Wat mag je denken? Tot voor kort waren gedachten "tolvrij". Dat is natuurlijk nog wel zo, maar je moet je gedachten wél verzwijgen. Het werd mij de afgelopen dagen weer extra duidelijk bij de nieuwe consternatie rondom Kees van der Staay en zijn standpunten over abortus. In dit land mag je niet meer denken dat God en de Bijbel iets te zeggen hebben over het persoonlijk leven van mensen. Je mag geloven - voor jezelf, van binnen. Maar je mag niet denken dat dat voor iedereen beter zou zijn. Wat dénk je wel. We sturen de denkpolitie van SBS op je af en de Inspectie en de tweede kamer. Wat je wél mag denken - en hardop zeggen - is dat een groot deel van de bevolking volstrekt achterlijk is. Zij geloven nog in het sprookjesboek, de Bijbel. Zij richten hun leven daarnaar in. Let op: zij zijn voor het huwelijk, tegen samenwonen zónder huwelijk, houden niet van scheiding, vinden dat kinderen recht hebben op een vader én een moeder en een duidelijke opvoeding mét soms een corrigerende tik. Zij zijn tégen porno en vrouwenmisbruik in de prostitutie en soms willen zij ook nog een zondag als rustdag om even los te komen van een gejaagd marktdenkend leven. Dan fokken ze ook maar aan en vinden kinderen gelijk een zegen van God en als je het zat bent willen ze niet dat je euthanasie pleegt. Dat zijn natuurlijk volstrekt gestoorde mensen, die we niet kunnen hebben in deze maatschappij. Wat mag je dénken? Dat zeg ik niet, want dan word ik ook voor gek verklaard. Ze gek ben ik (nog) niet. Toch?
Totdat de shar'ía hier is ingevoerd.
Een vrij mens trekt zich niets aan van enige Gedankenpolizei.
Het zijn altijd de " lege hulzen", die iets te sputteren hebben tegen de mensen, die nog wél principes en inhoud hebben.... en die dit ook uitdragen... wat mijns inziens ook moét....
want we hebben een en ander nu eenmaal niet ontvangen voor ons eigen private comfort en ( eventuele) prettige gevoelens.
Gered om te redden.... toch?
En nee... de van der Staaijen van deze wereld doen niet aan het ópdringen van hun overtuiging.
Ze laten gewoon een ander geluid horen.
Dat is overigens al vaak aanleiding tot een heleboel gesputter in de zin van: 'Ik wil dit niet horen... of lezen..'.
Maar nog nooit heeft iemand mij een bonnetje kunnen overhandigen waarop de officiële mededeling stond: 'Deze persoon heeft er recht op nimmer met het christelijk geloof geconfronteerd te worden'.
En nemand heeft mij er nog van kunnen overtuigen, dat een nihilistisch, links, conservatief, rechts of libertarisch geluid dan weer wél gehoord zou mogen worden.....maar een christelijk geluid niet.
In het geheel der stemmen, die opklinken, daar ga ik van uit.......mag déze stem ook!
En wie er niet naar luisteren wil.... die moet dat dan maar gewoon niet doen.
Het lijkt soms net of het nog niet zo lang geleden vanzelfsprekende begrip: 'Vrijheid blijheid' in deze tijd bijna verdácht begint te worden.
De mens van nu laat zich propaganda van allerhande kanten rustig welgevallen, maar begint vrij massaal te fulmineren en te schuimbekken en om 'achter de voordeur' te roepen, zodra er iets Bijbels aan de orde komt.
Ik trek mij persoonlijk van al dat geroep weinig of niets aan.
Ik geloof namelijk óók in de vrijheid van die 'achter de voordeur'- roepers.... dus ze doen maar.
Zolang al die roepers hun ergernis naar het christendom toe in de openbare ruimte ventileren, mogen christenen met precies hetzelfde recht hún opmerkingen ook - in dezelfde openbare ruimte - laten horen.
Totdat de shar'ía hier officieel is ingevoerd, moet dat nog maar even kunnen.
De Gedanken-Polizei gaat veel
De Gedanken-Polizei gaat veel verder. Beroepsverboden, het kallt stellen van dissidenten, censureren van academici. In NL wordt de Gedanken-Polizei van overheidswege betaald. Nergens ter wereld zijn zoveel politiek-correct-religieus geïnspireerde antidiscriminatie-bureau's en platforms.
Maar wat me wel verbijsterd is het volgende: waarom blijven de christelijke partijen de gedachten-politie van de PO subsidiëren ?
Naam dekt de lading niet.
Omdat het in wezen geen christelijke partijen zijn?