Lezenswaardig essay van Anne-Marie Slaughter.
NRC publiceerde een ingekorte versie van een essay dat Anne-Marie Slaughter publiceerde na haar vertrek uit een hoge post bij Buitenlandse Zaken van de VS. Een waardevolle uiteenzetting van een op-en-top ervaringsdeskundige. Enkele passages:
Het feministische fundament waarop ik mijn hele carrière had gebouwd, gleed onder mijn voeten weg. Ik was er altijd van uitgegaan dat ik, zolang mijn partij aan de macht was, een politieke functie op Buitenlandse Zaken of in het Witte Huis kon vervullen, als ik maar werk kon doen waarvan ik hield, maar in januari 2011 haastte ik me zo snel als ik kon terug naar huis. Dit was niet alleen om de regels van Princeton (na twee jaar verlof verlies je je aanstelling), maar ook omdat ik graag bij mijn gezin wilde zijn en tot de conclusie was gekomen dat het niet mogelijk was om te jongleren met overheidsdienst op hoog niveau en de behoeften van twee tienerjongens.
De vrouwen van mijn generatie hebben zich vastgeklampt aan het feministische credo waarmee we zijn opgegroeid. We zijn vastbesloten het vaandel voor de volgende generatie hoog te houden – ook al zijn onze gelederen gestaag uitgedund door onoplosbare spanningen tussen gezin en carrière – maar als veel leden van de jongere generatie niet meer luisteren, omdat de lichtvaardige herhaling dat ‘alles te bereiken is’ gewoon niet strookt met de werkelijkheid, wordt het tijd voor een gesprek.
En, heel herkenbaar:
[D]e beslissing om een machtspositie op te geven – om het gezin boven carrièreontwikkeling te stellen, zelfs tijdelijk – [gaat] lijnrecht in tegen de heersende maatschappelijke druk op Amerikanen in hoge functies. In Washington is ‘ontslag nemen om tijd aan je gezin te besteden’ een eufemisme voor ontslagen worden. Het is zo ondenkbaar dat een functionaris werkelijk zou aftreden om tijd aan zijn of haar gezin te besteden dat dit wel een dekmantel moet zijn voor iets anders.
Slaughter wil de maatschappij veranderen, zodat het wel mogelijk wordt voor iedereen om alles te bereiken. In hoeverre we dat zouden moeten willen, weet ik zo net nog niet. Maar een mooie ontkrachting van de mythe dat de vrouw van vandaag de dag prima een carrière met een gezin kan combineren, is het wel.
Mensen (m/v) moeten leren keuzes maken
Mensen (m/v) moeten leren keuzes maken. Als je er voor wilt zorgen dat mensen met kinderen toch alles kunnen, dan zal dat altijd ten koste gaan van mensen zonder kinderen. Denk aan de kinderopvang.
Keuze tussen kind of carriére is prima. In Nederland wonen al te veel mensen. Daarnaast zijn er te weinig banen. Mensen dwingen tot kiezen door vooral niet te zorgen voor voorzieningen heeft 3 voordelen:
- Geen kosten voor gesubsidiëerde opvang (=kassa)
- Minder geboortes, is op langere termijn goed voor dit land
- Meer banen beschikbaar, dus minde werklozen (=kassa)
Er stond
een heel interessant artikel in het RD van vandaag dat ook over deze materie handelt en de conclusie is niet leuk voor de feministische beweging http://www.refdag.nl/nieuws/buitenland/aantal_psychisch_zieke_moeders_in_duitsland_groeit_1_659031
Feministische beweging deugt niet
De feministische beweging deugt niet en heeft meer schade veroorzaakt (vernielde huwelijken) dan het goed heeft gedaan. Evenals alle andere stokpaardjes van links (multiculturalisme, klimaathysterie) overigens.
nooit doorschieten
Feminisme is een isme. Dus fout. Ismen kunnen doorslaan en radicaliseren.
Vrouwenemancipatie is beter zolang het geen feministiche intentie heeft.
Er zijn genoeg poezelig mooie vrouwen die het glazen plafond willen doorbreken, zonder een keiharde hond te worden.
@Fatima: Het glazen plafond is een links fabeltje
@Fatima: Het glazen plafond is een links fabeltje.
Feminisme is geen strijd voor
Feminisme is geen strijd voor de vrije keuze van de vrouw. Het gebruikt psychologische methoden om vrouwen tot werken te dwingen, al dan niet gesteund door overheidsbeleid. De doelstelling is hogere staatsinkomsten uit inkomstenbelasting. Feminisme is slavernij en gezien de carriere/gezin spanning kan er nooit sprake zijn van een betere wereld.
Afschaffing van de sociale zekerheid (zorg, onderwijs, uitkeringen) is overigens beter voor dit land dan geboorte-tegenwerking.
geldt ook voor mannen
Alles wat ze schrijft geldt ook voor mannen. Die kunnen ook hun gezin niet met hun werk combineren op dat niveau. Het enige verschil is dat we bij vrouwen verwachten dat ze voor het gezin kiest, en bij mannen dat hij zijn gezin laat barsten.
@Nog1
"Alles wat ze schrijft geldt ook voor mannen. Die kunnen ook hun gezin niet met hun werk combineren op dat niveau. Het enige verschil is dat we bij vrouwen verwachten dat ze voor het gezin kiest, en bij mannen dat hij zijn gezin laat barsten."
Ik verwacht helemaal niks. Naar mijn mening moet de overheid zich alleen niet bemoeien met persoonlijke keuzes van mensen. Hoe een man en een vrouw binnen hun relatie de zorgtaken verdelen zal mij een worst zijn, zolang anderen niet gedwongen worden om de rekening te betalen (bijvoorbeeld in de vorm van kinderopvangsubsidie).
In de praktijk zijn vrouwen trouwens over het algemeen meer verzorgend ingesteld dan mannen. Dat is nu eenmaal zo! Daarom lijkt het voor de hand te liggen, dat bij daadwerkelijke keuzevrijheid vooral vrouwen ervoor zullen kiezen om de zorg binnen het gezin op zich te nemen.
Eens!
Voor het eerst ben ik het, over welk onderwerp dan ook, eens met Nog1! Als vrouw zijnde heb ik ervaren dat het, zodra je gescheiden bent, het absoluut niet uitmaakt of vrouwen,"beter" zijn in de verzorgende en daarmee onbetaalde functies in het gezin. "Je eigen broek ophouden" is dan het devies. Dat devies heb ik gevolgd en ik heb tevens mijn dochter geleerd dat zij, in welke situatie dan ook, moet zorgen voor "het eigen broek ophouden"
De mening dat vrouwen "gemaakt" zijn voor het klaar staan voor het gezin is een mening die meestal geponeerd wordt door egoïstische mannen en niet carriëre (luie) vrouwen. Mannen vinden het wel makkelijk om een vrouw "thuis" te hebben die voor de dagelijkse gang van zaken in het gezin zorgt. Ik, vrouw zijnde, zou het ook wel waarderen als ik thuis zo'n verzorgend type zou hebben.