Milton Friedman
De vrije markteconomie (ofwel kapitalisme) wordt door Links om allerlei redenen voortdurend bekritiseerd. De huidige financiële crisis wordt door hen vooral toegeschreven aan het 'graaigedrag' van de financiële wereld, in het bijzonder de banken. Maar wat door de één als 'graaigedrag' wordt gezien, wordt door de ander (de betrokkenen) als verantwoord vermogensbeheer beschouwd – althans met de informatie van toen. Er was een algemeen verlangen naar hogere rendementen dat zich manifesteerde in de financiële beslissingen van belanghebbenden ('stakeholders', inclusief institutionele beleggers, waaronder pensioenfondsen). Achteraf gezien is gebleken dat men hierbij risico's onjuist heeft ingeschat. Thans weten we dat de situatie veel weg had van een pyramidespel. De ellende begon toen de Amerikaans huizenmarkt instortte en de Amerikaanse hypotheekbanken in moeilijkheden kwamen. Maar in de tijd daarna doken in andere sectoren en andere landen steeds weer nieuwe varianten van pyramidespellen op met nieuwe naweeën, die zich als een lawine over de economie verspreidden.
Overheden waren gedwongen in te grijpen om megaongelukken te voorkomen. Men zou hebben kunnen denken dat regeringen van centrum-rechtse signatuur hiermee grote moeite zouden hebben gehad. Immers, zij zijn om ideologische redenen tegenstander van een grotere staatsinvloed in de economie. Maar de nood was zo hoog gestegen, dat zij hun ideologische bezwaren opzij moesten zetten en massaal ingrepen – en nog steeds ingrijpen.
Wat zouden de lange termijneffecten van dat ingrijpen kunnen zijn? Wat voor invloed heeft dat op onze economische orde: de vrije markteconomie? En wat zeggen de 'klassieken' ervan?
In 1977 publiceerde Milton Friedman zijn beroemde/beruchte artikel: 'The Line We Dare Not Cross: The Fragility of Freedom at ’60%.’
Hij voorspelde dat als het aandeel van de mensen in een samenleving die op een of andere manier voor hun inkomen afhankelijk zijn van de overheid groeit, het vermogen om de omvang van de overheid te beperken zal afnemen. Er zal ergens een omslagpunt ('tipping point') zijn, waarop het niet meer mogelijk is de groei van de overheid te stoppen. Massale overheidsbemoeienis zal tot permanente malaise leiden en een rem vormen op de groei van de economie. Door permanente overbesteding met de daaruit voortvloeiende stijgende begrotingstekorten en een snel groeiende staatsschuld komt het omslagpunt steeds dichterbij.
Friedman schreef dit in 1977! Zijn analyse was toen betrekkelijk theoretisch. Thans is die helaas actueler dan destijds.
Een andere 'klassieker' is Arthur Laffer, bekend van de naar hem genoemde curve, die het theoretische verband weergeeft tussen de belastingtarieven en de belastingontvangsten. Laffer erkende overigens dat hij niet de oorspronkelijke geestelijke vader was van de curve. Het mechanisme was al door verschillende auteurs vele eeuwen geleden beschreven. Eén daarvan was de legendarische Arabische geleerde, Ibn Khaldun, die er reeds in de 14e eeuw beschouwingen aan had gewijd.
Aan Wikipedia ontleen ik het volgende:
De overheid kan de belastinginkomsten maximaliseren door het belastingtarief te bepalen bij de piek van deze kromme. Bij een verder stijgend belastingtarief zal de opbrengst verminderen. Er zijn twee extremen in deze grafiek zijnde 0% en 100% belastingtarief. Bij 0% ontvangt de overheid niets en dit is ook het geval bij 100% daar er niemand nog intentie zou hebben om te gaan werken tenzij illegaal en dan zou de overheid 100% ontvangen van niets. Ergens tussen 0% en 100% is er een tarief (percentage) waarbij de ontvangsten maximaal zijn voor de overheid. Voor dit percent doet een stijging van het tarief de ontvangsten dalen, na dit percent doet een daling van het tarief de ontvangsten eveneens dalen.
