Een halve dovemansdialoog.

Voor zover mij bekend heeft er in Duitsland nog nooit een publieke discussie tussen voor–  en tegenstanders van de menselijke broeikashypothese (AGW =Anthropogenic Global Warming) plaatsgevonden. Dat is kennelijk nog taboe. Zo wenste de bekende Duitse klimaatalarmist Mojib Latif niet met de klimaatscepticus Fritz Vahrenholt te discussiëren. Onlangs gebeurde dit echter wèl – voor de eerste keer – in het Duitstalige deel van Zwitserland. Een van de discussianten was de eerdergenoemde Fritz Vahrenholt, die samen met Sebastian Lüning coauteur is van 'Die Kalte Sonne' en gedurende dertig jaar werkzaam is geweest in de duurzame energiesector. Tegenover hem stond de AGWer Thomas Stocker een natuurkundige uit Bern, die heeft meegewerkt aan het rapport van het VN-Klimaatpanel (IPCC).

De discussie is hier op video te zien:

De 'Berner Zeitung' was daarbij aanwezig en concludeerde:

Der deutsche Energiemanager Fritz Vahrenholt attackiert die Wissenschaft, der Berner Physiker Thomas Stocker schlägt zurück. Das Streitgespräch am Berner Klimagipfel endet mit einem knappen Punktsieg für den Angreifer.

Dat is een vreemde conclusie. Vahrenholt valt geenszins 'de wetenschap' aan. Zijn argumenten zijn niet minder wetenschappelijk dan die van zijn opponent. Maar dat de 'Berner Zeitung' toch concludeert dat hij op punten heeft gewonnen, is opmerkelijk.

Dat komt meer voor wanneer protagonisten en antagonisten van de menselijke broeikashypothese met elkaar discussiëren. Waarschijnlijk vinden er daarom ook zo weinig van dergelijke discussies plaats. Als AGWers eenmaal buiten de kring van gelijkgezinden treden, worden zij met kritiek en alternatieve opvattingen geconfronteerd. Zij hebben moeite om daarmee om te gaan. Zij wanen zich dan in een parallel universum, zoals één van hen mij eens toevertrouwde. Zo wenst Al Gore geen publieke discussie met Lord Christopher Monckton. Tijdens een klimaatconferentie in Moskou een aantal jaren geleden is zelfs de hele Britse delegatie weggelopen omdat er ook klimaatsceptici als sprekers waren uitgenodigd. Tijden een seminar in Stockholm liep (wijlen) Bert Bolin, een van de oprichters van het VN-klimaatpanel, boos weg uit de bijeenkomst omdat hij het oneens was met sommige sprekers.

De huidige vice-voorzitter van het IPCC, Jean-Pascal van Ypersele, van de universiteit van Leuven, discussieerde met een collega van dezelfde universiteit. Zijn opponent was een wereldberoemde chemicus, István Markó, tevens voorzitter van de 'European Chemical Society'. Aan het begin van het debat werd het publiek gevraagd om de volgende twee vragen te beantwoorden: "Warmt de aarde ècht op?” En: "Als dat zo is, wordt dat hoofdzakelijk veroorzaakt door menselijke activiteiten?". Vóór de discussie beantwoordde een meerderheid van de toehoorders deze beide vragen bevestigend. Maar na het debat, was de verhouding omgekeerd. De argumenten van professor Markó leken een groot deel van het publiek te hebben overtuigd. Sindsdien heeft Jean-Pascal van Ypersele geweigerd in het openbaar met zijn collega van de Katholieke Universiteit van Leuven in debat te gaan. Op de universiteit hebben zij een bureau op dezelfde gang. Maar Van Ypersele wilde na het debat niet meer met Markó praten. (Of hun relatie inmiddels weer is genormaliseerd, is mij niet bekend.)

Aan de nabeschouwing van het debat in Bern ontleen ik het volgende.

In zijn inleiding wees Fritz Vahrenholt er op dat zowel de CO2–concentratie in de atmosfeer als de temperatuur zijn gestegen. Maar dat geldt ook voor de zonneactiviteit. Die is sinds de laatste 10.000 jaar zelden hoger geweest. Dat wordt vaak vergeten. Daarenboven moduleren oceaancycli de klimaatontwikkeling op lange termijn.

Stocker herhaalde het bekende autoriteitsargument dat duizenden wetenschappers het eens waren over AGW. Dat is natuurlijk geen overtuigend argument. Er zijn vele voorbeelden in de geschiedenis van de wetenschap dat de mainstream het bij het verkeerde eind had. Bovendien verzweeg hij daarbij dat er ook vele wetenschappers zijn die kritisch staan tegenover AGW en daar in de peer-reviewed literatuur over hebben gepubliceerd.

Stocker ging in op vier belangrijke aspecten van de materie.

In de eerste plaats merkte hij op dat de CO2-concentratie in de atmosfeer thans hoger is dan ooit in de laatste miljoen jaar. Vahrenholt was dat met hem eens. Maar waarom ging Stocker niet in op het belangrijke probleem van de klimaatgevoeligheid in (het temperatuureffect van een verdubbeling van de CO2-concentratie), waarover sterk verschillende opvattingen bestaan? [Noot HL: Zie bijvoorbeeld hier.]

In de tweede plaats bevestigde Stocker dat er natuurlijke klimaatcycli zijn, maar ging toch niet zover om daaraan een grote betekenis toe te kennen wat betreft het temperatuurverloop.
 
In de derde plaats wees Stocker er op dat de zeespiegel in de laatste 130 jaar met 18 cm is gestegen. Ook daar was Vahrenholt het met hem eens. Maar het gaat er in de klimaatdiscussie om of er van een versnelde stijging sprake is. De metingen wijzen daar niet op.

In de vierde plaats herhaalde Stocker het bekende IPCC–standpunt dat zowel de CO2 als de temperatuur zijn gestegen en dat CO2 dus wel de oorzaak daarvan moest zijn. Maar correlatie is geen causaliteit. Waarom negeert hij de correlatie van de zonne–activiteit en de temperatuur?

In de discussie bleef Stocker nog steeds de oude hockey stick–grafiek van Michael Mann verdedigen, terwijl Mann zèlf deze reeds had gecorrigeerd, waarbij de Middeleeuwse Warmteperiode en de Kleine IJstijd plotseling weer tevoorschijn kwamen. Ook verzweeg Stocker het feit dat er het laatste decennium geen temperatuurstijging meer had plaatsgevonden. Geen enkel klimaatmodel heeft dat geprojecteerd.

Lees verder hier.

Kortom, het was weer een semi–dovemansdialoog, waarbij Stocker zich beperkte tot het afspelen van de grijsgedraaide IPCC–grammofoonplaat en er blijk van gaf zich nog niet goed te hebben verdiept in nieuwe en alternatieve inzichten, die van de zijde van de sceptici in het debat zijn ingebracht. Toch is zo'n discussie beter dan helemaal geen discussie, al was het alleen maar omdat het publiek nu een beter beeld krijgt van de wonderlijke toestanden die er binnen de huidige klimatologie heersen. 

Voor een overzicht van mijn eerdere DDS-bijdragen, zie

http://www.dagelijksestandaard.nl/author/hans-labohm/