Mijn non fictie boeken top 10 van 2010

Er zijn boeken die me, soms al jaren, verwijtend aanstaren uit de boekenkast, en ineens is er dan het moment. Op andere boeken heb je gewacht tot ze eindelijk uitkwamen.

10. Richard Overy. Dictators. Hitlers Duitsland, Stalins Rusland. Uitgeverij De Bezige Bij.

Was Hitler een socialist? Hij was in elk geval van het slag socialisme/communisme/nazisme, het totalitaire denken dat meer met elkaar gemeen had dan we nu, terugblikkend op Hitler als uniek, alleenstaand fenomeen, zullen denken. Dit monumentale overzichtsboek van de Engelse hoogleraar Overy (uit 2005) zet het nazisme maar ook het communisme terug in de context van zijn tijd. Het gaat niet over Hitler en Stalin als karakters, wel over de systemen. Over de dictatuur als moreel universum, de interne onvolmaaktheid van de autoritaire top down structuren, die maakt, dat het in de praktijk altijd een nooit verwachte chaos werd en uiteindelijk door de ondergang van binnenuit zou leiden. Het noodzakelijke vijandbeeld. De culturele gelijktrekking. De militarisering, en de voortwoekerende paranoia. Zeer degelijk onderbouwd met feiten.

9. Brian Barry: Culture & Equality. An Egalitarian Critique of Multiculturalism. Uitg. Polity Press.

Professor Brian Barry is een filosoof/politicoloog in Amerika en Engeland. Liberaal. Hij schreef deze klassieker in 2001. Over de absurditeit waartoe het multiculturalisme leidt, zij het in een nogal juridische, niet ‘lekkere’ manier geschreven. Over hoe, in de woorden van Barry, in Europa de wereld onder leiding van de ex-Marxisten, leidde tot de heersende filosofie van het relativisme en postmodernisme, met het  multiculturele wangedrocht als resultaat. Over hoe diversiteit een mal werd voor dwingend groepsdenken, en niet tot individualisering leidde.

8. Chris de Stoop: Vrede zij met u, zuster. Het verhaal van een westerse zelfmoordterroriste. Uitgeverij De Bezige Bij.

De Belgische journalist Chris de Stoop volgde de sporen van de Belgische vrouw Muriel Degauque, die zich bekeerde tot de islam en zich tenslotte in de buurt van Bagdad zou opblazen naast een naderend Amerikaans legervoertuig, met als enig slachtoffer zichzelf. Een adembenemende vertelling over leugens, zelfbedrog, eenzaamheid en de hersenverweking waartoe de islam in de praktijk leidt. Verschenen in 2010.

7. Ibn Warraq: Weg uit de islam. Getuigenissen van afvalligen. Uitg. Meulenhoff.

Het boek uit 2003, vertaald door Bernadette de Wit, ging in de ramsj en ik moet tot mijn schaamte bekeken dat ik het toen pas las. Wie in discussie met islam aanhangers/verdedigers wel eens met zijn mond vol tanden staat, moet dit boek lezen, want nooit eerder zag ik de anti-islam argumenten zo helder en systematisch verwoord. Heel interessant is ook de behandeling van de innerlijke tegenstrijdigheid van de koran, die het voor de meer intelligente moslims uiteindelijk alleen maar onmogelijk maakt om nog te geloven dat de koran volmaakt is, omdat Allah, die geacht wordt het boek gedicteerd te hebben, ook volmaakt zou zijn. Ook is Weg uit de islam een pijnlijk precies portret van de hypocrisie onder moslims.

6. Peter Sloterdijk: Het kristalpaleis. Een filosofie van de globalisering. Uitg. Sun.

Dit jaar ontstond er in Duitsland een controversie om de Duitse filosoof Sloterdijk, omdat hij in een artikel het dievensysteem van de verzorgingsstaat aanklaagde. Voor volgend jaar is beloofd dat hij dit artikel heeft omgewerkt tot boek. Gezien het enorme tempo waarin Sloterdijk zijn diep gravende, literair hoogstaande, boeken schrijft, hoeft dat niet te verbazen. Bij de presentatie van dit boek, Het kristalpaleis (uit 2004), werd Sloterdijk heftig aangevallen door Frits Bolkestein. Ten onrechte, weet ik nu. (Ik kan niet zo snel lezen als Sloterdijk schrijft.) Dit is een zeer overtuigend pleidooi voor de analyse dat de mens leeft en functioneert in een context, in een plaats. In ‘sferen’, om met een eerder boek van Sloterdijk te spreken. De globalisering die samenlevingen aantast, doet een vorm ontstaan die hij dodelijk omschrijft als ‘schuim’. De grote gelijktrekker en vervreemder is het geld.

5. John Rawls: Een theorie van rechtvaardigheid. Uitg. Lemniscaat.

De filosofische bijbel van het liberalisme, in Nederlandse vertaling verschenen in 2009. Rawls heeft een denksysteem bedacht van waaruit een rechtvaardige samenleving ontworpen kan worden die het mogelijk maakt dat het individu tot zijn recht kan komen. (Het centrale woord van Rawls daarbij is ‘zelfrespect.) En waarbij een zekere, wel sociale, mate van ongelijkheid, nodig is om de maatschappij verder te laten ontwikkelen. Een geniaal boek dat dwingt tot zeer langzaam een geconcentreerd lezen.

4. Christopher Caldwell: Reflections on the revolution in Europe. Can Europe be the same with different people in it? Uitg. Penguin Books.

Verscheen dit jaar met de nodige aandacht in Nederlandse vertaling. De Amerikaanse journalist Caldwell (o.a. Financial Times) toont in dit baanbrekende werk hoe een demografische revolutie het modernistische Europa uiteenscheurt en doet verworden tot een islamitische onderklasse, simpelweg omdat de politieke elite de deuren voor immigratie wijdopen heeft gezet zonder de bevolking om zijn mening te vragen. De grootste ontwikkeling van deze tijd, gezien met de helikopterview van een Amerikaan.

3. Jan H. van de Beek: Kennis, Macht en Moraal. De productie van wetenschappelijke kennis over de economische effecten van migratie naar Nederland, 1960-2005. Uitg. Vosiuspers UvA.

In zijn dit jaar verschenen proefschrift omschrijft  Jan H. van de Beek nuchter en gedetailleerd hoe het politiek correcte denken de ontwikkeling van de wetenschap heeft dwars gezeten en de kennis over de economische gevolgen van de immigratie en islamisering een schandalige achterstand heeft opgelopen. Met name de interviews met wetenschappers die gecensureerd en tegen gewerkt zijn, vond ik huiveringwekkend. Een geschiedenis waarvan nog nauwelijks is kennis genomen. Zo pakte de linkse dictatuur uit.

2. Martin Bosma: De schijn-élite van de valse munters. Drees, extreem rechts, de sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik. Uitg. Bert Bakker.

Martin Bosma beschreef dit jaar de politieke revolutie die door Nederland trekt. Hij doet dit, ongemeen knap, als een avonturenboek, door de ideeëngeschiedenis van de laatste twintig jaar, te vermengen met de jongensdroom die hij meemaakte toen Bosma zich welbewust liet meeslepen in de Wilders draaikolk. Bosma is een origineel denker, en een taalkunstenaar, die aankomt met vondsten als ‘Demografische Draaischijf’, over de jaarlijkse immigratie-emigratie boekhouding van het CBS. Of die een hoofdstukje schrijft over ‘De 20 artikelen van de Multiculturele Geloofsbelijdenis.’ Origineel, en ook indruk makend, was zijn omschepping van Drees en De Kadt tot ideologische aartsvaders van de PVV. Iets wat natuurlijk de voor de hand liggende Pavlov-woede van zijn socialistische tegenstanders opriep. Het boek van Bosma is beslist het Nederlandse politieke boek van het jaar geworden. Maar… er is qua boeken van 2010 toch baas boven baas.

1. 1. Thilo Sarrazin: Deutschland schafft sich ab. Wie wir unser Land aufs Spiel setzen. Uitg. Deutsche Verlags-Anstalt.

Uiteraard, de niet te vermijden bestseller van Sarrazin. Met gortdroge Duitse nuchterheid beschreven. Een economisch en demografisch vertoog, met veel aandacht voor de onvolkomenheden van het onderwijs. Een schrijnend voorbeeld: De neergang van de Duitse gymnasiacultuur, toen massaal snobisme er de macht over kreeg. Een boek dat in the picture kwam door iets waar het helemaal niet over gaat: De vraag of Joden nu wel of niet genetisch gesproken intelligenter zouden zijn. Een boek dat door zijn vele hysterische tegenstanders al ongelezen werd weggeblazen, met als gevolg dat heel Duitsland het wilde lezen. Een boek ook, dat de islam wel aanmerkt als de culturele factor die mensen onbekwaam maakt, maar niet, zoals sommigen schijnen te denken, uit en te na ingaat op wat de essentie van de islam wel zou wezen. Want waarom toch al die moeite doen voor zoveel inferieurs. Dat de Duitse cultuur zal verdwijnen, en dat dit erg is, daarvan ben je na lezing, en herlezing, van dit meesterwerk wel overtuigd. Er is bij Sarrazin, die een overtuigde moralist is, maar ook een realist, uiteindelijk geen licht aan het einde van de tunnel, hoezeer hij ook aan de pompen hangt om het zinkende schip te redden.

Wat heb ik gemist? Ik hoor het graag.