Het punt waarop de kromme zijn maximum bereikt varieert van de ene economie tot de andere en is tevens onderworpen aan veel theoretische speculatie.
Zie verder hier.
De gezondmaking van onze economie zal slechts via eliminering van de begrotingstekorten en vermindering van de staatsschuld tot stand kunnen komen. Hoewel overheden veel creativiteit aan de dag zullen leggen om dat te verhullen en de pil te vergulden, zal de rekening - linksom of rechtsom - door de burgers moeten worden betaald. Hierdoor bestaat het gevaar dat we op de de rechter helft van de Laffercurve terecht komen. Als dat gebeurt, zitten we in de fuik.
Wie weet hoe we daar moeten uitkomen, mag het zeggen.
Er bestaan tal van
Er bestaan tal van Laffercurves, afhankelijk van de tijdsperiode waarin je de belastinginkomsten wil maximaliseren. Om de belastinginkomsten in dit jaar te maximaliseren kan een (zeer) hoog tarief gerechtvaardigd worden - zo snel passen mensen hun gedrag immers niet aan - , maar het tarief waarmee je de belastinginkomsten in pakweg de komende tien jaar wil maximaliseren ligt weer (veel) lager.
Rechts van het optimum van sommige Laffercurves zitten we dus sowieso, de vraag is meer welke tijdsperiode bij die curves hoort. Nog meer is de vraag hoe relevant de Laffercurve is. Martin Feldstein verwoordt het m.i. treffend:
“Why look for the rate that maximizes revenue? As the tax rate rises, the “deadweight loss” (real loss to the economy rises) so as the rate gets close to maximizing revenue the loss to the economy exceeds the gain in revenue…. I dislike budget deficits as much as anyone else. But would I really want to give up say $1 billion of GDP in order to reduce the deficit by $100 million? No. National income is a goal in itself. That is what drives consumption and our standard of living.”
In de markt kunnen producten
In de markt kunnen producten en diensten alleen vrijelijk worden uitgewisseld met geld. Geld is het middel waarmee ongelijksoortige zaken op hun waarde met elkaar kunnen worden vergeleken. Het is niet het in onderlinge concurrentie aanbieden van producten en diensten, de essentie van de vrije markt, maar de wijze waarop hierbij het geldverkeer is geregeld, hetgeen een crisis kan veroorzaken. Geld uitlenen door geldwoekeraars is zo oud als het geld zelf. Het is uiteraard een verleidelijk idee om geld te gaan verdienen met geld, zonder zelf producten te hoeven leveren. Het verstrekken van leningen met onderpand tegen rente kan tot het verlenen van diensten worden verheven. Banken met deftige bankiers nemen de rol van de geldwoekeraars over. Daarbij wordt het door particulieren aan de banken verstrekken van leningen, eveneens tegen—uiteraard wat lagere—rente, omgedoopt tot sparen. Particulieren sparen, banken verlenen krediet. Terwijl het elke particuliere persoon duidelijk is dat zijn sparen, zijn lening aan een bank, alleen mogelijk is door bij hem aanwezig geld naar de bank te brengen, is het bancaire systeem zo ingericht dat de kredietverlening door de bank geen beschikbaar stellen van aanwezig geld betreft, maar het tegen onderpand beschikbaar stellen van niet noodzakelijk aanwezig geld. Het onderpand wordt beschreven in geldpapieren: hypotheekaktes, etc. En onze moderne geldwoekeraars hebben zelfs kans gezien met deze papieren, derivaten genoemd, handel te gaan drijven, waarbij het zicht op de onderliggende onderpanden verdween. Waardedaling van de onderpanden—de waarde van huizen in de recente kredietcrisis—maakt dan met een zekere vertraging, maar dan explosief, de geldpapieren minder waard. Aangezien de bank geen aanwezig geld heeft uitgeleend, maar een garantie heeft verstrekt voor de tegenwaarde van de onderpanden, komen de banken tegenover hun ‘spaarders’ in grote liquiditeitsproblemen. Nu zou je kunnen volstaan met ‘jammer’ te zeggen tegen de spaarder, die zijn bank failliet ziet gaan. Ook zou je in goed socialistische traditie beter overheidstoezicht op de kredietwaardigheid van banken kunnen eisen. Maar dan verzeil je, net als bij alle fraai bedachte overheidsvoorzieningen, in het probleem dat er voor de uitvoering van dat toezicht een soort managers nodig is die het algemeen belang slechts zullen dienen door eerst zelf een flink stuk van de koek te hebben opgeëist, zo ze al capabel zouden zijn voor het vervullen van hun opdracht. Marktwerking hoeven ze hierbij niet te vrezen. Nee, effectieve marktwerking in de geldwereld is slechts mogelijk als ook een bank failliet mag gaan in de concurrentiestrijd met andere banken; jammer voor zijn cliënten, net als bij faillissementen van andersoortige bedrijven, maar pas fataal voor de economische activiteiten in het land als een aanzienlijk deel van het gewone betalingsverkeer—het innen van salarissen en afboeken van uitgaven door de eigenaars van de betalingsrekening—onmogelijk wordt door het bankfaillissement. Niet voor niets waren de banken zo tuk op het verwerven van betaalrekeningen, waarmee ze hun liquiditeitspositie mochten opkrikken en hun onmisbaarheid wisten te verzekeren. De betaalrekeningen zonder winstoogmerk van de Girodienst van de PTT werden door de banken zoveel mogelijk dwars gezeten tot ze via de Postbankconstructie uiteindelijk door de ING bank konden worden geannexeerd. Als gevolg hiervan konden de belastingbetalers met de overheid door de ING bank worden gegijzeld in de kredietcrisis. Daar kon de minister van financiën Wouter Bos niet omheen. Met miljarden moesten de belastingbetalers over de brug komen.
Nee, niet regulering door dure, op niet verdiend geld beluste managers van de overheid is het sociaal verantwoorde antwoord op het ontaarde ‘marktisme’, maar het onderwerpen van banken aan de concurrentie in een vrije markt zal een gezond geldverkeer kunnen verzekeren in een welvarende, op innovatieve technologie gebaseerde maatschappij. Dit kan alleen op den duur worden bereikt door het betalingsverkeer—weer—onder te brengen bij een nonprofit dienst, losstaand van de banken.
De zin 'De gezondmaking van
De zin 'De gezondmaking van onze economie zal slechts via eliminering van de begrotingstekorten en vermindering van de staatsschuld tot stand kunnen komen' komt als ik het stukje goed begrijp uit de lucht vallen. Is er een gezonde economie onmogelijk bij een (beperkt) overheidstekort?
Niet dat ik voor structurele tekorten ben. Niet bij een overheid, niet bij een land en niet bij een persoon. Maar om nu gekkke dingen te gaan doen op basis van een rammelende analyse is ook weer zoiets . (HL, daar kun je het toch niet mee oneens zijn;-)
NN, Bij een vorige
NN,
Bij een vorige 'posting' zag ik dat je het over geo-engineering voor een keer met me eens was. Nu zitten we weer op verschillende golflengten.
De staatschulden zijn veel te hoog en het cijfer is nog geflatteerd ook, omdat het is uitgedruk in het BBP en niet in het inkomen van de overheid. Bovendien zijn allerlei toekomstige verplichtingen (AOW) niet meegerekend. Dus moeten de staatsschulden fors naar beneden. Dat zal m.i. in de huidige situatie met weinig groei alleen via het kweken van overschotten op de begroting kunnen komen. Dat zal echter gedurende vele jaren een Herculische krachtsinspanning vergen. De vraag is of onze democratie dat aan kan. Immers, volgens de logica van de politieke competitie kunnen sommige politieke partijen de groeperingen die getroffen worden door de bezuinigingen, mobiliseren om het bezuinigingsbeleid te verzachten of te torpederen. Daardoor zullen er onvoldoende bezuinigingen kunnen worden gerealiseerd, waardoor we in een permanente malaise kunnen terechtkomen.
Ik kan er ook niets aan doen.
