De discussie over de ouderenzorg is een belangrijke. Als zijnde onderdeel van onze verzorgingsstaat staat deze deels op de helling door de bezuinigingen. Het is ons Nederlanders in het verleden wel erg eenvoudig gemaakt en daarom hebben we nu een probleem. In onze pluriforme samenleving, waar we het ‘zogenaamd’ hoog op hebben met de normen en waarden, lijkt de zorg voor onze ouders een heel ander verhaal. Bij andere etniciteiten en andere culturen, waar we soms zo tegen zijn omdat ze niet (genoeg) integreren, is het niet meer dan normaal dat ouderen (deels) verzorgd worden door eigen kinderen. Wat mij betreft kunnen wij wat leren van dat moraalbesef. Ligt de primaire taak van die verzorging dan bij de overheid, mantelzorgers of bij de eigen familie? Met het betalen van onze pensioen- en zorgpremies, zijn we daar meteen mee gevrijwaard van onze verplichting tegenover onze ouders?
‘Ja, maar mijn ouders willen dat niet!’ , of ‘Ik wil mijn kinderen niet tot last zijn’ horen we als argumenten of zelfs: ‘ ik wil later niet door mijn zoon gewassen worden als ik oud ben.’ Het blijkbaar ethische probleem zit dus aan twee kanten. Volwassenen zien er tegenop om voor hun ouders te zorgen, ondanks dat deze ouders voor hen én soms zelfs voor de kleinkinderen hebben gezorgd, en ouders voelen zich bezwaard omdat ze zichzelf als een last zien en geen inbreuk willen maken op het (gezins) leven van de kinderen. Ook moeten we oppassen om bij dit soort onderwerpen niet als een moraalridder te worden weggezet. Zodra we een systematisch of incidenteel beroep doen op het moraalbesef van de bevolking ligt het gemakzuchtig argument ‘de moraalridder’ op de loer. Misschien een idealistisch streven om mensen zover te krijgen om hun verantwoordelijkheid te nemen, maar m.i. zeer zeker geen verkeerd streven.
Men is in Nederland opgegroeid met de gedachte dat als pa en moe oud zijn, ze in een bejaardenflat terechtkomen en we één keer per week gaan kijken hoe het met ze is. Langzaam probeert de overheid een beroep te doen op de kinderen en familieleden en hun empatisch inlevingsvermogen om meer naar hun ouderen om te kijken. Eigenlijk een poging om ‘gebruikelijke zorg’ op te rekken. Nou, dat is ook wat, hebben onze ouders hun hele leven betaald, moeten wij voor ze gaan zorgen? Wat is er gebeurd met die economische onafhankelijkheid? Wie werkt heeft toch geen tijd om te verzorgen? Vandaar dat de discussie zo fel aan het worden is.
Een verzorgingsflat is tegenwoordig hartstikke duur. Er is constant personeel te kort of financiële middelen. Er zijn zorgmanagers die Balkenende het schaamrood op zijn wangen brengen wat hun salarissen betreft. Een troosteloos kamertje waar je als ouder in een stoel achter de geraniums wordt gezet en men een keer per dag een luier omdoet. Een keer per week douchen en een wandelingetje in de frisse buitenlucht kost dan 20 euro extra. Dat is de ouderenzorg geworden in Nederland. Daar hebben de oudjes nu hun hele even voor gewerkt en betaald. Oké, wat is het alternatief dan?
Mantelzorg roepen we dan, omdat we ondertussen wel weten dat 80 procent van de ouderenzorg bestaat uit mantelzorg. Laat een vrijwilliger maar zorgen voor pa en moe zodat ze zolang mogelijk in hun eigen huisje kunnen blijven wonen. We zijn als kinderen wel bereidt om mee te zorgen, maar dan moet daar wel een vergoeding tegenover staan. Uiteindelijk scheelt het de overheid geld. Dus, kunnen we even vangen? Dat kan dus, via een PGB-constructie bijvoorbeeld.
