Twitter bindt zichzelf de muilkorf voor

Dankzij het internet zijn we in staat om zonder enige vertraging met elkaar te communiceren.

Dankzij het internet zijn we in staat om zonder enige vertraging met elkaar te communiceren, zonder dat we enige rekening hoeven te houden met afstanden en landsgrenzen. Of althans – dat is het idee. Het ideaal. Er zijn landen die dergelijke open uitwisseling van gedachten liever niet toestaan. U kunt wel raden om wat voor landen dat gaat.

De vraag die dan snel opdoemt is: buigen we voor die landen? Wie dat niet doet, wordt al snel geblokkeerd. Een zoekmachine die zich in China niet houdt aan het lijstje toegestane termen, wordt “gewoon” helemaal verboden. Hetzelfde geldt voor communicatiefora als facebook en twitter.

Die laatste site heeft tot nu toe altijd gekozen voor principes: communicatie moet open zijn, en als een bericht illegaal is, laat een rechter de verwijdering dan maar gelasten. Tot die tijd blijft het staan. Dat heeft onder meer tot gevolg dat bepaalde landen het gebruik van twitter verbieden of aan banden leggen.

Twitter maakt nu bekend dat de positie 180 graden gekeerd wordt: tweets met een inhoud die in een bepaald land illegaal is, worden in de toekomst geblokkeerd voor gebruikers in het betreffende land. Twitter geeft aan dat hierdoor de mensen in dat land toegang tot de site krijgen, ook al is het een “gekuiste” versie. Dat biedt ze uiteindelijk méér, zonder dat burgers in andere landen met de censuur te maken krijgen.

Het klinkt redelijk, maar het is de meest laffe keuze die je kan maken. De impliciete boodschap is dat censuur normaal is. Dat we beter kunnen doen wat een dictator beveelt, dan een principiële keuze maken. Wat heeft iemand aan een beetje vrijheid van meningsuiting? Wat hebben burgers in een censuurstaat er aan als ze een deel van de tweets kunnen zien? Natuurlijk, je mag alles lezen en schrijven – behalve als de staat het verbiedt, natuurlijk.

Twitter bindt zichzelf, en alle gebruikers, een muilkorf voor. Uit angst voor algehele censuur, censureert de site zichzelf. Of is het winstbejag? Gaat het aanboren van nieuwe markten vóór de mogelijkheid om te zeggen wat volgens jou gezegd moet worden? In beide gevallen moeten we ons afvragen welke waarde een communicatiemiddel nog heeft als je enkel mag lezen wat een censor heeft goedgekeurd.

Wat hebben we aan een communicatiemiddel dat alle grenzen overstijgt, als er tóch weer grenzen worden opgeworpen?