Links is een kunstje geflikt

De druiven in de linkse kerk zijn wel erg zuur, zei niet alleen Mark Rutte, maar is ook door velen op DDS vergenoegd vastgesteld. Niks is leuker dan leedvermaak. Van vroeger, toen ik nog vaak voetbalwedstrijden bezocht, herinner ik mij het geweldige plezier dat ik met mijn maten had als er ergens na slecht spel door een rot goal vlak voor tijd alsnog twee punten (tegenwoordig zijn het er drie) werden gestolen bij een ploeg waar we een hekel aan hadden. Niks mooier dan onverdiend winnen, niet omdat we dat zelf zo vreselijk onverdiend vonden, maar omdat de tegenstander in zijn verongelijktheid extra down was. Uit die voetbaltijd herinner ik me ook dat zulke 'triomfen' meestal weer snel werden gecompenseerd door lullige nederlagen. Alleen Ajax leek eeuwig mazzel te hebben, maar de Amsterdammers stonden in Rotterdam (een typische Fortuynstad waar het 'nummer twee-gevoel' hoogtij viert) dan ook bekend als een jodenclub. Het gaat dus om het gevoel, het gevoel dat jij eigenlijk had moeten winnen, maar dat 'de ander' er met de poet vandoor is gegaan. Dat gevoel leeft nu sterk bij links, wat de feestvreugde bij rechts nog groter maakt. Links geldt daar als arrogant, en aan die arrogantie moet voorgoed een einde worden gemaakt. Omgekeerd ergert links (vooral de PvdA dat zelf in de 'kosmopolitische' steden een bestuursmonopolie opeist) zich altijd aan 'de arrogantie' van het CDA, dat immer aan de macht is, alsof dat een natuurrecht is. We mogen aannemen dat dit sentiment na het optreden van Maxime Verhagen weer krachtig is versterkt. Alleen bij het CDA zelf zijn ze zo verstandig daar niet te triomfantelijk over te doen, al zal de genoegdoening groot zijn na de kunstjes die het CDA - met name de arme Jan Peter Balkenende - in het voorjaar door de PvdA zijn geflikt. Niet alleen viel zijn kabinet, maar daarop kwam ook nog eens de 'meesterzet' van de leiderschapswisseling Bos-Cohen die zelfs voor PvdA-ingewijden volkomen onverwacht kwam. Dat ligt nu allemaal in scherven. Links heeft dat natuurlijk grotendeels aan zichzelf te wijten. Dat Job Cohen eerst met Paars-plus dacht te komen, en een middenkabinet met VVD en CDA alleen aanvaardbaar acht als GroenLinks en D66 daar ook aan deelnemen, laat zien dat links zichzelf stelselmatig overschat. De PvdA, bij wie 'iedereeen meetelt', dacht bij Paars-plus niet alleen de PVV te kunnen uitsluiten, maar ook het CDA, wat de VVD dan moest goedvinden. Een staaltje zelfbedrog zonder weerga, en een bewijs dat ze daar nog steeds niet zien dat het ideologisch tij is gekeerd. Maar links, dat niet helemaal op zijn achterhoofd is gevallen, is natuurlijk ook een kunstje geflikt. Gezien de strikte voorwaarden die Maxime Verhagen had gesteld aan de PVV, en gezien de benoeming als informateur van Ruud Lubbers, die als 'world-connector' zijn anti-PVV-genen niet onder stoelen of banken had gestoken, mocht links erop hopen dat Wilders niet zo snel aan bod zou komen. De benoeming van Lubbers werd ook bij PVV-sympathisanten gezien als een duistere zet van de Koningin (eveneens anti-wilderiaans). We mogen dus wel concluderen dat Maxime Verhagen, die terwijl Mark Rutte over Paars-plus onderhandelde achter de schermen al een deal met de VVD bereikte over het schrijven van een regeringsakkoord, de linkse goegemeente op het verkeerde been heeft gezet. En misschien straks ook Wilders, want bij alle weerzin bij links en de euforie bij de PVV, moet niet vergeten worden dat het CDA zich aan zijn afspraak houdt dat Wilders niet in het regeringskasteel komt. Het CDA pleegt namelijk zelf uit te maken wie of wat er gedoogd wordt en wie niet. Maxime heeft links een kunstje geflikt tot innige tevredenheid van rechts. Maar zulke tevredenheid duurt nooit lang en vraagt om nieuwe kunstjes, nu naar de andere kant. Links is zo woedend, dat ze daar even geen tegenzetten paraat hebben. Maar bij het CDA zijn ze ook de krenkingen door Wilders niet vergeten, dus pas maar op.