Nu is mantelzorg natuurlijk een mooie oplossing voor ouderen om nog langer thuis te kunnen blijven en geen beroep te doen op de ongeschreven verplichtingen die er wel degelijk zijn bij de kinderen. Aangezien mantelzorgers het steeds zwaarder krijgen door de vergrijzing is het niet meer dan normaal dat wij ook ons steentje gaan bijdragen. Natuurlijk wel er van uitgaan dat er kinderen zijn. Hoeveel ouderen worden niet geconfronteerd met het voldongen feit dat hun kinderen het ‘te druk’ hebben en ze zelden hun kleinkinderen zien? Wegterend in de verzorgingsflat, hulpeloos wachten tot het moment dat voor sommige ouderen gezien wordt als een verlossend moment. Voor niets iets doen is toch wel heel mooi en vanzelfsprekend, zeker als het om je eigen familie gaat!
Bronnen:
http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/vragen-en-antwoord...
als iedereen aan het werk
als iedereen aan het werk moet, wie doet dan die mantelzorg. Enerzijds stuurt de overheid er op aan dat iedereen aan het werk gaat, anderzijds willen ze meer mantelzorg. Kan niet....
Scheiding van staat en zorg
Als de staat niet met haar tengels aan de zorg gezeten had waren de kosten niet zo gierend uit de hand gelopen, en was de zorg aanmerkelijk beter geweest. Scheiding van staat en economie is daarbij ook een niet te onderschatten factor. Maar helaas hebben we geen van beide, zodat de gevolgen van het steeds meer naar communisme riekende beleid steeds zichtbaarder worden.
Staatszekerheden
De gevolgen van een monopolie met verplichte deelname zonder prijsplafond zijn: een dalende kwaliteit voor een stijgende prijs. Dat zijn eigenlijk vrij normale economische processen die je bij alle overheidsdiensten kunt waarnemen (waarom zou je ook een beter product leveren voor een redelijke prijs; dat is een kwestie van goede ideeen, veel en hard werken, gecombineerd met regelmatig impopulaire maatregelen nemen). Ouderenzorg is er daar slechts één van.
individualisme
40 jaar individualismepropaganda gaat zich uitbetalen.
De zorg voor onze ouders hebben we uitbesteed, alleen wordt het nu een beetje duur. Kortom tijd voor een goede gezinspolitiek. Nederland heeft een ongezonde demografische opbouw, ofwel te weinig kinderen en jongeren.
De mate van beschaafdheid wordt ook gezien aan de omgang met je ouders.
betaalbaarheid
Sommige zaken zijn onbetaalbaar voor modale inkomens. Kinderopvoeding wordt daarom alleen uitbesteed door de hogere inkomens. Huizen zijn gebouwd op gezinnen. (nog) Niet op inwonende en zorgbehoevende ouders. Dat kan dus beter. Kinderen worden mantelzorgers en kunnen naar behoefte specialistische arbeid inhuren. De zorg wordt zodoende kleinschalig. Mij zijn diverse voorbeelden bekend van gezinnen die de woning hebben aangepast voor een ouder, die daar dan nog enkele jaren tevreden en met professionele hulp aan huis, heeft geleefd.
de pest in
De westerse wereld zit verkeerd in elkaar. Doordat grote groepen jongeren moeilijk of niet tot eigen gezinsvorming komen, komen er te weinig kinderen. Het gaat dan juist om de categorie, die overal zelf risico en verantwoordelijkheid voor moet nemen, moet studeren, harder werken, moeilijk of helemaal niet een huurhuis krijgt (in tegenstelling tot generaalpardonners, die ook nog eens ten koste van anderen werk krijgen) en dan wel een eigen huis moet kunnen betalen, eerder moet verhuizen om aan het werk te blijven, zelf alles moet uitzoeken en opknappen.(in tegenstelling met wie hier zo vanuit de vreemde komt binnen huppelen). Is hier niet alles afgestemd op verzorging van wat hier ongenood binnen komt? En hangt de rest er maar zo'n beetje als van de mindere categorie bij?
@Cico
[De zorg voor onze ouders hebben we uitbesteed, alleen wordt het nu een beetje duur]
12 miljard per jaar kost de immigratie van kanslozen. 4 miljard kost de "hulp" aan armlastig Afrika. Miljarden gaan op aan overbodige bestuurslagen en subsidies. De bezem erdoor en veel problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon.