Door (geestes)ziekte subsidie te verstrekken zal men meer (geestes)ziekte krijgen. 

Als er (nog) geen medicijn voor bestaat, dan heb je het niet.

De farmaceutische industrie (ook wel aangeduid met farmamaffia) wil graag zijn afzetkanalen vergroten. Dan zijn nieuwe patiënten natuurlijk zeer welkom.
De psychiatrie (u weet wel, die pseudowetenschap bekend van van Stapel en Vonk) steekt graag de helpende hand toe.

Ik snap niet hoe een zichzelf respecterende psych zich hierop kan verheugen.

Ik ben het 200% eens met Batstra, ik weet uit ervaring hoe graag men kinderen volstopt met drugs. Ik heb me er gelukkig altijd tegen verzet en achteraf bleek zeer terecht. Het is een grof schandaal dat kinderen (wereldwijd) dit aangedaan wordt terwijl onderzoek al lang en breed uitgewezen heeft dat verreweg de meeste kinderen er alleen maar meer problemen door krijgen. Het is 1 grote criminele bende en de overheid doet er helemaal niks tegen (en zijn dus giga medeverantwoordlijk!).

Hier tekenen dan hebben we igg één stap tegen deze absurditeit gezet: http://petities.nl/petitie/stop-psychosociaal-screenen-van-kinderen

Ik weet nog heel goed dat iemand tegen me zij. ADHD ! Vroeger noemden we dat gewoon een druk kind.

Je mag hopen dat je tegenwoordig gezegend bent met ADHD! in deze tijd van stess en steeds sneller gaande maatschappij. Anders kun je het niet meer bijbenen! en wat betreft de Ritalin, zal best wel helpen alleen nogal gek dat je iets moet onderdrukken terwijl je ook gewoon kunt proberen het positief om te draaien. Maar ja, die farmaceutische industrie he, daar wordt nu bakken met geld verdiend!

Ik had (en heb) eerlijk gezegd grote bedenkingen bij de diagnose ADHD, die niet echt op wetenschappelijke gronden is gebaseerd. Maar ik heb leerlingen GEMIDDELD twee punten zien stijgen op hun rapport nadat hun onrust met ritalin werd bedwongen - en wie kan daar nou tegen zijn?

Ik, als je het niet erg vindt. Want er staat nogal wat tegenover. Alleen al het feit dat die kinderen niet geleerd wordt op een gezonde manier met zichzelf en anderen om te gaan, maar dat hen aangeleerd wordt dat "niet gewenste zaken" met een pilletje opgelost worden en dat op zich is al funest voor het kind (diens gezin en latere leven).  Ik heb giga veel hartverscheurende verhalen gehoord van kinderen en hun ouders die wensten dat ze nooit met die troep begonnen waren, maar andere manieren geprobeerd hadden (prikkels wegnemen, kijken of er een oorzaak in bepaald voedsel zit etc). Wat heb je aan hogere cijfers als je niet geleerd hebt goed met oa frustraties en andere zaken die tegen zitten om te gaan. En dan heb ik het nog niet eens over de zeer kwalijke bijwerkingen die verreweg de meeste kinderen ervan ondervinden, t/m suicide toe.

Omdat 1 juf vond dat 1 van mijn kinderen niet naar haar welbevinden functioneerde kreeg ook hij een stempel opgeplakt en ben ik me gaan gedegen verdiepen in de wereld van "stoornissen" en dan wordt je zelf ziek en misselijk wat je dan allemaal tegenkomt. Ik ben heel, heel blij dat ik niet overal in mee ben gegaan en ook tegen de schoolleiding heb gezegd dat ook de juf verantwoordelijk is voor de situatie (wat achteraf wel heel erg bleek en volgende juffen en meester hadden ook geen enkel probleem met het kind; weliswaar druk maar beslist niet onhandelbaar, mag een jongen nog jongen zijn?).

Ook kwam ik erachter dat voor veel kinderen de schoolsituatie als een dwangbuis gaat werken omdat én leerkrachten én andere kinderen constant "bovenop" het betreffende kind zitten (zeker als het een etiketje krijgt) vindt je het dan gek dat een kind zich daaruit wil ontworstelen op wat voor manier dan ook?

