Pim Fortuyn schreef over de Puinhopen van Paars en was kritisch op de manier waarop Nederland werd bestuurd en vooral op het sociaal maatschappelijk beleid. De huidige politiek en het demissionaire kabinet zullen ook niet al te positief in de geschiedenisboeken worden opgenomen. Trouwens, niet alleen de politiek faalt in vele opzichten, wij kunnen er met ons allen ook wel wat van. Is nu echt alleen de politiek en de elite die schuld zijn aan deze crisis en verantwoordelijk zijn voor onze negatief gevoel en pessimistische houding? Of is de mens in de tussentijd zich nòg onhebbelijker gaan gedragen? Als een vervelend en wervend rotjong wat nooit tevreden is en altijd loopt te janken als hij zijn zin niet krijgt of een stap terug moet doen? Verwend, decadent, individualistisch…’t is aan u om dat te beoordelen.

Voor alle duidelijkheid moeten we wel goed in de gaten houden dat er een verschil is in de connotatie wat betreft de woorden criticus en een criticaster. Een criticus is een kritische recensent of iemand die beoordeeld, zowel negatief als positief. Een criticaster is per definitie altijd negatief en het doel is dan ook om u te overtuigen van die negativiteit. Een stemmingsmaker die voornamelijk denkt in problemen en niet met oplossingen of alternatieven komt.

Nederland begint zich de laatste jaren te ontpoppen als het Mekka voor de ware azijnpissers, het liefst ook nog anoniem via allerlei websites en media. Twitter, Hyves, Facebook, het maakt niet uit. Overal schrijft of typt hij zijn mening neer, gegrond of niet. Een zogenaamde bijdrage aan het publiek maatschappelijk debat. Het is ook zo eenvoudig. Constant lekker anoniem afgeven op de maatschappij en niemand die je ter verantwoording kan roepen of geen situaties waar je een standpunt ook daadwerkelijk moet verdedigen. Eerst dacht ik, eerlijk gezegd, dat dit fenomeen zich alleen bij de ontevreden en laag opgeleide bevolking voordeed, maar ook onze hoogopgeleide elite bedient zich van deze vorm van interactie, hetzij wat meer toegelicht maar ook vervuld van verkokering, populisme en zelfoverschatting. Bescheidenheid is echt een ware deugd.

Een deugd kan een positieve eigenschap zijn waar een bepaald persoon over beschikt. Het kan ook duiden op een ethisch goede manier van handelen ( Wikipedia )

Ooit waren er tijden dat we veel minder problemen hadden en ons minder snel druk maakten. Het tolerantie niveau lag ook een stuk hoger. Tolerantie ten opzichte van bepaalde situaties, de politiek en vooral elkaar. Sinds politiek dichter bij de mens is gebracht door de media is het m.i. er niet veel beter op geworden. Het dichterbij brengen van de politiek bij de burger heeft verdeeldheid gezaaid in onze maatschappij. Verdeeldheid waar de media de vruchten van plukt. Debatten op TV die inhoudelijk niets bijdragen en alleen maar kijkcijfers opleveren. Politiek is tot entertainment gebombardeerd door nieuws en media. Je kunt het interessant vinden of er een hekel aan hebben, in beide gevallen levert het geld en kijkcijfers op. Wellicht is dat een van de redenen dat criticasters ook hopen op hoge kijk- en lees cijfers. Gaat het daadwerkelijk om de inhoud of de boodschap of is de streling van het ego door bevestiging de ultieme prijs?

In een democratie worden nu eenmaal beslissingen genomen en of dit nu wel of niet in ons straatje past, we hebben ons erbij neer te leggen. Win some, lose some. Zonder deze positieve instelling zal de democratie nooit optimaal kunnen werken en dat blijkt. Maar we schreeuwen allemaal moord en brand en we hebben de vrijheid van meningsuiting als simpelste excuus voor ons openlijk en beschamend gejammer. De criticus moet er voor waken om geen criticaster te worden. Als de illusie bestaat dat kritiek daadwerkelijk wat zou veranderen aan het probleem, dan komt het er toch uiteindelijk op neer dat de positie van waaruit u kritiek levert of uw ongenoegen laat blijken bepalend is. De rest… is entertainment.

Ik volg al vele maanden verschillende discussies waarbij veel intelligente mensen hun mening geven. Een van de discussies is gestart met een stelling en een ieder die er verstand van heeft kan en mag zijn standpunt t.o.v. die stelling verdedigen. Het uiteindelijke doel is dat we het ten dele eens worden met elkaar. Nu loopt die discussie intussen al meer dan een half jaar. En er zijn van die die-hards die blijkbaar iedere dag de tijd hebben om te reageren met diverse argumenten en tegenargumenten. De pot met argumenten is als een bodemloze put. Het ene argument klinkt nog aannemelijker dan het ander. Speculaties, drogredeneringen en hypotheses, deels wetenschappelijk onderbouwt, vliegen over het scherm.

De hele geschiedenis wordt erbij gehaald en de toekomst voorspelt aan de hand van grafieken en diagrammen. De polemische strijd  woedt zelfs zo fel dat iedereen elkaar om de oren begint te slaan met het aantal gevolgde opleidingen, jaren werk- en levenservaring, diploma’s en zelfs IQ testen. How low can you go? Het uiteindelijke doel of moment van consensus is blijkbaar nog steeds niet in zicht.

Wat ik mijzelf hiermee probeer af te vragen is: wanneer is het punt bereikt dat er water bij de wijn wordt gedaan? Waar ligt de grens voor een criticaster? Kijkt men alleen maar naar het eigen belang? Wie bepaalt de kaders van de discussie? Als ik deze vraag eens naast een thema leg zoals de EU, dan zal het antwoord voor velen domweg ‘uit de EU stappen’ zijn. De rest argumenteert door en door en door. Zonder te weten wat nu werkelijk het effect en de consequenties zijn als we stoppen. We weten trouwens ook niet wat doorgaan beteken zal. We gaan alleen maar uit van veronderstellingen, zowel politici als economen.

Stel dat we een Neuro verhouding aan zouden gaan met Duitsland, zou dit niet evenzeer een oneindige discussie opleveren omdat, hoe je het ook draait of keert, je toch in iedere situatie water bij de wijn zult moeten doen. Er van uitgaan dat men voor honderd procent voordeel en gewin er uitsleept is wel heel naïef.

Om maar te eindigen met een toepasselijke quote van Mark Twain, voor criticasters met zwakke argumenten: " There are three kinds of lies: lies, damned lies, and statistics "

Max Micha