Kosovo, Libië, Syrië: de ongemakkelijke waarheid over westerse militaire interventies.
Rob de Wijk, bekend deskundige inzake internationale veiligheidsvraagstukken en columnist van Trouw, timmert de laatste tijd vooral aan de weg als über-eurofiel en Wilders-basher. Dat daarom deze commentator verder niks interessants heeft te melden zou echter een voorbarige conclusie zijn. De column van De Wijk vandaag in Trouw over militaire interventies van het Westen slaat namelijk de spijker op zijn kop:
Symbolische keerpunten zijn cruciaal om het Westen oorlogen in te zuigen. In januari 1999 doodden Servische veiligheidstroepen 25 dorpelingen in Račak. [...] Twaalf jaar later, in februari 2011, brachten vermeende slachtpartijen in Benghazi de interventie van de Navo in Libië een stap dichterbij. En nu speelt hetzelfde na de slachtingen in Houla en nabij Hama in Syrië.
In alle gevallen koos het Westen op grond van morele redenen de kant van de opstandelingen. Maar in alle gevallen speelde diezelfde oppositie een dubieuze rol. De moorden in Račak volgden op een bewuste provocatie van de Kosovaarse bevrijdingsbeweging UÇK die vlak daarvoor vier Servische politiemannen had vermoord.
Afgezien van die provocatie is de westerse lezing van de gebeurtenissen in Račak ook omstreden omdat het niet zou gaan om burgerslachtoffers, maar om opstandelingen van het UÇK, gesneuveld in een vuurgevecht met Servische veiligheidstroepen.
Kosovo
Hoe het ook zij, de aanleiding tot de militaire interventie van de NAVO in Kosovo kan moeilijk gelden als serieuze rechtvaardiging om partij te kiezen voor de rebellen en om vervolgens over te gaan tot bombardementen op Servische doelen met honderden burgerdoden tot gevolg: circa 500 volgens Human Rights Watch en een veelvoud daarvan volgens Joegoslavische bronnen. Wat ook niet echt helpt om deze offers te rechtvaardigen is het ontbreken van een mandaat van de Verenigde Naties, c.q. de Veiligheidsraad. Het ging hier nota bene om de militaire inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van een soevereine staat. En als klap op de vuurpijl bleken de leiders die het Westen in Kosovo in het zadel had geholpen exponenten te zijn van de georganiseerde misdaad.
Terzijde
De vraag dringt zich op waarom de betrokken westerse leiders (waaronder ook Nederlandse bewindslieden) nooit voor het Joegoslavië-tribunaal zijn gedaagd. Want het is niet niks, het voeren van een aanvalsoorlog. Daar kon je in Neurenberg nog voor worden opgehangen. Om tot vervolging voor het Joegoslavië-tribunaal te komen was echter wel een initiatief nodig van de aanklagers, en die hebben toch vaak de indruk gewekt meer aandacht te hebben voor de verliezers dan voor de overwinnaars.
Libië
Tijdens de interventie in Libië vorig jaar was er wel een mandaat van de Veiligheidsraad, zij het dat dit door de interveniërende mogendheden tot het uiterste werd opgerekt. Ook in dit geval wist men weinig over de rebellen voor wie men partij koos, behalve dan dat ze tijdens hun acties voortdurend Allahu akbar riepen. Misschien een gebruikelijke strijdkreet in die contreien, maar toch bepaald geen goed voorteken, zoals na het beëindigen van de vijandelijkheden ook is gebleken.
Syrië en verder
In Syrië is het nog niet tot een interventie gekomen, maar de waarschuwing van Rob de Wijk dat we ons niet opnieuw - met een beroep op verheven motieven - in een onbezonnen militair avontuur moeten storten, lijkt alleszins op zijn plaats. Belanghebbenden weten immers zulke nobele sentimenten en reflexen handig uit te buiten. Dat hebben Kosovo en Libië wel aangetoond. Rob de Wijk:
Een belangrijke les die uit de geschiedenis kan worden getrokken, is dat de lijn tussen goed en fout dunner is dan Westerse politici, media en publiek zichzelf wijsmaken. Maar voor Westerse politici is morele verontwaardiging de belangrijkste motivatie om tot interventie op te roepen. Feiten en kennis over conflictdynamiek doen in de mobilisatie van steun voor hun interventieplannen niet ter zake.
Geen speld tussen te krijgen.
Helemaal eens met het
Helemaal eens met het stuk.
Ik heb de overtuiging dat het nu in Lybië slechter is dan in de tijd van Gadaffi die door iedereen omhelst werd.
Onze "moraalridders" hebben al veel ellende aangericht in de wereld.
Libié
Gun de Libiérs wat tijd om na tientallen jaren dictatuur iets op te bouwen.
Dat gaat niet in een paar maanden.
Goed stuk deze keer van van
Goed stuk deze keer van van Wijk
Nu begrijp ik ook waarom er zo'n groot verzet is vanuit Servië tegen het aansmeren van genocide, zij weten beter dan ieder ander wat er precies gebeurd is.
Complotten hè? dat is een smerig spel.
Is dit misschien
Is dit misschien iets?
http://www.ncpn.nl/archief/2004/23/milose23.htm
Goede analyse, maar toch
Best een goede analyse van Rob, maar ik ontkom niet aan de indruk dat hij het ook over zichelf heeft.
Een belangrijke les die uit de geschiedenis kan worden getrokken, is dat de lijn tussen goed en fout dunner is dan Wildershaters, media en publiek zichzelf wijsmaken. Maar voor Wildershaters is morele verontwaardiging de belangrijkste motivatie om tot interventie op te roepen. Feiten en kennis over conflictdynamiek doen in de mobilisatie van steun voor hun interventieplannen niet ter zake.
Geen speld tussen te krijgen.
Ik lees de Trouw niet
maar toch fijn om eens een stukje te lezen dat het walgelijke gedrag van onze leiders eens belicht. Het is niet alleen tijd dat dat gezegd word, de feiten vragen erom om over de daken uitgeschreeuwd te worden.
Goed dat er ook nog eens gewezen word op de selectiviteit van de aanklagers van dat o zo fijne tribunaal.
In alle gevallen ging het om
In alle gevallen ging het om partij kiezen van de kant van islamieten, tegen de seculiere regering of tegen een anti islam regering.
Nog een probleempje
In het geval van Syrië is er nog een probleempje... Als men Turkije, Cyprus en Israël even afziet is Syrië geografisch gezien zo'n beetje buitenschot... Israël gaat zich er zeker niet mee bemoeien (politiek gezien heel moeilijk)... Cyprus ook niet (klein eiland landje met een hele kleine militaire macht)...
Dus, zolang Turkije een militaire interventie niet zit zitten zal er niks gebeuren... De Amerikanen zijn dan de enigste die dan ook maar iets kunnen doen (met hun vliegkampschepen)... En die zullen het (nog een orloog met nog een Islamitische bevolking) niet alleen doen... Frankrijk en GB hebben ook vliegkampschepen maar die stellen echt niet veel voor...
Syrië onbelangrijk
Het is misschien zielig voor de mensen aldaar maar het land doet niet ter zake. Tenminste, als er geen (bewezen) olie zit voor de kust van Syrië. Daarom staat natuurlijk niemand echt te trappelen om kosten te maken voor dit land.
War on terror: oorlog om grondstoffen
Defensiespecialist Rob de Wijk ziet een leuke heldenrol weggelegd voor Nederland in een mondiale oorlog om grondstoffen:
‘We zijn als kleine kinderen die denken dat ze veilig zijn voor de buitenwereld als ze maar diep onder het dekbed kruipen,’ verzucht Rob de Wijk. Deze week verschijnt zijn boek 5 over 12, waarin hij betoogt dat Nederland zijn eigen ondergang over zich afroept door zich naar binnen te keren. Alleen als we economisch, diplomatiek en militair mee durven spelen in het mondiale machtsspel rond steeds schaarsere grondstoffen mogen we enige hoop op redding koesteren. In tijden van bezuinigingen pleit De Wijk daarom voor een verdubbeling van het defensiebudget (VN).
http://www.vn.nl/Archief/Buitenland/Artikel-Buitenland/Interview-Rob-de-Wijk.htm
Via
http://www.krapuul.nl/nieuws/76807/geef-rob-wijk-tools-and-hell-do-the-job/
De kennis van Rob is
De kennis van Rob is betrekkelijk. Woordvoerders deden hun mond open maar er werd alleen geluisterd naar de aantrekkelijkste. Dat het nu wel gebeurt, micro, moet een reden hebben. Dat TV station bijvoorbeeld.
Wat beelden liet zien van de aantrekkelijkste kant, werd direct en effectief plat gebombardeerd door mensenrechten mensen. Wim Kok had als antwoord op waarom? niets anders als, we hadden gewaarschuwd. Hitler, bij leven, had het niet beter kunnen zeggen. Hij is nu geschiedenis, wat je van Europa en handelen niet kan zeggen. Wind zaaien en oogsten, het laatste is mogelijk op komst.
Hans Roodenburg die iets goed zegt over Rob de Wijk
--- daar moet ik het mijne van weten. En inderdaad: zoals vrijwel altijd geheel eens met HR en zoals vrijwel deze keer ook met RdW.
Overigens lijkt me aan de vraag naar goed en fout nog wel een extra vraag vooraf te moeten gaan, namelijk: is het wel of niet onze zaak. Rob de Wijk lijkt op dat punt weinig twijfel te kennen: als we weten wie de schurken zijn dan hebben we de plicht om inte grijpen - we wten alleen niet wie de schurken zijn. Naar mijn idee horen we ook niet in te grijpen als er zaken fout gan in verre landen waar wij geen noemenswaardige belangen hebben en ook overigens niet te zoeken hebben. Maar zover zal De Wijk wel nooit willen gaan.
Schone naalden voor Oekraiense junks
Het glas is altijd halfleeg, danwel halfvol. Als er éémaal een standpunt betrokken is, wordt bijna per definitie, om de massa te overtuigen, de waarheid geweld aangedaan. Als, bijvoorbeeld het Aidsfonds iets wil doen aan de deplorabele toestand van hiv-geinfecteerden in Oekraine, dan starten ze heus geen campagne in de trant van 'Schone naalden voor Oekraiense junks'. Dan kiezen ze ter illustratie een gezin dat door bloedtransfusie met het HIV virus is besmet geraakt. Alsof dat beeld representatief zou zijn. Als de werkelijke situatie nadrukkelijk over het voetlicht werd gebracht, zou er geen tiende deel van het huidige geld naar activisten gaan. Zeker niet als de bescheiden invloed van een Nederlandse 'non-profit'-organisatie en haar hoge bedrijfskosten in een campagne benoemd zouden worden. Anderzijds zijn er heel wat minder realistische doelen waar in de media voor gebedeld wordt. Want zoveel kosten ze niet, die Oekraiense injectienaalden.
Met de toestand in Syrie, of Libie is, of was, hetzelfde, aan de hand. De mechanismen die tot beslissingen leiden zijn zo oud als de weg naar Rome.
De waarheid is er maar één en
De waarheid is er maar één en de leugens vele. Het westen onder leiding van ja van wie eigenlijk, vooral Amerika, zit al jaren fout met allerlei morele acties. Veel gewelddaden, die veelal criminelen helpen tot in het zadel helpen toe. En dan wat er binnenlands in de westerse landen zo al gebeurt. De doorsnee westerling blijft maar geloven dat het wel goed zit. Ook al wordt hij of zij zelf de dupe of anders wel anderen in de directe of verdere omgeving. Is het pure onmacht? Of nog erger?
Uitstekend artikel van Roodenburg.