O help. Nederland loopt even niet voorop in een pacifistenkliekonderwerp en onmiddellijk wordt er vanuit deze ban de bom clubs geschreeuwd dat dit niet kan, want stel je voor dat.
Wat wil het geval: Nederland als origineel dijkenduikelaarland was één van de eerste landen die het verdrag tegen clusterbommen ondertekende, maar is nu "laks" in de ratificatie van het verdrag.
Het Nederlands Dagblad weet deze steun mooi en populistisch te verwoorden. Let even op de speciale aandacht voor burgerslachtoffers:
Het Nederlandse Rode Kruis en de organisatie IKV Pax Christi roepen de Eerste Kamer op om zich zo snel mogelijk aan te sluiten bij die landen die strijden tegen dit wapen, dat veel burgerslachtoffers eist.Hoe dat nu precies komt dat er burgerslachtoffers vallen wordt natuurlijk niet uitgelegd. Het gebroken geweertje moet tenslotte overwinnen. Het Rode Kruis komt ook nog even met een chantage verhaal om de hoek zetten:
Volgens het Rode Kruis loopt Nederland anders de kans veel internationaal gezag te verliezen en niet te mogen meestemmen als het gaat om de verdere uitwerking van het Clustermunitieverdrag.Het verhaal is "compleet": die wapens moeten de wereld uit en zijn eigenlijk borderline nucleair volgens deze hippies. Het grote probleem is tegenwoordig de asymmetrische oorlogsvoering. In een niet al te ver verleden was oorlog een duidelijk afgebakend terrein tussen staten met haar eigen spelregel. Tegenwoordig, met allerhande terroristische organisaties, is het een gecompliceerder verhaal geworden. Deze laffe honden verbergen zich onder de burgerbevolking die zij als menselijk schild gebruiken. En natuurlijk zijn burgerslachtoffers te betreuren. Wanneer echter door allerlei verdragen de slagkracht van staten aan banden wordt gelegd, terwijl er niets wordt gedaan aan de versterking van terroristische organisaties, dan zouden die verdragen inderdaad niet geratificeerd dienen te worden. Nederland had eigenlijk niet eens moeten ondertekenen. Eigen veiligheid eerst.
De publieke om 
Het Westen heeft altijd de mond vol over mensenrechten en democratie, maar als de nood aan de man komt en pro-westerse dictators zoals nu in Tunesië, Egypte en mogelijk nog meer moslimlanden, dreigen te worden weggeblazen, treden er altijd grote aarzelingen op. De angst voor Iraanse toestanden zorgt voor gemengde gevoelens, waarbij overwegingen van Realpolitik en zorg om de 'stabiliteit' worden afgewisseld door hoop op betere tijden en de noodzaak om tot een 'gereguleerde' en soepele overgang naar democratische verhoudingen te komen. Want als het Westen bij zulke omwentelingen niet aan de 'goede' kant komt te staan, is het praktisch zeker dat anti-westerse krachten met de revolutie aan de haal gaan. Die kans is sowieso groot, omdat het Westen regiems als dat van Mubarak decennialang heeft gesteund. Toch lijkt mij een democratisering van de moslimwereld (die in goede of in kwade vorm onafwendbaar is) de enige manier om antistoffen tegen de moslimterreur te ontwikkelen, want die moeten uiteindelijk toch uit de regio zelf komen. Zie mijn column in
Het probleem is natuurlijk
De manier waarop deze
"Het grote probleem is
@Sven, Zo is het, de
Ze moeten die dingen niet
@J. Morika thnx, te vroeg
Zo moeten we ook vooral zo