Klik hier als u meer wilt lezen over ons privacybeleid en gebruik van cookies.

(Niet meer tonen)

Genezen van autisme?

Geplaatst door Juvenalis op 28 mei, 2012 - 16:44

Autisme is in de toekomst te behandelen. Aldus de Provinciale Zeeuwse Courant (ZPC) vorige week. Twee Nederlandse universiteiten hebben samen 1,5 miljoen euro binnengeharkt voor onderzoek naar een behandeling van autisme. Waarom word ik daar, als halve autist, nu helemaal niet blij van?

Ongeveer 1% van de kinderen in het lager onderwijs krijgt tegenwoordig de diagnose autisme. Daarmee is het sterk in opmars. Op Amerikaanse scholen schijnt het percentage diagnoses autisme hoger te liggen. Dus het is in ieder geval een stoornis met toekomst. Waar ik het hier over wil hebben zijn twee dingen - wat is het eigenlijk, en waarom ben ik niet blij met mogelijke behandelmethoden.

De meeste mensen beseffen het nauwelijks, maar een beetje autist zijn we allemaal. Als het goed is tenminste. Een evenwichtig mens is een mix van een veelheid aan potentieel te benoemen psychische aandoeningen. Veel persoonlijkheidsstoornissen zoals ze tegenwoordig worden benoemd zijn eigenlijk weinig meer dan onevenwichtigheden binnen iemands persoonlijkheid. Als het evenwicht heel ver verschoven is, spreekt men van (bijvoorbeeld) autistische kenmerken.

Zo wordt ons standaardbeeld bepaald door het Aspergersyndroom. Mensen, veelal hoogintelligent, die nauwelijks functioneren. Niet zelden hebben ze ook last van andere handicaps, die meer beeldbepalend zijn, en het daarom voor de buitenwacht iets engs geven. Kenmerkend is een zekere contactgestoordheid, autisten hebben het niet altijd makkelijk andere mensen en hun interacties te begrijpen. Daarin ligt ook de basis van de diagnose op lagere scholen. Kinderen die niet daadwerkelijk hoogintelligent zijn maar toch autistische kenmerken hebben, hebben het in de interactie met leeftijdgenoten moeilijker. Als ze daarnaast niet zoveel intelligenter zijn dan die leeftijdgenoten, ontstaat er een probleem.

Wie echt veel slimmer is, hoeft weinig energie te besteden aan de lesstof, en kan al zijn energie richten op de inspanning zich sociaal te handhaven binnen de groepsdynamiek van een klas leeftijdsgenoten. Laten we niet vergeten, kinderen zijn onderling veel wreder dan we ons als volwassenen wensen te herinneren. Wie afwijkt is al snel het pispaaltje. Kinderen met Asperger wijken bijvoorbeeld zo sterk af, dat ze ondanks goede leerprestaties desalniettemin problemen hebben, omdat ze niet in staat zijn sociaal aan te haken.

De moderne school is, anders dan vroeger het klassikale onderwijs, in niet geringe mate gericht op leermethoden waarvoor een redelijk ontwikkeld sociaal instinct bijna een voorwaarde is. Montessorischolen verwachten van de kinderen veel samenwerking. In het openbaar onderwijs zijn klassikale leermethoden vrijwel verdwenen, zodat kinderen met relatief sterke autistische gedragskenmerken eerder opvallen, en uit de boot vallen. Dalende schoolprestaties zijn vaak het gevolg. Curieus genoeg zijn deze kinderen vaak wel redelijk zelfstandig, en worden zij niet onrustig als zij een tijdje het gezelschap van anderen moeten ontberen.

Zou het niet geweldig zijn als we er iets aan konden doen? Dat staat naar mijn mening nog maar te bezien. In de eerste plaats, wat gaan we eigenlijk genezen? Het gebrek aan de behoefte tot uitgebreid sociaal contact met anderen? Gaan we dus in hun hersenen met behulp van chemische middelen de centra van sociaal gedrag stimuleren?

Dat zit me in het geheel niet lekker, en niet alleen omdat ik zelf bijzonder tevreden ben met de manier waarop ik in het leven sta. Ik wil helemaal niet de behoefte hebben meer met andere mensen om te gaan, dat ik vaak genoeg heb aan mezelf voelt voor mij natuurlijk. Ik heb bepaald geen behoefte aan een sterkere drang deel te hebben aan de kuddegeest.

Een volgend punt dat me niet lekker zit, is dat als het mogelijk wordt om aan de gedragsbehoefte van mensen te gaan sleutelen, het nog maar een kleine stap is naar een zekere psychische gelijkschakeling van menselijke behoeften. Niet zo lang geleden werd in een onderzoek beweerd, dat Rechtse mensen meer onzeker waren over de toekomst, en angstiger daarvoor. Ongetwijfeld kan ook dat op termijn dan genezen worden, maar is dat een weg die we willen gaan?

