Hayes heeft een punt, ondanks zijn politieke achtergrond.
Helden zijn mensen die een uitzonderlijke moed getoond hebben. Lang niet alle (goedbetaalde) soldaten zijn helden.
Het gebruik van 'helden' heeft zeker een politiek-retorische functie. Door de aandacht op de verantwoordelijkheden van individuele soldaten te richten (en ze allemaal op één hoop te gooien), wordt de aandacht afgeleid van de verantwoordelijkheden van politici die een land laten deelnemen aan een oorlog. En van de vraag of hun politieke keuzes juist zijn.
Zo werd ook door de vorige minister van defensie Van Middelkoop twijfel aan de juistheid van deelname aan de oorlog van Nederland in Afghanistan voorgesteld als gebrek aan waardering voor 'onze jongens', en gevraagd om 'steun voor onze jongens'.
Evenzo wordt immigratie voorgesteld als al of niet migranten willen helpen, en het vraagstuk van de monarchie opgevat als 'steun voor het Koningshuis'.

De gedachte aan 'buitenlanders overal de schuld van geven' (in plaats van verantwoordelijke politici) is wat immigratie betreft een beter voorbeeld in deze.

En toch, ondanks dat ik het met de bovenstaande reactie ook eens ben, is het ronduit schofterig om uitgezonden soldaten op deze manier toch teniet te doen.

Soldaten (niet die van dictatoriale regimes die hun eigen volk op de straten afknallen) zijn altijd -ik herhaal, altijd- de helden van een land.
Zij volgen slechts de bevelen en doen het vuile werk van en voor al diegenen die veilig achter de muur zitten.
Alleen snappen ze dat niet zo in volgevreten landen voor wie een echte oorlog slechts een ver van m'n bed show is.

Hetzelfde als hierboven is vaker voorgekomen in een veel realistischer, triester vorm: (soldaten die terugkwamen na een smerige politieke oorlog en thuis door linkse activisten bespuwd werken, als bijvoorbeeld babymoordenaars).

Door mensen die in het veilige homeland lekker jointjes rokend, dienstplicht ontdkuikend peace tekens naar elkaar liepen te signen.
Dat ver van mijn bed show denken zie je ook bij het type mensen die hier bijv. andersoortige problemen onder het tapijt schuiven of bagatelliseren.
Omdat ze zelf nooit in een achterstandswijk hebben gewoond, vanwege welke dubbele agenda dan ook, meestal domweg omdat ze aan die mensen willen verdienen, omdat ze hun stemmen willen, of gewoon omdat ze lafaards zijn.

Gesneuvelde militairen zijn geen helden, maar kanonnenvoer...

@Nick

Klopt.
En daarom zijn zij de helden.
En niet degenen die ze sturen en vervolgens met de eer gaan strijken.

Natuurlijk is het naar iets naars te zeggen over mensen die hun leven wagen. Maar niet uit te vlakken is dat die mensen zich daar zelf voor hebben aangemeld, iets wat ze niet hadden hoeven doen. En dat die mensen zich hebben aangemeld in het volle bewustzijn dat zij daar zouden gaan om mensen te vermoorden. Mensen die ons nooit iets gedaan hebben. Kortom, hoe lullig ook om iets lulligs te zeggen over de sterke arm van het internationaal drugs/militair-industrieel complex, er is helaas niet onder uit te komen om dat toch te doen. Je kan ook 'nee' zeggen. Zonder soldaten geen oorlog, en zonder hen (zie de gepantserde auto's van de politiek en kroon hier) geen het volk bestelende 'elite' hier.

Ik zeg niet dat 'proletariers aller landen verenigt u' de oplossing is, maar wel dat 'plutocraten aller landen verenigt u' het probleem is voor al die niet verenigde proletariers.

.

Dat is maar de vraag @Caroline, of mensen zo heel bewust die keuze hebben gemaakt. De keuze om bij het leger te gaan is een makkelijke, je wordt zelfs gelokt met studies, reizen, etc. en natuurlijk een prima salaris. De keuze om te worden uitgezonden om te 'doden' of te 'moorden' ligt vele malen anders, zwaarder, verder weg, ook al is het inherent aan de eerste keuze. Zo bewust zijn die jonge militairen helemaal niet, zij hebben weinig of geen levenservaring en kunnen de gevolgen van hun keuze op dat moment volstrekt niet overzien. Waar komen anders al die getraumatiseerde jongelui vandaan die op missie zijn uitgezonden, ze zijn voor de rest van hun verdere leven geestelijk dan wel lichamelijk verminkt.
Het is juist het gebrek aan levenservaring en het avontuurlijke wat lonkt om ze te misbruiken, op een schandelijke manier voor doeleinden waar ze geen enkel benul van hebben.
Een doel als 'Wederopbouw in Afghanistan' bijvoorbeeld is een klinkklare leugen, een gotspe om de Amerikaantjes maar te paaien en om het oliepijpleidingenbedrijf van Jan-Peuters' broertje maar veilig te stellen in die zandbak maar dat krijgen die jongelui niet te horen.
Liever een levende 'lafaard' dan een dode 'held'? Het zijn maar etiketten, maar het heeft niets met laf of flink te maken, enkel met smerige misleiding van bovenaf.
En we weten wie die 'bovenaf' zijn, dat zijn de echte lafaards die over lijken gaan.
En daarin heeft Awara, 02:15 wel degelijk een punt.

Deze jongens gaan vrijwillig omdat ze hiervoor hebben gekozen.
Daarmee kunnen het nog steeds helden zijn maar dan zou je de individuele daden moeten beoordelen.
Anders kun je iedere ontwikkelingsmedewerker ook wel een held gaan noemen.
Ik bedoel, wat is het verschil tegenwoordig tussen deze twee groepen?