Afgezien van tussentijdse
Afgezien van tussentijdse bubbels. Azië crisis etc, is de huidige monetaire crisis resultaat van het wegvallen van de met de arms en space race samenhangende gestagneerde arbeidsproductiviteit en innovatie. Na de val van de muur gingen er m.n. voor West-Duitsland Oost-Europese groei- en arbeidsmarkten open. De VS werd gedwongen tot navolging met outsourcing, NAFTA, toelating China WTO etc. 2. De prijs van de islam-oil (OPEC, Jeroen van der Veer, Tony Hayward dhimmies etc.) is te duur in samenhang met de door GreenPeace, GroenLinks etc welbegrepen demoniseren van de Nucleaire Industrie.
Oostenrijkse school? De
Oostenrijkse school?
De boel failliet laten gaan. Aandelen zijn risicovol. Burgers zijn hoe dan ook de klos, hoe langer het uitstel, hoe bitterder de pil. De reële economie staat er niet zo slecht voor.
Het belastingpercentage
Het belastingpercentage waarbij de overheid haar inkomsten kan maximaliseren is een leuke vraag voor de belastingdienst. Liberale mensen begrijpen dat overheden en hun inkomsten zo klein mogelijk dienen te zijn.
Zie ook:
Zie ook: http://www.newsweek.com/2010/11/28/a-return-to-economist-friedrich-hayek...
Friedman is een enge
Friedman is een enge monetarist en de Laffercurve is belachelijk. Monetaristen en Keynesianen hebben de huidige economische crisis veroorzaakt. De Laffercurve is gewoon ordinaire roof : hoe zo veel mogelijk geld van de burgers af te nemen? Het is tijd voor echte vrijheid, de overheid mag pas eigendom (geld) afnemen als daar toestemming van het desbetreffende individu voor is gegeven : http://www.youtube.com/watch?v=Ovl8ip3steM
Helemaal niet zo'n gek idee
Helemaal niet zo'n gek idee Robert, echt helemaal Tea Party. Je betaalt een belasting alleen als je het eens bent met de besteding. Als je niet betaalt maak je er ook geen gebruik van. Dat kan lachen worden. Ik zie het al voor me dat de flat van de buren in de fik staat en de brandweer eerst ff moet checken of de buurman het wel eens is met de brandweerbelasting. Of dat het waterschap mijn voeten wel droog houdt en de jouwe niet.
Het lastige is dat economen
Het lastige is dat economen het nooit eens lijken te zijn met elkaar. Sommigen menen dat de ideeën van Friedman de oorzaak zijn van de huidige ellende en anderen beweren nou juist dat ze de oplossing voor alle problemen zijn. Ofwel: voor elke mening is wel een bijpassend clubje economen te vinden. Wie moet je nu geloven?
Ik denk dat degenen die de crisis voorspelden voordat hij er was wel wat extra krediet verdienen. Dat zijn er niet zo veel, maar met een beetje moeite zijn ze wel te vinden. In Nederland waren dat bijvoorbeeld Jules Muis en Willem Middelkoop, zie bijvoorbeeld dit artikel uit 2004 (!): http://www.iex.nl/Column/18379/Met-man-en-muis.aspx.
Volgens hen is overheidstoezicht op de financiële markten van groot belang. Daarmee los je de huidige overheidstekorten niet op, maar je voorkomt wel dat het nog een keer zo verschrikkelijk fout gaat.
De overheid moet zich in
De overheid moet zich in ieder geval gaan beperken tot het bieden van veiligheid aan burgers. Niet alleen het leven en de lichamen van de burgers moet worden beschermt, maar ook het eigendom. Dijken passen dan best in dat rijtje. De overheid moet alleen wel op zoek gaan naar andere inkomstenbronnen dan belastingen, want nogmaals: belasting is diefstal (het afnemen van eigendom zonder toestemming te vragen), en wat geeft de meerderheid (democratie) het recht om de minderheid te bestelen? En ik heb niet zo veel op met de Tea Party, mij niet filosofisch genoeg, het gaat mij om de vrijheid en om de fundamentele mensenrechten : http://www.youtube.com/watch?v=Ovl8ip3steM
Ga dit boekje lezen, kost maar 10 euro en telt maar 100 bladzijdes :
http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/wat-heeft-de-overheid-met-ons...
