"De beste boef voorhanden", noemde - naar ik meen - Marcia Luyten hem eens. Luyten is partner van PvdA-Kamerlid
Jeroen de Lange en daarmee de achterdocht meer dan waard, maar ze lijkt een punt te hebben. Paul Kagame heeft zijn land de moderne tijd in gesleept door in basisvoorzieningen te investeren, onderwijs gratis te maken en internet aan te leggen. Toch is een hosanna-stemming buitengewoon misplaatst; geweld is aan de orde van de dag in het Midden-Afrikaanse land.
Het is dan ook treurig om te zien hoe de Nederlandse media over het land berichten. Staatsomroep NOS meldt dat Kagame '
favoriet' is, de GPD-bladen houden het er op dat Kagame '
rekent op herverkiezing'. Nogal wiedes dat hij daarop rekent, want hij heeft de oppositie net zo lang geterroriseerd totdat er alleen drie presidentskandidaten van zijn eigen partij over waren. Opvallend genoeg hebben de Belgen beter door wat er gaande is. De media in de voormalige kolonist van buurland Congo maken zich ernstig zorgen over de situatie. Terwijl 80 procent van de Rwandezen Hutu is, zwaait Tutsi Kagame met zijn belangrijke Tutsi-vriendjes al 16 jaar de scepter in het land.
MO.be levert forse kritiek op de lakse houding van de Nederlandse overheid.
Zo deed de Nederlandse minister Verhagen van Buitenlandse Zaken de moorden en vervolgingen af als ‘onrustig’, verklaarde de Nederlandse ambassadeur in Rwanda deze week dat de verkiezingen ‘open en eerlijk’ zullen verlopen en zei een Amerikaanse diplomaat dat hij niet was geinteresseerd in democratie in Rwanda, ‘zolang er maar ontwikkeling is’.
Laten we wel wezen: de Belgen hebben volstrekt gelijk. Dat Bert Koenders het erg goed met Kagame kon vinden, betekent nog niet dat de beste man salonfähig is. De Belgen gaan verder,
hekelen (bron: De Standaard) het feit dat Kagame nooit kritiek krijgt, en Knack schrijft over de zorg dat er een nieuwe genocide
in aantocht is.
Maar ja, om kritische journalistiek over het Afrikaanse continent hoef je in het sociaal-democratische Nederlandse medialandschap niet te komen. Iemand nog wat
hulpgeld?
De publieke om 
Het Westen heeft altijd de mond vol over mensenrechten en democratie, maar als de nood aan de man komt en pro-westerse dictators zoals nu in Tunesië, Egypte en mogelijk nog meer moslimlanden, dreigen te worden weggeblazen, treden er altijd grote aarzelingen op. De angst voor Iraanse toestanden zorgt voor gemengde gevoelens, waarbij overwegingen van Realpolitik en zorg om de 'stabiliteit' worden afgewisseld door hoop op betere tijden en de noodzaak om tot een 'gereguleerde' en soepele overgang naar democratische verhoudingen te komen. Want als het Westen bij zulke omwentelingen niet aan de 'goede' kant komt te staan, is het praktisch zeker dat anti-westerse krachten met de revolutie aan de haal gaan. Die kans is sowieso groot, omdat het Westen regiems als dat van Mubarak decennialang heeft gesteund. Toch lijkt mij een democratisering van de moslimwereld (die in goede of in kwade vorm onafwendbaar is) de enige manier om antistoffen tegen de moslimterreur te ontwikkelen, want die moeten uiteindelijk toch uit de regio zelf komen. Zie mijn column in
Euh, vandaag even niet, net
Kagame zal heus geen frisse
België heeft kritiek over hoe
Kagame is een oorlogsheld die
Aah Matthys schijnt wel
Matthys, ik weet niet waar je