Matt Damons nieuwste film Promised Land klinkt echt veelbelovend.

It's about a cynical young man sent by a large wind farm company to a lovely village in rural Pennsylvania to seduce the locals with tales of the massive sums of money they'll make if they sign a deal to have huge wind turbines built on their farmland.

Dollar signs flash in the greedy hicks' eyes. This wind farm scam is crazy: no way would they have made that much money in their entire lives from just farming. Every one rushes to Damon: "Where do I sign?"

But Damon has begun falling in love with a local farm girl who tells him the truth about wind farms: that they're ugly, that they kill birds and bats, that they ravage the countryside, blight views, divide communities and make people sick with their Low Frequency Noise.

So instead of bribing locals to have these bat-chomping bird-slicing eco-crucifixes erected in their village, Damon leads the fight back. NO MORE WIND FARMS!

The village is saved and he and the girl live happily ever after.

Was het maar zo. Bovenstaande intro heb ik geleend van James Delingpole, de schrijver van “Watermelons: How the Environmentalists are Killing the Planet, Destroying the Economy and Stealing Your Children’s Future.” De trieste waarheid is dat deze draak van een eco-propaganda-film niets te maken heeft met de echte dreiging van windparken maar met de fictieve dreiging van fracking. 

Fracking is een godsgeschenk voor de Amerikaanse economie, een meevaller voor de staten met grote schaliegasreserves, gezegend als zij daardoor zijn met schone, goedkope en overvloedige energie. Fracking heeft voor banen gezorgd en heeft Amerika's energieveiligheid vergroot door minder afhankelijk te zijn van geïmporteerd gas uit instabiele landen. Wat en wie kan er nu tegen schaliegas zijn?

Laatst schreef ik over Artist Against Fracking en het gedoe rond Sean Ono Lennon met zijn tweet richting voorstanders van fracking, dat zij een "argument for abortion" zijn. Hij maakt slechts onderdeel uit van een massieve en goed in de slappe was zittende propagandamachine tegen de ontwikkeling van schaliegas. Ook het Russische Gazprom en praktisch iedereen betrokken bij de hernieuwbare energiezwendel is erbij betrokken. 

Gaat het over schaliegas dan hoor je groene ideologie: de milieubeweging gruwelt van schaliegas want het maakt dure, milieu-onvriendelijke "alternatieven" zoals wind- en zonne-energie overbodig.

Maar terug naar het Hollywood-probleem van hierboven. Als schaliegas -en fracking- niet slecht zijn, hoe maak je dan een beetje overtuigende film, waarin zij staan voor de slechterikken? Nou, dat is niet makkelijk.

In de New York Post vertelde Phelim McAleer, de co-producer en regisseur van de komende film Frack Nation, het vermakelijke verhaal over hoe Matt Damon & Co. gedreven werden tot wanhopige maatregelen om hun Promised Land-film nog een beetje geloofwaardig te doen lijken. Met toestemming van McAleer heb ik zijn artikel vertaald:

Matt's Troubled Anti-Frack Film
Matt Damon en John Krasinski liepen tegen een groot probleem aan tijdens het maken van hun film Promised Land; de wijze waarop zij dit oplosten vertelt ons veel over Hollywood.

Een tijdje geleden besloten de twee acteurs een film te maken over fracking - een methode om eens ontoegankelijke olie- en gasvoorraden uit de grond te krijgen dat een bezoeking is geworden voor vele milieuactivisten. 

De twee schreven een scenario, zeiden ze, over "Amerikaanse identiteit ... en wat ons definieert als een land." Het was het gebruikelijke Hollywood-script. We weten allemaal hoe dat loopt...: Damons personage werkt voor een "duivels" oliebedrijf. Hij komt naar kleinstedelijk Amerika om de lokalo's iets gevaarlijks op de mouw te spelden.

Dan loopt hij tegen twee problemen aan: zijn hart voor het bedrijf smelt door een attractieve lokale vrouw en Krasinski's personage, een milieuactivist, onthult het plan van het oliebedrijf om te ontginnen, te vervuilen en te vertrekken.