Ook in ben fel tegen en heb zelf de diagnose ADD/ADHD en kreeg gelijk 6 ritalin per dag voorgeschreven. in ritalin zit speed wat niet al te gezond is. Verder werd ik een zombie ervan en toen ik er een half jaar later mee stopte was de ontwenning dat ik down was twee weken... Wat mij bevreemd is dat ze zo snel pillen voorschrijven en met name al zo jong! Wat is er mis met ADHD? Het was er vroeger ook al alleen idd was je toen een druk kind. Zodra je weet wat je valkuilen zijn kun je er ook mee leren omgaan zonder chemische troep die heel wat bijwerkingen hebben. Veel sporten, gezond eten en leren omgaan met je activiteit en chaos in je hoofd werkt veel beter! Er zijn overal tructjes voor!

Over de permanente schade van hersenveranderende drugs in de tijd dat die hersens nog volop in ontwikkeling zijn, hebben we het dan nog niet eens. Alcohol mag niet want daar stuit je de ontwikkeling van de hersens mee (is waar), en speed en dergelijke is dan zeker wel goed voor een kind? Nou ja, het wordt er natuurlijk wel gezeggelijker van, en levenslang 'te pakken', want alles wat dat kind later gaat doen of willen staat in het licht van die eerder behandelde psychiatrische afwijking.

Mijn idee: weg met al die mobiele telefoons en dat getwitter en gechat en het eeuwig bereikbaar moeten zijn, en dus nooit zijn waar je bent. Goed voor de concentratie en goed voor de hersens. Jammer genoeg is daar weinig aan te verdienen, dus eerder zal een kind in een bad van prozac 20 IQpunten verliezen, dan dat er 1 maal iets wordt voorgesteld dat niets kost en wel werkt.

Overigens: scholen zijn gewoon gevangenissen met een soortgelijk regime. Een kind dat zich daar niet lekker bij voelt is waarschijnlijk gezonder en weerbaarder dan een kind dat zich er zonder enig bezwaar in voegt. 

Ja, dat is het gevolg van de wankele wetenschappelijke basis van het ADHD-syndroom. Maar als het goed is bepaalt de docent noch de school welke kinderen ritalin krijgen en wordt dat slechts toegediend op medische indicatie. Het is dus nooit een persoon die zoiets beslist en zeker niet alleen de docent. Je hoort vaak dat opvoedingsproblemen of ontwikkelingsstoornissen of andere zaken die niet met ADHD te maken hebben wel met ritalin worden bestreden. Dat is zeker niet goed, zeker als de minder ingrijpende alternatieven nog niet zijn uitgeput.

Tegelijk kan van een school niet worden verwacht dat men gedragsproblemen bij leerlingen met eenzelfde consideratie en geduld blijft benaderen als ouders doen. Scholen en docenten hebben namelijk OOK altijd de belangen van andere leerlinge mee te wegen in hun adviezen. En dan kan aandringen op behandeling een hele goede zaak zijn.

"scholen zijn gewoon gevangenissen met een soortgelijk regime". Ik weet uiteraard niet waar u op school hebt gezeten (er zijn internaten geweest die inderdaad kennelijk geen pretje waren) maar een omschrijving van een school zoals u die geeft hebt ik verder nog nooit ergens gehoord. Ouders kunnen hun kinderen in Nederland bovendien ook nog naar allerlei froebelscholen en Montessori-onderwijs sturen, dus nodeloze dwang komt zelden voor.

Maar er zijn veel Nederlandse ouders die vrijheid met gebrek aan opvoeding verwarren en spontaniteit met onbeleefdheid en lompheid. Hun oogappeltjes zullen vervolgens in contact met de buitenwereld van medeleerlingen, docenten en later het beroepsleven alsnog de beschavingsachterstand moeten inhalen. In IEDERS belang, inclusief dat van henzelf.

Mobieltjes etc weg zou inderdaad heel mooi zijn. Had u al een idee hoe u daar voor ging zorgen?

Nittickson, we hebben te maken met staatsonderwijs, staatsopvoeding. Wat wil de staat? gezeggelijkheid en een bevolking die net niet te stom is om dienstbaar te zijn. Dat wil de staat, dat betaalt de staat, en dat krijgt de staat.

Daarin past ook de steeds vroegere seksualisering van de kinderen.

Ik ben blij dat ik geen kinderen heb, maar had ik ze wel, ik zou iedere dag met een jachtgeweer achter in de klas zitten. Moet je eens zien wat een keurig onderwijs mijn kinderen zouden krijgen, en pillen of kletspraat: geen. Juf en meester kunnen het wel, ze moeten alleen een beetje worden begeleid.

Wat Oscar zegt, willen we een samenleving vol gekko's: subsidiëren !

Willen we dat niet ? Begin dan maar aan een sterke ontmoediging van kinderen krijgen. Hoe meer mensen op de vierkante kilometer, hoe groter de kans op ontsporingen. Abnormaal ? Nee, heel gewoon. En, last but not least, geen huwelijken tussen neef en nicht.

Veelal krijgen ouders (en opvoeding) de schuld, en ik zeg niet dat het nooit zo is, maar mij is (jammer genoeg) ook heel duidelijk gebleken dat ook scholen, leerkrachten en de schoolsituatie in het geheel niet te verontschuldigen zijn en heel vaak mede-schuldig zijn, alleen hoor je daar bijna niemand over.

En ook scholen zetten wel degelijk ouders onder zeer zware druk, en nee, ze mogen niet voorschrijven, maar zo'n grote druk zetten op ouders is minstens zo verwerpelijk.

Ik zeg niet dat het makkelijk is als je drukke kinderen in de klas hebt, maar wij zaten vroeger met 42 kinderen in de klas, waar ook best drukke kinderen in zaten en daar redden de leerkrachten zich ook mee.

Vroeger was alles beter? Nu dát wel iig.

grin, mijn kinderen hébben niet eens een mobiel, en weet u wat? Ze redden zich prima, hebben leuke vrienden waar ze ook werkelijk lijfelijk contact mee hebben en daarmee ook ECHT sociale (ipv digitale) contacten. En dat terwijl veel kamerleden (en vele anderen) zo bang zijn dat thuisonderwezen kinderen de "sociale boot" zouden missen terwijl wij zien dat juist kinderen die aan hun mobiel en PC vastgeplakt zitten de "sociale boot"missen, maar ja, dáár hoor je ze natuurlijk niet over.

@ messenger,

Ik wil absoluut niet pleiten voor een ontmoedigingsbeleid om kinderen te krijgen. En ook niet voor beleid met betrekking tot huwelijk binnen de familie. 

Waar ik op heb willen wijzen is dat je meer krijgt van hetgene dat je subsidieert. Als je alleenstaande moeders hoge uitkeringen verstrekt, krijg je meer alleenstaande moeders. Verstrek je subsidie aan slecht presterende bedrijven, dan krijg je meer slecht presterende bedrijven. Geef je de psychiatrische sector subsidie, dan krijg je meer geesteszieken en een omvangrijkere psychiatrische sector. 

De psychiatrische sector is ziek. Veel van het personeel binnen die sector is incapabel en is kwistig met het verstrekken van (zware) medicijnen. Belang bij genezing van de patienten lijkt men niet te hebben. Dan zal men immers inkomsten mislopen. 

Vroeger, beste Marg, kón dat:  42 leerlingen in de klas.

Ik heb ook in zulke klassen gezeten.

Als je wat wilde vragen stak je één vinger op ( die vaker wel dan niet genegeerd werd... want meester had het druk met lesgeven en zat er niet om op voet van gelijkheid met al die kids te communiceren.... wat ze nu wél verwachten...)

en als je naar het toilet moest stak je twee vingers op ( en ook dan keek de onderwijsgevende vaak genoeg langs je heen).

Het was stil in die lokalen.

Er werd gewerkt.

Er werd in die tijd nog echt kennis overgedragen, want er was rust en regelmaat en een 5 kón eigenlijk al niet en daar bleef je ook mee zitten... want je kon immers niet met alle vakken méé in een hogere klas?

Ziet u dat nu al gebeuren?

Kinderen kunnen niet eens meer rustig in een lokaal zitten, ook de niet-ADHD-ers niet.

Ze eisen allemaal NU... op DIT moment.... persoonlijke aandacht op... want thuis krijgen ze dat vaak ook en de ouders vinden dat de onderwijzers dat beleid voort moeten zetten, ja... eisen dat zelfs.

In zekere zin heeft een onderwijzer het nu veel zwaarder met 25 leerlingen dan de oude meester vroeger met 42... want een rustige klas met 42 is beter te hanteren dan een onrustige, constant aan het woord zijnde, aandacht opslurpende groep van 25.

Die meester van toen had én de schoolleiding én de meeste ouders achter zich staan.