JC, Je schrijft: 'Ik denk
JC,
Je schrijft: 'Ik denk dat degenen die de crisis voorspelden voordat hij er was wel wat extra krediet verdienen. Dat zijn er niet zo veel, maar met een beetje moeite zijn ze wel te vinden. In Nederland waren dat bijvoorbeeld Jules Muis en Willem Middelkoop, zie bijvoorbeeld dit artikel uit 2004 (!): http://www.iex.nl/Column/18379/Met-man-en-muis.aspx.
Dank! Zie:
http://www.clingendael.nl/publications/commentary/press/?id=5356
Dit artikel is uit 2002!
Voorts schrijf je: 'Volgens hen is overheidstoezicht op de financiële markten van groot belang. Daarmee los je de huidige overheidstekorten niet op, maar je voorkomt wel dat het nog een keer zo verschrikkelijk fout gaat.'
Om allerlei redenen vrees ik dat dat niet het geval is.
Hans, Het spijt me, maar
Hans,
Het spijt me, maar ik vind jouw verhaal uit 2002 toch wat minder overtuigend dan het artikel van Middelkoop uit 2004. Middelkoop (en Muis) weten namelijk precies de oorzaak van de crisis te benoemen. Zelfs de namen Fanny en Freddy vallen al, dat vind ik indrukwekkend!
Maar misschien heb ik te weinig economische kennis om jouw artikel op waarde te schatten.
Het waren de economen van de
Het waren de economen van de Oostenrijkse School die deze crisis zagen aankomen en die er ook een verklaring voor hadden. Economen die domweg de theorie van Keynes en de theorie van Friedman blijven volgen zullen deze crisis niet op een logische manier kunnen verklaren en zagen hem om die reden dus ook niet aankomen, lees : http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/wat-heeft-de-overheid-met-ons...
JC, Je moet een
JC,
Je moet een onderscheid maken tussen de onderliggende factoren en de 'trigger'. Of anders gezegd: tussen dat wat de zeepbel veroorzaakt en de 'punaise' die deze uiteen doet spatten.
Mijn verhaal gaat over de onderliggende oorzaken. Als het niet de ineenstorting van de Amerikaanse huizenmarkt was geweest als gevolg van een goed-bedoeld maar - na de renteverhoging - desastreus gebleken overheidsbeleid, dan was er wel een andere 'punaise' geweest.
Tja, zo gaan die dingen. En we betalen allemaal mee aan het puinruimen.
Hans, Helaas, ik ben nog
Hans,
Helaas, ik ben nog niet overtuigd. Ik heb nog nooit overtuigend bewezen gezien dat dat Amerikaanse overheid de banken gedwongen heeft om op grote schaal sub prime hypotheken te verstrekken. Het lijkt er meer op dat die banken zelf onverantwoorde risico's hebben genomen, op jacht naar korte termijn winsten.
JC, Dat gaat weer over de
JC,
Dat gaat weer over de 'punaise'.
Maar goed.
De tweee grote hypotheekverstrekkers werden door de overheid aangemoedigd om - wat later bleek - onverantwoorde leningen te verstrekken op grond van - op zichzelf lofwaardige - sociale overwegingen (de bevordering van het eigen woningbezit). Zij werden voorts aangemoedigd om het risico te spreiden ('securitization'). Andere financiële instellingen zijn daar in goed vertrouwen in gestonken. Toen de zaak uit de hand dreigde te lopen bood de overheid hulp ('moral hazard'). Maar er was geen houden meer aan.
Hans, Het mag dan maar de
Hans,
Het mag dan maar de "punaise" zijn, maar je gaat wel heel gemakkelijk voorbij aan de eigen verantwoordelijkheid van de banken. Het is niet bepaald gebruikelijk dat bedrijven kritiekloos meewerken aan nobele plannetjes van de overheid en dat is terecht. De banken hadden gewoon zelf de risico's in moeten schatten. Ze hadden op de hoogte kunnen zijn van die risico's, want er zijn mensen die ze daar al jaren voor de crisis voor gewaarschuwd hebben. Die waarschuwingen hebben ze genegeerd en je kan de schuld daarvoor niet in de schoenen van de overheid schuiven.
JC, Correct!
JC,
Correct!
