Het Westen heeft altijd de mond vol over mensenrechten en democratie, maar als de nood aan de man komt en pro-westerse dictators zoals nu in Tunesië, Egypte en mogelijk nog meer moslimlanden, dreigen te worden weggeblazen, treden er altijd grote aarzelingen op. De angst voor Iraanse toestanden zorgt voor gemengde gevoelens, waarbij overwegingen van Realpolitik en zorg om de 'stabiliteit' worden afgewisseld door hoop op betere tijden en de noodzaak om tot een 'gereguleerde' en soepele overgang naar democratische verhoudingen te komen. Want als het Westen bij zulke omwentelingen niet aan de 'goede' kant komt te staan, is het praktisch zeker dat anti-westerse krachten met de revolutie aan de haal gaan. Die kans is sowieso groot, omdat het Westen regiems als dat van Mubarak decennialang heeft gesteund. Toch lijkt mij een democratisering van de moslimwereld (die in goede of in kwade vorm onafwendbaar is) de enige manier om antistoffen tegen de moslimterreur te ontwikkelen, want die moeten uiteindelijk toch uit de regio zelf komen. Zie mijn column in HP/De Tijd van deze week.

In een artikel, getiteld: 'Low-carbon economy. Nowhere near yet', publiceerde 'The European Energy Review' een artikel van de hand van Alex Forbes op basis van de voorspellingen van het toekomstig energieverbruik van ExxonMobil en BP. Afgezien van het feit dat de auteur er van uit gaat dat er een samenhang is tussen de menselijke uitstoot van CO2 en het klimaat, is het een interessant artikel, waaruit blijkt dat fossiele brandstoffen nog gedurende lange tijd een dominante positie in de energy mix zullen innemen. Alex Forbes: