In het jaar dat hij overleed (2006), gaf econoom Milton Friedman nog een interview aan Jamie Johnson voor de documentaire The One Percent. In dit fragment legt hij uit waarom economische vooruitgang aan de top goed is voor iedereen. Beperk de mogelijkheid om enorme welvaart te vergaren en iedereen lijdt.
Paarlen voor ....
Dit krijg je nooit uitgelegd aan de
Roemers en Samsom
van deze wereld.
Jammer.
Milton Friedman was een socialist
Milton Friedman was een etatistische monetarist die geen enkel bezwaar heeft gemaakt tegen de belastingsverhogingen onder het presidentschap van Reagan.
Milton Friedman was een voorstander van een monopolie op de geldproductie in handen van de staat en daarmee een tegenstander van de vrije markt. Als immers het ruilmiddel onvrij is dan is de rest van de markt ook onvrij. Een concurrentie tussen die onvrije ruilmiddelen, zoals voorgestaan door Friedman, verandert daar niets aan.
De failliete leer van Milton Friedman
Etatist Friedman dacht dat alles van de elite aan de top afhangt; maar in werkelijkheid hangt alles, vanzelfsprekend, van de produktieve middenklasse af—en dus niet van de staat of van de z.g. elites die de staat er op nahouden.
Als de eltie aan de top, zoals nu, middels de controle over de door de overheid aan haar geschonken centrale bank eindeloos de valsmunter ten bate van zichzelf kan uithangen—daarmee de spaarmogelijkheid van de werkende en ondernemende klasse volledig onderuithalend—dan bewegen we ons het neofeodalisme in, dan wordt het kapitalisme dag-voor-dag verder gesloopt.
Milton Friedman was de bedenker van de withholding tax, rotsvast gelover in papiergeld, promoter van inflatie, en hater van de goudstandaard: geen wonder dus dat we zo diep in de ellende zitten.
Gary North fileerde de lofzang van de Wall Street Journal op Friedman:
Detours on the Road to Freedom: Where Milton Friedman Went Wrong
(...)
...halfway measures don't change anything. They only slow things down. Too often they deflect and confuse. This was the case with Friedman from beginning to end.
Let's survey the article.
In the 1960s, Friedman famously explained that "there's no such thing as a free lunch." If the government spends a dollar, that dollar has to come from producers and workers in the private economy. There is no magical "multiplier effect" by taking from productive Peter and giving to unproductive Paul. As obvious as that insight seems, it keeps being put to the test.
This was a direct assault on Keynes. Yet Friedman never directly confronted Keynes. He never wrote a comprehensive critique of Keynes. He even declared, famously, "We are all Keynesians now" in Time magazine in late 1965. He referred to methodology, but that was a crucial admission of defeat.
Mises and his followers offered a rival methodology. It begins with the individual's decisions, not with mathematics.
Friedman did not directly engage in the central theoretical battle of the era: refuting The General Theory of Employment, Interest, and Money (1936). Most economists also refused.
Mises saw before anyone else the threat that Friedman's methodological mentor offered to liberty: the fiat money economics of Irving Fisher. Mises confronted Fisher in 1912 in The Theory of Money and Credit. Friedman did more than anyone else to revive academic interest in Fisher's central bank-based fiat money economy. He called Fisher the greatest American economist. Fisher was a catastrophe. He was the economist who, in September 1929, said that the stock market was at a permanent high plateau. He died penniless, having lost his own fortune and his sister-in-law's.
(...)
http://lewrockwell.com/north/north1178.html