongen erin)?
"Het voorbeeld om te volgen
"Het voorbeeld om te volgen is het Engelse lagerhuis waar ieder debat wordt gevoerd via mr. Speaker en niet via de onbeschofte 1e persoonsvorm die steeds meer gewag maakt binnen de Nederlandse politiek"
O ja? Dacht het niet.
Het prehistorische geronk, getimmer en boe-geroep van dat stelletje grothorken geeft overigens aan dat ook de Engelse politici vol frustratie cq lamlendigheid zitten. Potsierlijke vertoning van onvermogen in het openbaar spreken op zich.
Wat ik uit mijn eigen
Wat ik uit mijn eigen omgeving vaak hoor (23-28 jaar) is dat iedereen zich juist zit te ergeren aan al die "jonge" kamerleden (met Dibi als dieptepunt). Vraag ik me eigenlijk af zitten mensen er wel op te wachten?