De plaatselijke bevolking is geschokt en voelt zich verraden. Damon bevindt zich in tweespalt: gaat hij mee met het bedrijf en kiest hij voor zijn carrière, of volgt hij zijn hart en rijdt hij in zijn witte SUV terug het stadje in, stelt het oliebedrijf aan de kaak en redt wat er te redden valt?

De filmmakers waren zo blij met het script dat zij aankondigden dat het gepromoot zou worden als een mogelijke Oscar winnaar. 

Maar toen begon de ellende. 

Ik bracht het nieuws dat Promised Land over fracking ging en nu kan ik  onthullen dat het script wat overhaast herschreven is als gevolg van bewijs uit de echte wereld dat anti-fracking activisten misschien de ware schurken zijn.

Rechtszaal na rechtszaal is bewezen dat anti-fracking activisten schuldig zijn aan bedrog of verkeerde voorstelling van zaken geven.

Daar was bijvoorbeeld Dimock, Pennsylvania; waarschijnlijk de inspiratie voor "Promised Land," wat zich ook afspeelt in Pennsylvania.

Dimock speelde een hoofdrol in ontelbare nieuwsberichten, met Hollywoodsterren die water brachten naar zieke families die claimden dat fracking hun water en hun leven kapot hadden gemaakt.

Maar terwijl "Promised Land" in productie was viel  het Dimockverhaal in duigen. De staat startte een onderzoek en haar wetenschappers vonden niets verkeerds. Daarop drongen de zieke families aan op onderzoek door EPA-wetenschappers. Dat deden zij; en tot grote ontsteltenis van de milieubeweging stelden zij geen watervervuiling vast.

Zo was er Wolf Eagle Environment Engineers in Texas, een groep die een angstaanjagende video produceerde van een waterleiding waar de vlammen uitsloegen en die claimde dat een gasbedrijf het water had verontreinigd. Maar een rechter ontdekte dat de tape regelrecht bedrog was: Wolf Eagle sloot de gasleiding van het huis aan op een kraan en stak het water aan. 

Andere "vervuilings"-zaken gingen onderuit in Wyoming en Colorado. Zelfs Josh Fox, die met zijn Oscar genomineerde documentaire "Gasland" als eerste aanleiding gaf tot ongerustheid over brandbaar water, moest toegeven dat hij bewijs had achtergehouden dat fracking niet verantwoordelijk was. 

Dit bedrog en onjuiste voorstelling van zaken veroorzaakten enorme problemen voor het Damon/Krasinski-script over "wat ons definiëert als een land."

Dus, volgens bronnen dicht bij de film, kwamen zij met een oplossing: suggereer dat anti-fracking bedriegers eigenlijk geheimagenten zijn in dienst van de fossiele olie-industrie om de milieubeweging in diskrediet te brengen.

In het herziene script ontmaskert Damon Krasinski als een bedrieger; om zich vervolgens te realiseren dat Krasinski's personage diep undercover werkt voor de olie-industrie om tegenstanders van fracking te belasteren.

Hollywood maakt zich zorgen over dalende bioscoopbezoekers; het internet en de recessie krijgen de schuld. Maar het echte probleem bevindt zich wellicht dichter bij huis.

Damon en Krasinski zeiden dat zij een film maakten die "ons definiëert als een land", maar toen ideologie in een script propten; en toen gebeurtenissen in de echte wereld een probleem werden stouwden ze nog meer ideologie in het script.

De simpele waarheid over fracking is dat veel van de oppositie ertegen bedreven wordt door bewezen leugenaars, charlatans en bedriegers; sommigen gedreven door fanatisme, anderen door honger om een grote rechtzaak te winnen. 

In delen van Amerika is een oorlog gaande tussen verarmde lokale bewoners en stedelijke elites. Deze elites gebruiken oplichterij, overdrijving en de macht van bekende sterren om plattelandsgemeenschappen te stoppen welvarender te worden door het boren naar gas.

Dat klinkt als een fantastisch uitgangspunt voor een film. Jammer genoeg voor Amerika is het er niet een die Hollywood ooit gauw zal maken.