Geëxcommuniceerd.
In een interessante column in 'Nature' vraagt Dan Kahan zich af waarom de klimaatdiscussie zo is gepolariseerd. Het thema klimaat is de laatste tijd behoorlijk gezakt op de hitlijst van problemen waarover de mensen zich zorgen maken. Vele opiniemakers schrijven dat toe aan de irrationaliteit van het publiek, dat volgens hen niet in staat zou zijn de implicaties van de klimaatwetenschap te begrijpen. Kahan heeft daarvoor echter ook een andere verklaring. Hij schrijft dat toe aan 'vervuilde' wetenschapscommunicatie.
Wie maakt zich dan daaraan schuldig? Dat is niet erg duidelijk in het stuk van Kahan. Maar het zullen de klimaatsceptici wel weer zijn.
Daarnaast acht hij ook het lakmoeskarakter van 'klimaat' van belang. Iemands opvattingen over 'klimaat' zouden ook worden bepaald door de waarden en normen van de maatschappelijke groep waarmee de betrokkene zich identificeert.
Why we are poles apart on climate change
The problem isn’t the public’s reasoning capacity; it’s the polluted science-communication environment that drives people apart, says Dan Kahan.
Understandably anxious to explain persistent controversy over climate change, the media have discovered a new culprit: the public. By piecing together bits of psychological research, many news reporters, opinion writers and bloggers have concluded that people are simply too irrational to recognize the implications of climate-change science.
This conclusion gets it half right. Studying things from a psychological angle does help to make sense of climate-change scepticism. But the true source of the problem, research suggests, is not that people are irrational. Instead, it is that their reasoning powers have become disabled by a polluted science-communication environment.
Maar de wens van individuen om bij een groep te horen speelt ook een grote rol.
Social-science research indicates that people with different cultural values — individualists compared with egalitarians, for example — disagree sharply about how serious a threat climate change is. People with different values draw different inferences from the same evidence. ...
Positions on climate change have come to signify the kind of person one is. People whose beliefs are at odds with those of the people with whom they share their basic cultural commitments risk being labelled as weird and obnoxious in the eyes of those on whom they depend for social and financial support.
So, if the cost of having a view of climate change that does not conform with the scientific consensus is zero, and the cost of having a view that is at odds with members of one’s cultural community can be high, what is a rational person to do? In that situation, it is perfectly sensible for individuals to be guided by modes of reasoning that connect their beliefs to ones that predominate in their group. Even people of modest scientific literacy will pick up relevant cues. Those who know more and who can reason more analytically will do a still better job, even if their group is wrong on the science.
Alweer een auteur die gelooft dat er zoiets als 'de' wetenschap is, die voor eeuwig in steen is gebeiteld en waarover geen legitieme verschillen van opvatting kunnen bestaan.
Maar de observatie dat afwijkende meningen tot uitstoting uit de groep kunnen leiden en dat vele mensen niet bereid zijn zo'n hoge prijs te betalen is m.i. juist. Dat overkwam milieuactivist Mark Lynas, die destijds een taart in het gezicht gooide van Bjørn Lomborg, de auteur van de 'Skeptical Environmentalist'. Maar evenals Lomborg, die destijds ook milieuactivist was, begon Lynas op een gegeven moment voor zichzelf te denken en werd hij onder meer pleitbezorger voor genetische modificatie en nucleaire energie – thema's die natuurlijk taboe waren in milieukringen. Hij werd dan ook geëxcommuniceerd en had het daar op het persoonlijke vlak erg moeilijk mee.
So whom should we ‘blame’ for the climate-change crisis? [Noot HL: Welke crisis?] To borrow a phrase, it’s the ‘science-communication environment, stupid’ — not stupid people.
People acquire their scientific knowledge by consulting others who share their values and whom they therefore trust and understand. Usually, this strategy works just fine. We live in a science-communication environment richly stocked with accessible, consequential facts. As a result, groups with different values routinely converge on the best evidence for, say, the value of adding fluoride to water, or the harmlessness of mobile-phone radiation. The trouble starts when this communication environment fills up with toxic partisan meanings — ones that effectively announce that ‘if you are one of us, believe this; otherwise, we’ll know you are one of them’. In that situation, ordinary individuals’ lives will go better if their perceptions of societal risk conform with those of their group. ...
