Het is inderdaad kindermoord

Kustaw Bessems versus de politiek-correctheid.

Een uitstekende column vanmorgen in De Pers. Kustaw Bessems maakt korte metten met de term 'familiedrama' die wordt gebruikt wanneer ouders hun kinderen vermoorden:

In een vakantiehuisje in het Gelderse Terwolde zijn twee dode jongetjes gevonden, van zeven en tien. Hun moeder, zelf zwaargewond, is verdachte. Haar vriend zou ze hebben gevonden. De vader van de jongetjes is ‘buiten beeld’.

De politie spreekt van ‘een familiedrama’.

Wij houden er lang niet altijd van om daders daders te noemen. Misdadigers zijn nogal eens ‘in de criminaliteit terechtgekomen’. Wie het leven van anderen vergalt, heet een ‘probleemjongere’. En in het Gelderse Terwolde ‘heeft zich vermoedelijk een familiedrama afgespeeld’.

In dit geval ‘een familiedrama met dodelijke afloop’.

Een lelijke echtscheiding is een familiedrama. Een kind met kanker, brand in het ouderlijk huis, afscheid nemen aan een sterfbed: dat zijn familiedrama’s.

Dit niet.

Kustaw Bessems heeft volledig gelijk. Weg met de slachtoffercultus: kindermoord mag gewoon kindermoord genoemd worden. Het is te verkiezen boven de minder schokkende maar nutteloos eufemistische term familiedrama. Dat de dader van zo'n kindermoord verknipt is mogen we natuurlijk hopen en aannemen, want wanneer een geestelijk gezond persoon zoiets doet is het voor ons gevoel nóg veel erger, maar dat maakt niet dat het geen kindermoord is.

In dit geval zijn twee jonge kinderen, van zeven en tien jaar, beroofd van hun leven. Ze zullen nooit meer ademhalen, nooit meer lachen, nooit meer hun gezicht opheffen naar de warmte van de zon. Dat allemaal dankzij hun moordenaar, die de verantwoordelijkheid draagt en niet het slachtoffer is van de situatie. De hele column van Bessems is hier te lezen.