Niet alleen omdat het mij doet huiveren, ben ik er tegen. De maatschappij heeft nu eenmaal verschillende typen persoonlijkheden nodig. Veel managementtheorieën zijn mede gebaseerd op het laten samenwerken van verschillende persoonlijkheden. Dat alleen geeft al aan, dat het hebben van verschillende talenten maatschappelijk belangrijk is. De mogelijkheid aan mensen te gaan knutselen garandeert dat op een dag iemand het ook daadwerkelijk zal gaan doen.

En over kuddegeest gesproken, dan is er nog het menselijke gebrek om problemen - met andere mensen, of de eigen kinderen - te wijten aan factoren buiten de eigen vermogens. De enorme vlucht die het aantal diagnoses van kinderen met ADHD de afgelopen twintig jaar genomen heeft, toont welke kant het op kan gaan. Lukt het niet een kind in het juiste spoor te krijgen? Pilletje! De wagonladingen Ritalin die jaarlijks worden toegediend aan kinderen die daar eigenlijk geen behoefte aan hebben zijn een stuitend bewijs van onvermogen van de moderne mens om met problemen om te gaan.

Dat moet je niet oplossen door mensen medicinaal te willen hervormen, maar door tijdig in de opvoeding eisen te stellen middels dril en voorbeeldfunctie. Niet alleen is dat veel gezonder, maar ook is het voor de kinderen die ondersteuning nodig hebben veel beter dat ze serieus genomen worden. Opvoeden doe je niet door pilletjes toe te dienen, en verder te hopen dat alles goed komt als de kinderen hun ouders gaan imiteren. Dat laatste geeft al te veel problemen.

Reacties

Bas op 28 mei, 2012 - 17:01

Als je niet snapt waar eten

Als je niet snapt waar eten vandaan komt is het geen autisme maar domheid. Socialisme is een poging om het te begrijpen. Met uitmoorden als resultaat. Bij twijfel neem een hond of voed vogels.

messenger op 28 mei, 2012 - 18:50

wat gaan we eigenlijk genezen?

Met alle respect Juvenalis, maar ofwel had je dit stuk moeten uitdiepen overwat 'autisme' werkelijk is, dan wel veel concreter je standpunt moeten bepalen. Want nu blijft dat vaag.

Ik onderschrijf wel dat heden ten dage veel te gemakkelijk allerlei medicijnen worden verstrekt, maar ik denk dat echt autistische kinderen of -volwassenen niet te vergelijken zijn met de "normale" mens. Het is veel te gemakkelijk om autisten een gebrek aan sociale vaardigheden te verwijten, volgens mij zijn die personen niet te vergelijken met wat we 'normaal' vinden. Daarbij, autisme kent vele verschijningshvormen, er is geen sprake van een stereotype. Hoogbegaafden kunnen soms autistische trekjes vertonen, maar zijn ze dat dan ook ? Het is maar een voorbeeld.

Marg op 28 mei, 2012 - 18:58

@Juvenalis

Een artikel naar m'n hart!

Ik kan u wel zeggen hoe wij e.e.a. "opgelost" hebben omdat het op school met de kinderen dus idd niet wilde zoals de "eenheidspolitie" dat voorschrijft.

Wij zijn na de basisschool (niet de makkelijkste periode voor ons gezin, maar wel erg leerzaam geweest) overgestapt op thuisonderwijs en het verschil is verbluffend. De kinderen zitten veel beter in hun vel en zijn leergieriger dan ze ooit op de basisschool geweest zijn. Het is een zegen je eigen kinderen zo te mogen zien opbloeien en opgroeien en zelfverzekerder zien worden (en dat allemaal in hun eigen tempo op hun eigen manier terwijl ze qua leerstof ook nog eens meer mee krijgen dan kinderen die naar school gaan, zien wij bij vriendjes die wel naar school gaan).

En dan hoef je helemaal niet met pilletjes te gaan werken of de kinderen te "veranderen" zoals de "eenheidspolitie" dat voorschrijft. Ze mogen zichzelf zijn en blijven en op hun eigen tempo leren met zichzelf en anderen om te gaan en ook nog een complimenten krijgen van buitenstaanders (ipv alle dagen commentaar van leerkrachten en medeleerlingen dat wat ze ook doen toch nooit goed genoeg is of laat maar want jij hebt *****).

Marg op 28 mei, 2012 - 19:07

messenger op 28 mei, 2012 - 19:50

Maar... Wat in hemelsnaam is "normaal"???

En wie bepaalt dat?

En hoe ben/doe je dan?

Wat ik normaal vindt hoeft een ander helemaal niet normaal te vinden (en dat is tegenwoordig ook zo).

Ik vindt het bv normaal dat je je fatsoen houdt, dat je je netjes kleed en niet zoveel mogelijk "vlees" laat zien, dat een vrouw ook als zodanig eruit ziet zodat je niet meneer zegt tegen iemand die er zo uitziet (naar mijn idee) terwijl het een vrouw blijkt te zijn.

Dat je niet met volle mond praat, geen kauwgom zichtbaar loopt te kauwen, dat je rekening met anderen houdt en geen overlast veroorzaakt, niet bellen terwijl je bezoek hebt of op bezoek bent, je mobiel bij de voordeur uitzet en daar ook laat en niet met dat ding zit te mieren terwijl je bij iemand op bezoek bent of met iemand een gesprek hebt etc etc...

Ik kan u zeggen dat mijn kind met ASS dan normaler/socialer is dan een "normaal" kind tegenwoordig.

messenger op 28 mei, 2012 - 19:25

@Marg

Ik ben het geheel met u eens. Ik weet niet waar de afkorting  ASS voor staat , maar ik vermoed het Asperge Syndroom. Dan bent u gedeeltelijk ervaringsdeskundige. Mijn kennis beperkt zich tot kinderen/volwassenen van vrienden. Ik vind, en dat is mijn voornaamste bezwaar tegen dit artikel, dat je terughoudend moet zijn met oordelen over 'autisme', dan wel dit veel meer uitdiepen. Maar daar leent dit blog zich vermoedelijk niet voor.

Marg op 28 mei, 2012 - 19:53

@messenger

U vermoedt juist :)

En ik ben het met u eens over dat oordelen. En idd is ook een blog een beperkt medium.

Wat me altijd nog het meeste stoort is; de mens "autist" noemen, terwijl het in eerste instantie mensen zijn en daarna met een eventuele beperking of gave, net je je er tegenover staat.

Wij hebben geleerd dat mensen en kinderen met autisme dingen vaak net even anders bekijken waardoor je blikveld behoorlijk ruimer wordt wat zeer verfrissend kan werken. En ze kunnen veel meer dan veel mensen denken, als je het maar wilt zien en er tijd en moeite in wilt steken.

Scian op 28 mei, 2012 - 20:04

ASS is Autisme Spec trum

ASS is Autisme Spec trum Stoornis, met andere woorden het omvat alle vormen van autisme.

Ik ben dus zelf ook autistisch en heb een hekel aan het woord 'genezen' als het om autisme gaat.

Genezen doe je van een ziekte en ik ben niet ziek, ik ben gewoon anders en met dit soort medicijnen krijg ik het gevoel dat ik niet mág zijn wat ik ben. En dat gevoel heb ik al mijn hele leven gehad en dat is erg onprettig.

messenger op 28 mei, 2012 - 20:26

@scian

Ik kan me dat heel goed voorstellen en dat is ook precies de reden waarom ik heb gezegd, dat men terughoudend moet zijn met oordelen. Wat Marg zegt: 'Wij hebben geleerd dat mensen en kinderen met autisme dingen vaak net even anders bekijken waardoor je blikveld behoorlijk ruimer wordt wat zeer verfrissend kan werken. En ze kunnen veel meer dan veel mensen denken, als je het maar wilt zien en er tijd en moeite in wilt steken.' Dat vind ik ook. De zoon van een heel goede vriend van me heeft een inmiddels volwassen zoon. Ik heb nooit een probleem gehad in de omgang. Werkelijk nooit. Toch wordt zo'n jongen gestigmatiseerd, ik vind dat onbegrijpelijk. Daarom: accpteer gewoon de verschillen. Is dat nou zo moeilijk ?

Elvi op 28 mei, 2012 - 22:57

Ze hebben mijn zoon een

Ze hebben mijn zoon een dergelijk etiketje op willen plakken, hij liep niet mee met de stroom. Na bijzonder middelbaar onderwijs (mavo) wilde hij de havo gaan doen en kreeg ik te horen dat hij dat niet zou kunnen omdat hij zich niet kan aanpassen en wat ik wel niet dacht om hem daaraan bloot te stellen.

Ik moest onder dwang met hem naar de psychiater en ik had geluk. De
psychiater vroeg of ik thuis problemen met hem had. Nee dus.

Inmiddels doet hij met goed gevolg VWO en wil medicijnen gaan studeren.

Dit is, merk ik nu, geen goed blog om dit te bespreken maar ik ga volledig mee met Juvenalis dat medicijnen onnodig en afschuwelijk zijn. Het linkse gedachtengoed dat iedereen en alles hetzelfde moet zijn? Godzijdank is dat niet zo, stel je voor dat ik dan zoals die linkse idioten zou gaan denken;).