Overcoming this dilemma requires collective strategies to protect the quality of the science-communication environment from the pollution of divisive cultural meanings. Psychology — along with anthropology, sociology, political science and economics — will play a part. But to apply the insights that social science has already given us, we will have to be smart enough to avoid reducing what we learn to catchy simplifications.
Lees verder hier.
Het is een interessante maar wel wat vreemde analyse. De polarisering zou dus dienen te worden toegeschreven aan het feit dat de: 'communication environment [is filled] up with toxic partisan meanings'. In onze samenleving bestaan er legitieme verschillen van opvatting over tal van thema's. Daarover vindt dan een maatschappelijk debat plaats. Toch zou niemand het in zijn hoofd halen om de argumenten die in zo'n discussie worden uitgewisseld als 'giftige partijdige opvattingen' te kwalificeren. Waarom zou dat dan wel ten aanzien van klimaat het geval moeten zijn?
En dan bepleit de auteur het opstellen van 'collectieve strategieën' om de kwaliteit van de wetenschapscommunicatiesfeer te vrijwaren van de vervuiling van verdeeldheid zaaiende culturele opvattingen.
Kortom, daar istie weer: de totalitaire verleiding.
Binnen de kring van Nederlandse klimaatsceptici zijn ook mensen met een linkse en groene achtergrond actief. Ik neem aan dat zij zich bij deze analyse van Kahan wat ongemakkelijk voelen. Voor hen prevaleert de toepassing van de wetenschappelijke methode, inclusief toetsing van hypothesen aan feiten. Maar hoe peuter je dat nu een psycholoog als Kahan aan het verstand?
Volgens mij is er in de VS
Volgens mij is er in de VS wel degelijk sprake van een giftig klimaat geschapen door de leugens van de Republikeinen. Die toeval of niet ook diegenen zijn die sceptisch tegenover klimaatverandering staan.
psychologie
het psychologische aspect van de klimaathype lijkt mij terug te voeren tot 3 punten
1. mensen hebben een innerlijke aandrang de wereld te redden. Zie vele Hollywood producten.
2. afweer tegen bedreiging versterkt het groepsgevoel
3. zich in het kamp van de "goeden" wetend kan men zich afzetten tegen de "fouten" , wat gratuite macht oplevert
Dat de termijn waarop eea wordt gemeten (kosmisch gezien) extreem kort is, ach, dat is bijzaak. Probleem is hier ook, dat de milieubeweging een refuge van ex-marxisten is geworden. Niet het redden van de planeet is het doel, maar ontmanteling van de technisch-industriële samenleving. Op naar een mierenmaatschappij dus en weg met de persoonlijke vrijheid.
bestuurlijk
Op bestuurlijk gebied kan je 2 dingen doen als er een (kleine) kans is dat het klimaat ongunstig kan veranderen
1. Geen geld aan besteden omdat het waarschijnlijk weggegooid is
2. Wel (veel) geld aan besteden om geen risico te lopen.
En daarover moet je het als land (alle landen) wel eens worden. Een onmogelijke opgave, temeer omdat de wetenschap nog tekortschiet.
Maar een bioloog die de Koolmees wil bestuderen kan natuurlijk het beste onderzoek doen naar de effecten van klimaatverandering en wat is daar geschikter voor dan het gedrag van , jawel, de Koolmees!
Bestuurders zijn dom en doen hun best dat zo te houden. in de jaren '70 van de vorige eeuw werd elk wetenschappelijk onderzoek opgetuigd met een overdaad aan ICT.
Dirkse mooie commentaren.
Dirkse mooie commentaren.
Prietpraat
Vandaag, op een verjaardag, werd ik weer geconfronteerd met milieuprietpraat. Was iemand die er zogenaamd veel van wist. Zo zouden de zaden van Sequoia's niet meer uitkomen.
Dus ik maar weer ff kijken op de internets. Leve de internets:
http://www.durangobill.com/GiantSequoia/GiantSequoia.html
Meneer moest z'n bomen verwijderen omdat ze non-native zijn!
Van de site van Joanne Nova:
How the regulating class is using bogus claims about climate change to entrench and extend their economic privileges and political control
The supporters of the theory of manmade global warming are mainly financial beneficiaries, believers in big government, or Greens. They are usually university educated. They generally prefer the methods of government, namely politics and coercion, rather than the voluntary transactions of the marketplace—especially when it comes to setting their own remuneration.
They are an intellectual upper class of wordsmiths, who regulate and pontificate rather than produce real stuff. There is little demand in the economy for their skills, so they would command only modest rewards for their labor in the marketplace. Arguably they are a class of parasites enriching themselves at the expense of producers, because they are rewarded out of proportion to the value they create—value as determined not by themselves, but by voluntary transactions in the marketplace.
They don’t like the market place, basically because the marketplace doesn’t like them. The marketplace doesn’t reward them as much as they think it should. They prefer a system where people like them form the government and bureaucracy, where they take a large slice of everyone else’s income by threat of force, and then they pay themselves what they think they are worth out of those taxes. This stands in stark contrast to most people, who are generally paid only what the market will allow.
Their shared economic basis makes them a class. Let’s call them the “regulating class”. (...)
The regulating class also attracts people who are not part of it for strictly economic reasons, but who identify with it because of similar backgrounds, or culture and beliefs. The regulating class does not try to hide its belief that it is cleverer, and morally superior too. Annoy a member of this class sufficiently to strip away their veneer of politeness, and soon you will be called an “idiot” and eventually a “racist”. Who has not at times felt the siren call and ego boost of feeling superior to one’s fellow man?
(...)
Lees meer op http://joannenova.com.au/2012/03/climate-coup-the-politics/
Zie ook http://joannenova.com.au/2012/08/compulsive-namecallers-nutter-conspiracy-theorist-anti-semitic-denier-trying-to-censor-through-denigration/
Andre, dat lijkt wel
Andre,
dat lijkt wel communistische propogada tegen de heersende bankiersklasse uit de jaren 10 van de vorige eeuw.
Als je dat gelooft ben je een goed voorbeeld van wat Hans schreef " 'communication environment [is filled] up with toxic partisan meanings'.
voorzorgbeginsel
Risico's wil iedereen wel uitbannen. Maar de vraag is tegen welke kosten en ook: welke risico's. Velen pleiten voor rigoreuze aanpak van (vermeende) klimaatverandering, want redeneren aldus: als je te lang wacht dan is het te laat. (Amersfoort aan zee). Het volgende kan je hier tegenin brengen. Er zijn vele, vele risico's op te noemen zoals
1. wonen beneden de zeespiegel. We bouwen steeds hogere dijken om het risico steeds te verlagen
2. we investeren in een arsenaal zeer zware kernbommen en raketten om aanstormende meteorieten onschadelijk te kunnen maken
3. we besluiten om legionella compleet uit te bannen. Kosten paar miljard om paar doden per jaar te vermijden
4. we bereiden de wereld voor op een zonnestorm, die alle communicatie plat zal leggen en elektronische apparatuur zal vernietigen.
5. en ga zo maar door....
Kortom: overdreven investeren in voorzorg en risicomijding werkt verlammend en is contra-productief.
Reageer pas als de situatie zich voordoet. Het is eenvoudig onmogelijk om alle risico's uit te bannen. Bangmakerij is meestal machtspolitiek. De seculiere versie van hel en duivel.
@Andre van Delft
[The supporters of the theory of manmade global warming are mainly financial beneficiaries, believers in big government, or Greens...............]
Zeer treffend. De psyche van de softe intellectueel. De eenzijdig verbaal begaafde. Het type dat in de PvdA en GL de dienst uitmaakt. Hoe hebben ze macht kunnen verwerven? Ik denk: door de niveauverlaging van de exacte vakken in de onderbouw van het VWO. Vroeger zouden ze de universiteit nooit hebben bereikt.