Het stuk uit 2002 sluit mooi
Het stuk uit 2002 sluit mooi af moet: "Laten we hopen dat zij ongelijk krijgen. En dat kán indien wij hun waarschuwingen serieus nemen."
Laat mij dat nou aan de klimaatdeskundigen doen denken.
NN, Ik heb er al vaak op
NN,
Ik heb er al vaak op gewezen. Economische modellen zijn niet in staat gebleken om het omslagpunt te voorspellen. Economen die een andere, meer kwalitatieve - en ogenschijnlijk minder nauwkeurige - benadering kozen, bleken het uiteindelijk bij het rechte eind te hebben.
Laat mij dat nu aan de klimaatdeskundigen doen denken.
Hans, Dus we zijn het er
Hans,
Dus we zijn het er over eens dat de banken de hoofdverantwoordelijken zijn?
Wat de dieper liggende oorzaken betreft, daar heb ik ook wel een idee over. Geen doorwrochte economische analyse, maar eentje van "gezond boerenverstand". Volgens mij zien we in de VS de wet van de remmende voorsprong in werking. Het land dat na de val van de muur als enige wereldmacht overbleef is zich onaantastbaar gaan wanen. Dat geldt voor veel burgers, overheden en misschien ook wel voor de financiële sector. In die waan van onaantastbaarheid heeft men de wijze les die iedereen van zijn grootmoeder leert - in tijden van voorspoed een appeltje voor de dorst opzij zetten - aan zijn laars gelapt. In plaats daarvan heeft men zich alleen maar dieper in de schulden gestoken. Als dat de crisis al niet heeft veroorzaakt, heeft het zeker bijgedragen aan de ernst ervan.
JC, Je schrijft: 'Dus we
JC,
Je schrijft: 'Dus we zijn het er over eens dat de banken de hoofdverantwoordelijken zijn?'
Nee, dat zijn we dus niet. Medeverantwoordelijk, ja! Hoofdverantwoordelijk nee!
Voor een wat uitvoeriger analyse zie:
http://www.trouw.nl/opinie/letter-en-geest/article1880766.ece/Voortaan_z...
Hans, Dan herhaal ik het
Hans,
Dan herhaal ik het nog maar eens: de Amerikaanse overheid heeft de banken nooit gedwongen om onverantwoorde risico's te nemen. Dat dat toch gebeurd is, is de fout van de banken en van niemand anders. En dus zijn de banken de hoofdverantwoordelijken, al zijn er zeker vraagtekens te plaatsen bij de rol van de overheid.
En wat dacht u van het
En wat dacht u van het verplicht verschaffen van hypotheken aan mensen die het niet kunnen betalen?
En wat betreft het verplichten van het handhaven van minimale kapitaalsratio's? Logisch dat alle banken tegen het minimum aan gaan zitten om de kosten te drukken en zo tegen andere banken te concurreren.
Misschien ook interessant om te kijken naar het nationaliseren van banken? Is dat eerlijke concurrentie?
En ja... als uiteindelijk een bank geen goed beleid voert, is daar een heel mooi middel voor dat een bank straft: faillissement. Op dit moment werkt deze driver voor gezond verstand helemaal niet. Als je in de problemen komt, word je wel gebackupt.
Rating agencies, accountants
Rating agencies, accountants en iedere tweede medewerker op Wallstreet hebben ook een hoeveelheid boter op hun hoofd om een levenlang boterhammetjes mee te smeren.
En de bankiers en professionele beleggers in de EU ook. Natuurlijk ligt het deels aan hun aandeelhouders, die ieder jaar een rendement van 10-15% wilden zien. Maar deze gasten wisten dat je op een AAA investering geen 3% meer kon maken dan op een staatsobligatie. Ze hebben doelbewust een oogje dichtgeknepen, omdat de tweede winstersport anders in gevaar kwam.
@ Jan, Banken waren
@ Jan,
Banken waren helemaal niet verplicht om hypotheken te verschaffen aan mensen die het niet konden betalen. Ik weet dat zo hier en daar het verhaal rondgaat dat de Community Reinvestment Act zo'n verplichting in zou houden, maar dat klopt niet. Banken mochten hypotheekaanvragen niet enkel en alleen op basis van een postcode afwijzen, maar het was niet verboden om de kredietwaardigheid van potentiële klanten te onderzoeken.
@jc Ik maak even van de
@jc
Ik maak even van de gelegenheid gebruik om wat tekst te citeren:
"In early 1993 President Bill Clinton ordered new regulations for the CRA which would increase access to mortgage credit for inner city and distressed rural communities. The new rules went into effect on January 31, 1995 and featured: requiring strictly numerical assessments to get a satisfactory CRA rating; using federal home-loan data broken down by neighborhood, income group, and race; encouraging community groups to complain when banks were not loaning enough to specified neighborhood, income group, and race; allowing community groups that marketed loans to targeted groups to collect a fee from the banks.
The new rules, during a time when many banks were merging and needed to pass the CRA review process to do so, substantially increased the number and aggregate amount of loans to low- and moderate-income borrowers for home loans, some of which were "risky mortgages. Banks set up CRA departments, a CRA consultant industry was created and new financial-services firms helped banks invest in packaged portfolios of CRA loans to ensure compliance. Established and new community groups began marketing such mortgages. The Senate Banking Committee estimated that as of 2000, as a result of CRA, such groups had received $9.5 billion in services and salaries. As of that time such groups also had received tens of billions of dollars in multi-year commitments from banks, including ACORN Housing $760 million; Boston-based Neighborhood Assistance Corporation of America $3 billion; a New Jersey Citizen Action-led coalition $13 billion; the Massachusetts Affordable Housing Alliance $220 million. The number of CRA mortgage loans increased by 39 percent between 1993 and 1998, while other loans increased by only 17 percent.
The CRA was public policy that DROVE the market. To cast a blind eye that obvious econic fact and simply blame "the profit motive" is ludicrous."
Jan, Ook een citaat, met
Jan,
Ook een citaat, met bronvermelding: http://www.federalreserve.gov/dcca/cra/.
The CRA requires that each depository institution's record in helping meet the credit needs of its entire community be evaluated periodically. That record is taken into account in considering an institution's application for deposit facilities.
Neither the CRA nor its implementing regulation gives specific criteria for rating the performance of depository institutions. Rather, the law indicates that the evaluation process should accommodate an institution's individual circumstances. Nor does the law require institutions to make high-risk loans that jeopardize their safety. To the contrary, the law makes it clear that an institution's CRA activities should be undertaken in a safe and sound manner.
@jc Je hebt gelijk dat deze
@jc Je hebt gelijk dat deze informatie heel onschuldig lijkt.
Hier een aanrader waarin wordt uitgelegd hoe het hele spel in elkaar zit. http://www.youtube.com/watch?v=5GoAGuTIbVY
Vanaf ongeveer 6:15 wordt er gepraat over regulering van het bankwezen
Jan, Ik ken die CRA
Jan,
Ik ken die CRA verhalen wel en ze zijn overtuigend weerlegd. Zie bijvoorbeeld hier: http://www.huffingtonpost.com/hale-stewart/memo-to-republicans-cra-h_b_1....
Jij gelooft toch ook niet dat banken zich jarenlang braaf, willoos en kritiekloos aan een wet houden die ze handenvol geld kost? De financiële sector weet de weg naar Washington echt wel te vinden als hun belangen in het geding zijn. Voor de crisis hoorde je niemand over de CRA. Nu is het de laatste strohalm waar degenen die de vrije markt zien als een onfeilbaar wondermiddel zich aan vastklampen.
jc, Je hoort mij niet
jc,
Je hoort mij niet zeggen dat de CRA de oorzaak is van de gehele crisis, maar het is slechts een heel klein onderdeeltje dat het beleid van bankiers gestuurd heeft. Huizenprijzen werden kunstmatig hoog gehouden, lenen met de meest bizar ingewikkelde constructies werd op grote schaal gestimuleerd etc. Er werden maar een paar credit rating agencies toegestaan bij het raten van een pakketten leningen die eigenlijk niets waard waren. Kortom, er was veel meer aan de hand. Zie het hiervoor het hiervoor geciteerde filmpje.
Nu is er nog een heel voetbalveld vol te zijn met strohalmen waar menig kapitalistisch denkende zich "aan kan vastklampen".