Kaartenhuis van Kyoto zakt steeds verder in elkaar.

Het 'Clean Development Mechanisme' (CDM, mechanisme voor schone ontwikkeling) vloeit voort uit het Kyoto-Protocol en heeft als doel de uitstoot van CO2 in de ontwikkelingslanden te verminderen.

De kern van CDM is dat landen met CO2–reductieverplichtingen (voornamelijk Europese landen) deze in andere landen kunnen realiseren. Het investerende land krijgt vervolgens de behaalde emissiereducties in de vorm van emissierechten. Een toezichthouder controleert of de betrokken projecten reëel en additioneel zijn – additioneel in de zin dat het niet om projecten gaat die sowieso al gepland waren.

Veel projecten hebben betrekking op duurzame energie, energie–efficiency, en overschakeling op 'schonere' brandstof, zoals van kolen op gas.

Er is veel kritiek op het CDM, vooral van de kant van de milieubeweging. Het systeem is een bureaucratische nachtmerrie, erg duur en inefficiënt. Bovendien is het bijzonder kwetsbaar voor misbruik en fraude. De bepaling van additionaliteit leidt vaak tot onoverkomelijke moeilijkheden. Door dit alles heeft het mechanisme te weinig effect. Vooral grote bedrijven zouden ervan profiteren en de betrokken projecten zouden vaak onvoldoende rekening houden met de belangen van de plaatselijke bevolking, hetgeen tot protesten leidt.

Er zijn verschillende voorstellen gedaan tot verbetering van het mechanisme. Maar er bestaat een reële kans dat het systeem vroegtijdig ter ziele gaat.

Onder de titel,'The UN clean development mechanism, designed to give poor countries access to green technologies, is in dire need of rescue', schrijft Fiona Harvey in 'The Guardian':

The clean development mechanism is in dire need of rescue, according to a UN panel.

The world's only global system of carbon trading, designed to give poor countries access to new green technologies, has "essentially collapsed", jeopardising future flows of finance to the developing world.

Billions of dollars have been raised in the past seven years through the United Nations' system to set up greenhouse gas-cutting projects, such as windfarms and solar panels, in poor nations. But the failure of governments to provide firm guarantees to continue with the system beyond this year has raised serious concerns over whether it can survive.

Under the CDM, developers of projects to cut carbon emissions in developing countries receive a UN-issued carbon credit for every tonne of carbon dioxide the project avoids. This applies to a wide range of activities, from building new windfarms and solar panels, and distributing more efficient cook stoves and lights, to the installation of technology on factories to prevent the release of certain industrial gases.

These carbon credits can in theory be bought by the governments which are obliged by the Kyoto protocol to cut their emissions, to count against their targets. In practice, however, with the US refusing to ratify Kyoto and big emerging economies such as China, India and Mexico carrying no emissions-cutting obligations under the treaty, Europe is the only market of any size. The EU has its own cap-and-trade emissions scheme, under which heavy industries are awarded a quota of carbon they can emit, which they can top up by buying the UN credits.

But the recession and Eurozone crisis have whipped the rug from under this market. As industrial activity has declined, and the after effects of too-generous carbon quotas early on work themselves through, few EU companies now need to top up their carbon quotas. To make matters worse, the current phase of the Kyoto protocol ends this year, and of the world's major economies only the EU has pledged to continue it.

All of this has combined to bring about a collapse in the price of UN credits, from highs topping $20 (£12.50) before the financial crisis to less than $3 each today. At such rates, many potential projects are not commercially viable. Financiers and project developers have abandoned the market in droves.

Lees verder hier.

En zo zakt het kaartenhuis van Kyoto steeds verder in elkaar. En opnieuw blijkt dat overheden zich aan een megaproject hebben vertild.

Voor mijn eerdere DDS-bijdragen, zie:

http://www.dagelijksestandaard.nl/author/hans-labohm/