Dat gaf hem autoriteit.... broodnodig voor een goede onderwijssituatie. De leerkracht van nu wordt door de manager gedwongen véél te lief zijn en veel te weinig te corrigeren.... alsof het kind een betalende klánt is, die vooral tevreden gehouden moet worden.

Dat is slecht voor de leerkracht, voor de kennisoverdracht en voor het karakter van het kind ( dat zichzelf toch al wat érg belangrijk acht, vergeleken met kinderen van eerdere generaties).

Áls er in een klas van 42 al drukke kinderen waren, dan zorgde de meester ervoor dat dat niet merkbaar werd tijdens de les en probeerde zo'n kind dat toch... dan stond hij heel erg vaak in de hoek of zat aan een tafeltje vlak onder het bord in zijn eentje te werken of strafregels te schrijven.

Dat maakte, dat hij zijn druk-zijn voortaan toch maar tot het schoolplein beperkte... in zijn eigen belang.... en in de klas net als de anderen deed.

Ik heb één keer meegemaakt dat een erg dynamisch ventje af en toe in zijn eentje naar buiten mocht en dan ( verplicht...) zo hard mogelijk heen en weer moest rennen en liefst ook nog herrie maken.

Hij mocht daar pas mee ophouden als de meester een seintje gaf van: 'Genóeg... en nu binnenkomen en weer normaal aan je werk'.

Kijk: dat kon tóen.

Nu pikken nóch de schoolleiders, nóch de ouders.... die Het Probleem van hun kind uitermate gewichtig vinden.... dat meer.

Dat 1 op de 4 leerlingen in de klas één of ander probleem heeft, maakt hen niet uit.

Hún kind behoeft speciale aandacht.... en dat zal hij of zij krijgen ook.... want de ouders zitten zó op school!

Dat dit het geven van normaal onderwijs zo goed als onmogelijk maakt en het de leerkracht reduceert tot een soort babysit, ontgaat hen helaas.

Het resultaat zien we op de scholen voor voortgezet onderwijs, waar de enorme hiaten in basiskennis op vrijwel elk vakgebied ook dáár weer tot vertraging in de lessen leiden... want dient bijgespijkerd te worden, anders wordt het niets.

Zelfs de weinige leerlingen zonder persoonlijke problemen komen daardoor minder goed toegerust op de middelbare scholen aan.

De tijd, die besteed had kúnnen worden aan hun vorming, was nu namelijk geïnvesteerd in de ADHD, ADD, dyslexie, dyscalculie en nog véél meer handicaps, problemen en tekorten van medeleerlingen.

Een leerkracht kan óf goed lés geven óf die hele berg problemen, die hem toegeschoven worden, proberen op zijn rug te nemen... maar allebei... tegelijkertijd.... dát kan niet.

Wie van de onderwijzer een hulpverlener maakt heeft geen ( goede) onderwijzer meer.

Ook zijn energie is beperkt en ook zijn dag heeft maar 24 uur.  

Ik ben het helemaal met je eens, maar als je dan als ouder nog wel van het oude stempel bent en achter de leerkracht staat, en toch ook adviezen geeft (idd, laat het kind nu en dan even over het plein rennen, dan zit hij de rest van de dag rustig in de klas) en vervolgens wordt er (door 1 leerkracht)gedaan of de ouder een slemiel is en er wordt op geen enkel manier naar je geluisterd en dan loopt het idd bij betreffende leerkracht uit de hand (de rest zeer duidelijk niet omdat die wel het fatsoen hebben naar ouders te luisteren en daar iets mee te doen) dan moet je bij mij niet meer aankomen dat het hoofdzakelijk aan de ouders ligt.

Ik wil heel duidelijk aangeven dat het echt niet altijd alleen aan de ouders en/of het kind ligt, maar dat er ook oorzaken aan scholen en leerkrachten te wijten zijn. En zolang leerkrachten en scholen niet van plan zijn naar hun eigen functioneren te kijken en voor het merendeel de oorzaak bij ouders en kinderen zoeken zak ik me er tegen blijven verzetten.

Ik ben het er best mee eens dat veel veranderd is, maar ook veel niet. En er zijn best scholen waar ouders nog achter de leerkracht staan, en wees dan verdikke eens zo wijs en doe daar wat mee, laat zien dat het ook anders kan (aan andere ouders en eventueel hogerop aan beleidsmakers).

Want eerlijk is eerlijk, het vrijheid blijheid zit ook niet alleen bij de ouders maar ook zeer zeker op scholen, met weet hoeveel projecten en dingen waarbij kinderen simpelweg teveel vrije keuze krijgen waar de meesten niet mee om kunnen gaan waardoor het ontaard. Daar kun je de kinderen en ouders niet de schuld van geven, dan moeten leerkrachten en scholen zelf grenzen stellen. En zoals dat in veel gezinnen al niet meer gebeurt, gebeurt dat ook in heel veel scholen allang niet meer.

U zou zeker een moderne ouder geweest zijn, want dat lijkt het moderne ideaal te zijn: met een geweer achterin de klas om de wanproducten van je eigen opvoeding te beschermen tegen iedere vorm van achterstallig onderhoud. Overigens vraag ik me wel af of u alleen op de docent zou schieten of ook rechtstreeks op de andere leerlingen, die vaak de aanleiding zijn van ingrijpen door de docent.

Overigens zat vroeger ook een gewapende volwassene in de klas, wiens gezag niet door ouders en schoolmanagement aan de lopende band werd ondermijnd. Na jaren van uitholling van docentenfunctie wordt nu gesteld dat de demiddelde docent nogal tegenvalt in vergelijking met vroeger. Tja, hoe zou dat nu komen, niet?

Dat geldt net zo goed voor ouders: Na jaren van uitholling van ouderfunctie wordt nu gesteld dat de demiddelde ouder nogal tegenvalt in vergelijking met vroeger. Tja, hoe zou dat nu komen, niet?

Ik kan u daar een heel simpel antwoord op geven, bepaalde politieke partijen hebben met veel succes "de professional" ingevoerd, die zo werd gepromoot dat velen gingen geloven dat ze zelf niks meer konden en alles (en zeker de opvoeding) aan professionals overgelaten moet worden (en dat die natuurlijk ook wonderen kunnen verrichten). Nu blijken die professionals bij veel ouders flink tegen te vallen en moeten die het nu ook ontgeleden bij de groep die het eerst ter zijde werd geschoven. U kunt uw dank betuigen aan de linkse partijen die de professionele staatsopvoeding voorstaan.

'Gezag' is een zeer aangevochten en weinig populair goed tegenwoordig, moeten wij constateren.

En toch kan de maatschappij niet zonder.... en dat geldt al helemáál voor jongeren.

Dit anti-gezag-gedoe is fnuikend voor elk opgroeiend kind.

Het is onbarmhartig, want verschaft het kind niet de zekerheid en de afkadering, waarbinnen het zich kan ontwikkelen en veilig voelen.

Ouders zouden de flinkheid moeten hebben om zich NIETS van de moderne opvoedmagazines en de adviezen van consultatiebureaus en scholen aan te trekken.... óndanks het onloochenbare feit, dat je kind, in een narrige bui, wellicht geadviseerd door juf of meester....de kindertelefoon kan gaan bellen als je hem eens een lel om zijn oren of een dreun op zijn achterwerk verkoopt.

De wazige staatsambtenaren, die daar werkzaam zijn, beginnen al te kwijlen van genoegen zodra zich daar een dergelijk geval van 'kindermishandeling' aandient.

Met een beetje pech ( gebeurt vaker dan wij denken)  haalt de Raad voor de Kinderbescherming of Jeugdzorg ( daar heb ik vanuit het onderwijs helaas akelig veel ervaring mee...)  het kind weg bij de ouders en plaatst het triomfantelijk, tegen een vorstelijke vergoeding, bij een zogenaamd gastgezin, alwaar het seksueel misbruikt wordt ( maar dat is dan weer minder erg, vindt men, dan de normale huiselijke discipline, waarmee alle generaties voor de onze tot volwassenheid zijn gebracht).

Ik heb als vertrouwenspersoon op onze scholengemeenschap stapels ervaringen hiermee.

Zo had ik een meisje in de brugklas zitten, dat altijd erg witjes was, maar erg naar mij toe trok... (op de voorste bank zitten en de hele tijd lekker kletsen met mij..... maar minder omgaan met leeftijdgenoten).

Pas na 2 jaar vertelde ze mij dat ze misbruikt werd door haar stiefvader.

De echte vader woonde in dezelfde plaats, maar die zag ze nooit omdat moeder die man haatte en alleen maar nare dingen over hem vertelde.

Mét die stiefvader kreeg moeder nog twee kleine jongetjes, waarvan de jongste 6 jaar jonger was dan mijn leerlinge.... ze was stapelgek op die kereltjes.

