Och, och, wat zijn linksmenschen toch ook vermakelijk, he? Zoals Joshua eerder vandaag
al schreef heeft de PvdA besloten de SP, GroenLinks en D66, um, links te laten liggen en in haar eentje oorlog te voeren tegen DDS-I. Onze hoofdredacteur lachtte zich bijkans al de ballen uit z'n broek, omdat 'ie begrijpt dat Cohen nou niet echt een inspirerend oppositieleider is die een rechtse regering wel even kapot kan maken.
Emile Roemer denkt er net zo over, maar hij vindt dat blijkbaar toch iets minder grappig:
Emile Roemer is boos op Job Cohen. De SP-leider had van zijn collega van de PvdA toenadering verwacht. Maar Cohen blijft weigeren de SP als mogelijke coalitiepartner te noemen, en daardoor is het gedaan met de Roemer-variant van PvdA, CDA, SP en GroenLinks.
De socialistische voorman zei dit in zijn gesprek gisteren met informateur Tjeenk Willink, de PvdA-adviseur van de koningin (ja, dat blijven we herhalen). "Dat die [toenadering] niet komt, vergroot de kans op een ultrarechts kabinet", aldus Roemer.
Nou, daar heeft 'ie helemaal gelijk in. Als rechts Nederland de PvdA ergens dankbaar voor is dan is het wel dat de sociaaldemocraten hem aanstelden als lijsttrekker nadat Bos opstapte, en dat ze 'm blijkbaar ook nu nog steeds zien als de grote Redder. Hoe meer Cohen, hoe beter - voor rechts dan.
Daarnaast blijf ik het opmerkelijk/leuk/grappig vinden dat de PvdA zo weinig waardering kan opbrengen voor de andere linkse partijen. Begrijpen ze nou echt niet dat Nederland alleen maar meer zal polariseren, en dat er uiteindelijk iets zal moeten komen als een rechts en een links blok, die tegen elkaar - niet onderling - strijden?
De publieke om 
Het Westen heeft altijd de mond vol over mensenrechten en democratie, maar als de nood aan de man komt en pro-westerse dictators zoals nu in Tunesië, Egypte en mogelijk nog meer moslimlanden, dreigen te worden weggeblazen, treden er altijd grote aarzelingen op. De angst voor Iraanse toestanden zorgt voor gemengde gevoelens, waarbij overwegingen van Realpolitik en zorg om de 'stabiliteit' worden afgewisseld door hoop op betere tijden en de noodzaak om tot een 'gereguleerde' en soepele overgang naar democratische verhoudingen te komen. Want als het Westen bij zulke omwentelingen niet aan de 'goede' kant komt te staan, is het praktisch zeker dat anti-westerse krachten met de revolutie aan de haal gaan. Die kans is sowieso groot, omdat het Westen regiems als dat van Mubarak decennialang heeft gesteund. Toch lijkt mij een democratisering van de moslimwereld (die in goede of in kwade vorm onafwendbaar is) de enige manier om antistoffen tegen de moslimterreur te ontwikkelen, want die moeten uiteindelijk toch uit de regio zelf komen. Zie mijn column in
ik vind het maar een naar
Ik begrijp sowieso niet wat
Bij Sargasso ook een stevige
Turquoise 1 zou de leus van
Is de huidige informatieronde
Roemer is een soort prins
Lol@Ton-proater