Wim op 28 mei, 2012 - 23:37

In deze discussie gaat het

In deze discussie gaat het steeds over "lichte" vormen van autisme, waarbij het gaat over personen die hiermee goed in de maatschappij kunnen functioneren. Dit gaat voorbij aan het feit dat er ook vormen zijn die een zware handicap vormen, die het de betrokkenen onmogelijk maken om een zelfstandig leven te kunnen leiden. Dan is het wel erg makkelijk praten om te zeggen dat je niet met geneesmiddelen moet aan komen zetten. Is het misschien niet toevallig dat de autisten hier weinig blijk van empathie geven? Het zou voor zulke ernstige gevallen een zegen zijn als er met medicijnen enige verbetering in hun conditie bereikt zou kunnen worden, even afgezien van het feit of dit werkelijk mogelijk is.

A. Vrijlant op 29 mei, 2012 - 10:03

De psychologie bestudeert het

De psychologie bestudeert het gedrag van de autist en zoekt oorzaken in gen, en hersenen etc. Vanuit de lilaca gezien blijkt dat de oorzaak vooral ligt de kloof tussen het lichaam en psyche. Om deze kloof te dichten zijn andere dingen nodig dan mensen aan werk helpen en opvangen in de maatschappij. Er zou een inzicht moeten komen in hoe de verhoudingen liggen tussen de persoon en zijn lichaam. Alleen dat geeft de mogelijkheid om deze mensen verder te brengen met zichzelf.

Jemaintiendrai op 29 mei, 2012 - 11:35

Het probleem is niet zozeer

Het probleem is niet zozeer dat autisten zich niet kunnen aanpassen aan de maatschapij, maar dat de maatschapij zich niet kan aanpassen aan een autist.

Ik heb zelf een zoon met de diagnose ASS. (Denk er zelf ook wel trekken van te hebben).

De bassisschool was een hele moeilijke periode.

Nu op de middelbare school gaat het STUKKEN gemakkelijker.

Waarom?

Omdat de wereld van een middelbare scholier dag en nacht verschilt met die van een bassis school periode.

Op de bassis school, wordt verwacht dat je meegaat met een groep, terwijl er op de middelbare school veel meer stromingen zijn. 

Hij heeft nooit geen vriendjes gehad op de bassisschool, had HIJ ook geen enkele behoefte aan. Nu op de middelbare heeft hij er maar zo 2/3 redelijke vrienden.

Hij red zich prima.

Het belangrijkste is dat je dergelijke kinderen en stabiele en veilige thuis situatie kunt geven. 

Door hun intellect, zijn ze prima in staat om wat voor een ander aangeboren is (aanvoeld), sociaal gewenst gedrag te ontwikkelen.

grunniger_domkop op 29 mei, 2012 - 11:46

ASS uitbreiding

 @Marg & @messenger  ASS  staat  voor autistische spectrum stoornissen en is een parapluterm uit de conceptversie van de het diagnostisch statistisch handboek (DSM-V) die de diagnoses Asperger Pervasieve ontwikkelingsstoornis (niet anders gedefinieerdv - afk.:PDD-NOS) en "klassiek" autisme zoals die in de DSM-IV beschreven staan gaat vervangen. Juist omdat het diagnostiseren zo lastig is en een eenmaal opgeplakt etiket veel problemen geven kan. ikzelf heb ook Asperger en hoewel de diagnose pas rond mijn 30e is vastgesteld stel ik al jaren dat ik doe alsof ik normaal en sociaal ben. Ik ben mij er volkomen van bewust dat 'normaal' niet bestaat, werd dit voor mij wel bijna obsessief. Wanneer anderen iets aan mij is opgevallen voordat ze hoorden van de diagnose was het dat ik bijzonder onopvallend was terwijl iedereen mij toch kan herrinneren omdat er "irgendetwas nicht stimmte". In de loop der jaren lukt het beter om  je te handhaven in de maatschappij (lees; met anderen om te gaan) maar de vraag is of dat ikzelf 'beter' wordt of de mensen in mijn omgeving eindelijk volwassen. Ik heb mijn hele leven moeten aanhoren dat ik mijzelf moest zijn en dat ik oneerlijk of achterbaks was als ik een andere hersenkronkel maakte dan die door mijn oponent werd verwacht. en nu ben ik ineens te genezen... krijg ik dan een transplantatie van mijn spiegelneuronen oid? wake up get real! Wanneer je genezen kan van autisme is de diagnose verkeerd gesteld geweest; adaptatie en coping kan in de praktijk een marginaal verschil maken maar genezen kan je het niet. Wanneer er professionals zijn die daar anders over denken (ik ben ook maar 2 jaar met neuronenonderzoek bezig geweest) dan hoor ik het graag maar wel met een ietwat sterkere onderbouwing aub. (jep u heeft het begrepen; ik ben ook allergisch voor dat woord...)
© 2009 - heden Dagelijkse Standaard. Alle rechten voorbehouden.