Hoe dwong die stiefvader haar tot seks?

Hij dreigde dat hij, als zij niet meewerkte, een arm of een been van een van die broertjes ( zijn eigen kinderen dus)  zou breken.

En op een keer dééd hij dat... hij brak de arm van het oudste zoontje.

Daarna liet mijn leerlinge hem begaan.

Ik ben met dat meisje naar jeugdzorg gegaan en uiteindelijk is zij thuis weggehaald ( de politie erbij... en ik moest midden in de nacht komen praten, want ik was de enige met wie ze nog wilde praten) en werd ze dan in een naburige stad, dicht genoeg bij om nog bij ons op school te kunnen blijven, in een pleeggezin geplaatst.

De man in dat huis had de gewoonte, om te allen tijde spiernaakt rond te lopen!!!

Kunt u zich voorstellen hoe dat op dit meisje moest overkomen?

Dat kind hád het niet meer.

Ze is toen van het ene na het andere adres gegaan... een hoop ellende.... tot ze, toen ze 18 was, een klein huisje met twee kamers voor zichzelf in Rotterdam kreeg.

Kijk:  zó'n kind MOEST van huis weg.... dat kon niet anders.

Alle ellende die volgde, was in feite beter dan de thuissituatie.

Maar wie een kind thuis weghaalt omdat vader en moeder regels stellen en gezag uitoefenen ( zonder dat er sprake is van échte geestelijke of lichamelijk mishandeling, uiteraard)  is knettergek, want het is geen pretje, wat je overkomt als je uit huis geplaatst wordt.

Een kind dat half doodgeslagen is of dat misbruikt wordt móet iets anders.... maar verder moet de staat zich met zijn eigen zaken bemoeien en niet een opvoedmethode met normáál gezag criminaliseren... wat ze nu dus wel doen.   

Nittickson, dat zullen we nooit weten, of ik een kind tot wanproduct van mijn opvoeding zou hebben gemaakt. Wel dat ik alvorens ik mijn kind aan een school zou toevertrouwen, me eerst terdege zou informeren over wat men daar zoals met mijn kind zou gaan doen en wie dat zou gaan doen. Het jachtgeweer levert niet alleen een geestig beeld op, maar geeft aan dat ik juist de opvoeding van het kind serieus genoeg zou nemen om er voor te zorgen dat het niet vergiftigd wordt met denkbeelden en medicijnen die me niet aan staan.

Met Marg ben ik het eens (en zie de marxitische wens) dat de ouder als opvoeder steeds meer opzij gezet wordt. Met het afschaffen van de bevoegdheid een corrigerende tik te geven, wordt de ouder opzettelijk een mogelijkheid ontnomen om een kind op een normale manier te begrenzen. Dat leidt dan tot onbegrensde kinderen, prooi voor medicijnen, staat en jeugdzorg. Gelukkig kun je bij Saul Alinsky gewoon lezen waarom dat gebeurt en wat daar de bedoeling mee is. Staatopvoeding, want een door de staat geindoctrineerd kind hoef je niet meer te heropvoeden, dat weet niet beter. Dit zal het aantal werk- en concentratiekampen overigens niet minder maken. Maar die hebben we toch niet? Nee, nog niet, maar met de medicalisering van niet-standaard gedrag en de psychiatrische aanpak ervan, ben je al een eind op streek. En de leerplicht uiteraard, want waarom is die er? Niet omdat kinderen iets geleerd zou moeten worden, want wat kinderen op de basisschool leren dat kan ook in een jaar, daar zijn er echt geen 8 voor nodig. Een arbeidsverbod (buiten het eigen familiebedrijf) tot 12 jaar is voldoende, als je kinderen tegen kinderarbeid wilt beschermen (iets wat ouders toch wel doen).

En Gielah, inderdaad, hoe zat het ook weer? Kinderen die in handen van de staat vallen hebben een tien keer grotere kans seksueel misbruikt te worden dan wanneer ze in een katoliek internaat belanden. Zo iets lagen de cijfers toch?

Over katholieke internaten weet ik nul komma niets uit eigen ervaring of die van mijn leerlingen, @ Carolina.... maar dat van de stáát... ja.... dat is helaas maar al te waar.

'De wazige staatsambtenaren, die daar werkzaam zijn, beginnen al te kwijlen van genoegen zodra zich daar een dergelijk geval van 'kindermishandeling' aandient.'

Je haalt me de woorden uit de mond, Gielah. Perfect omschreven en alleszins waar! Om het minste geringste komt het staatsapparaat 'Jeugdzorg' je van je kinderen ontdoen daar waar ze bij de echt schrijnende gevallen veelal te laat zijn. Er gaat een soort machtsgeilheid van uit waar je beroerd van wordt en ze schieten hierdoor hun doel vér voorbij. En daarmee slaan ze de plank dan ook veelvuldig maar volledig mis.

Ik heb hiervan voorbeelden welke ik niet nader wens te noemen, maar je openheid over je leerlinge siert je Gielah! Gewoon triest, zoiets. 

Nogmaals: het is onzin dat scholen kinderen medicaliseren - dat doen artsen en die hebben daarvoor de goedkeuring van ouders nodig. De school signaleert slechts wangedrag en HOORT dat ook te doen.

Verder werk ik zelf parttime in het onderwijs en van de "staatsindoctrinatie" in het onderwijs merk ik HELEMAAL NIETS, terwijl ik een vak geef (geschiedenis) waar je dat toch wel zou mogen verwachten. Bovendien is politieke indoctrinatie van een groep pubers nog helemaal niet zo eenvoudig, aangezien ze wat de docent zegt normaal gesproken met extreem kritische blik bekijken. Ik moet ook zeggen dat een docent die zijn eigen mening belangrijker vindt dan de doelstellingen van zijn vak nauwelijks geaccepteerd zou worden door zijn collega's. En dan geef ik les op een school waar de meeste docenten zeker een linkse signatuur hebben.

Dat leerlingen die "in staatshanden" vallen vaak in ellendige omstandigheden komen en misbruikt worden is uiterst treurig maar we dienen dan wel te bedenken dat ze hun persoonlijkheidsstoornissen thuis, in de opvoeding (of wat er voor doorgaat) hebben opgelopen. En dat uit het gezin geplaatste kinderen die zware gedragsstoornissen hebben wel eens een klap oplopen zal ik de idealistische volwassenen die zo'n kind in hun gezin willen opnemen niet zonder meer, a priori, kwalijk nemen. Hoe dan ook geven de meeste ouders hun kinderen wel eens een verdiende tik en ik heb daar nog maar hoogst zelden staatsbemoeienis op zien volgen - indien ooit.

Overheid en samenleving hebben met name door de massa-immigratie uit kansloze derdewereldlanden een ethnische onderklasse laten ontstaan die zeer vijandig staat ten opzichte van de Nederlandse samenleving en die eigenlijk uitsluitend in het onderwijs nog enigszins gesocialiseerd worden. Tegen de docenten die dat deels zeer ondankbare werk doen roepen dat ze handlangers van overheidsindoctrinatie gaat mijn verstand te boven. Maar misschien moet ik ook maar zo'n aluhoedje opzetten omdat ik kennelijk volledig geindoctrineerd ben door marxistische staatspropaganda.

Niet de samenleving maar de staat bewerkstelligt de massaimmigratie (in dit geval in hartelijke samenwerking met het bedrijfsleven, tenminste dat deel ervan dat wel de lusten neemt, en de lasten over de schutting gooit). 

Ik kan me voorstellen (ik deed een tijdje strafrecht als advocaat) dat het op het rechte pad houden van mensen die daar niets in zien (en die thuis een heel ander pad leren dan wat in Nederland als 'het rechte' wordt beschouwd), het uiterste vraagt. Alle bewondering daarvoor.

Ik zeg dan ook niet dat leraren en dergelijke niet te prijzen zijn, dat zijn ze gebruikelijk wel. Maar dat is iets anders dan bewondering hebben voor de internationaal vastgelegde leerdoelen en voor wat er met het onderwijs gebeurd is, hoe de lesstof verarmd is (de mensen die hier zeggen mulo ofzo gedaan te hebben, spellen beter dan mensen die recent drs geworden zijn), en nog een aantal zaken meer. Dat zijn structuurveranderingen, en vertel me nou niet dat docenten daar niet ook gek van worden, van alle management en het niet meer baas over eigen klas en lessen mogen zijn.

Daar worden ze zéker gek van, @ Carolina..... maar ik heb het dan wel over de 50-plussers onder de docenten.

De vijandigheid van docenten die nog erg jong zijn naar de oudere docenten toe, die een in hun ogen te strikt  strikt beleid proberen te voeren in hun klassen, is trouwens ook nogal eens indrukwekkend.

Het gefluister onder elkaar is vaak luid genoeg om op te kunnen vangen, dat zij hen ouderwets en/of uit de klei getrokken of uit het jaar nul vinden.

( Een van mijn collega's... die het in mijn ogen althans voorbeeldig deed... lekkere rustige lessen en aandacht van de zijde der leerlingen voor wat hij te  vertellen had.... moest het zich op bevel van de schoolleiding laten welgevallen, dat hij verplicht naar een cóach toe moest... die hem diende aan te praten dat hij de teugels vooral moest laten vieren... wat hij dus niet deed).

Wat die jongere collega's aangaat... die roepen voortdurend blijmoedig tijdens rapportvergaderingen dat het hárdstikke goed met hun klassen gaat... en iedereen moet óver...  ( moet UITgedaagd worden, noemden ze dat dan... ) en nee... helemáál geen ordeproblemen ( terwijl je, als je in het lokaal onder dat van hen lesgeeft, de s.o. blaadjes al uit het raam ziet vallen terwijl zij die nog elders in het lokaal aan het uitdelen zijn en terwijl de herrie, die hun dolgeworden klassen produceren, aan een uitgebroken derde wereldoorlog doet denken).

En nee... die jongere collega's klagen er dus geen momént over dat de lesstof in hun ogen te mager, onjuist of sturend in een bepaalde politieke richting is.

Die hebben dan ook niet op de vroegere MULO gezeten.

Die weten zelf niet beter.

Ergo:  wie het onderwijs in een bepaald land of continent definitief kapot wil hebben, heeft alleen maar de TIJD nodig.

Binnen 2 à 3 generaties weet er namelijk geen mens meer wat goed onderwijs behoort te zijn.

zaten er in de eerste klas LO 1952. Ging prima, er bleven er wel een paar zitten, maar niet meer dan nu.

Voor zover ik weet was het onderwijs gratis, boeken kreeg je in bruikleen van de school, niet altijd de nieuwste druk maar ze voldeden uitstekend. Iedereen had respect voor de meesters en juffen, die uiteraard niet getutoyeerd of met de voornaam aangesproken werden.

Ik ging graag naar school. Ah, het wonder dat je ineens begreep wat die lettertjes betekenden, en dat je er woorden en zinnen en hele boeken van kon maken. En rekenen, de logica die daarin stak. Niet dat we het woord logica al kenden..

Leerlingen - geen studenten - werden gestimuleerd, de betere werden naar de opleidingsschool gestuurd, waar ze al wat vreemde talen leerden. Geen problemen met hoogintelligente kinderen. Lastige kinderen mochten in de hoek staan. En soms moest je strafregels schrijven.

Soms heb ik heimwee naar die tijd..

@ brusje,

"Voor zover ik weet was het onderwijs gratis, ..."

Nee, onderwijs was niet gratis, maar werd betaald met belastingsgeld.

He Oscar, niet zo scherpslijpen, je lijkt wel een vrijgemaakte gereformeerde zo af en toe.

@ Caroline,

Wat zou er niet kloppen aan hetgene ik geschreven heb in mijn reactie van 16:50?

Ik zeg niet dat het niet klopt wat je zegt, maar wel dat het de discussie afleidt van het onderwerp. Onderwijs dus en de medicalisering van mensen die niet geheel en al passen in de door de staat gewenste standaard.

Dat voor niets alleen de zon opgaat, dat weten mensen echt wel, en hoeft er dus niet iedere keer te worden bijgezegd.  

@ Caroline,

De medicalisering van mensen en het onderwijs is niet los te zien van de staat op zoek naar een raison d'etre.

Voorzover de staat een raison d'etre zou hebben, dan is dat het beschermen van de vrijheid van de burgers, niet meer en niet minder. Die raison is er dus al, maar die is niet voldoende om de leden van de geparasiteerde samenleving geheel en al blind te stelen, en vandaar dus het losweken van de kinderen van de ouders, en het hen opvoeden in slaafse onderhorigheid aan de staat.

Je kan het één niet loszien van het ander, wat niet wegneemt dat het weinig zinvol is het altijd alleen maar daarover te hebben (de ideologie) en niet gewoon eens gezellig over wat dat nou in de praktijk betekent.

Terug naar het onderwijs en de medicalisering van de kinderen. Dat van de staat en diens diepe misdadigheid, geloof me, ik weet het.