Kan het nog wereldvreemder?

Gisteren verscheen in Trouw een opmerkelijk opiniestuk van de hand van Nico Koffeman, Eerste Kamerlid namens de Partij voor de Dieren. In het artikel roept de senator premier Samsom op om de Eerste Kamer te ontbinden als hem dat goed uitkomt. Premier Samsom?

Het staat er echt: het uitgangspunt van de discussie over de politisering van de Eerste Kamer die Koffeman begint, is een links kabinet van maar liefst zes partijen. Regeren aan het hoofd van een dergelijke lachwekkende coalitie zou de gehoopte premier Samsom wel eens problemen kunnen bezorgen:

Ook beoogd premier Rutte lijkt de senaat wel degelijk als een politiek orgaan te beschouwen, getuige zijn inspanning vorig jaar om het Zeeuwse Statenlid Johan Robesin over te halen om de gedoogcoalitie van CDA, VVD, PVV en SGP aan een meerderheid in de Eerste Kamer te helpen.

Die destijds geslaagde missie kan nu de vorming van een nieuw kabinet ernstig bemoeilijken. Zo kunnen de coalitie/gedoogpartijen van toen een blokkerende meerderheid in de Eerste Kamer vormen voor een mogelijke regenboogcoalitie van PvdA, SP, D66, Christenunie, GroenLinks en Partij voor de Dieren (76 zetels).

Het kan haast niet anders dan hieruit te constateren dat de PvdD-senator nog nachtelijks badend in het zweet wakker wordt uit zijn nachtmerries waarin schaterlachende politici bekend van de gedoogconstructie Nederland in hun ijzeren greep houden. Hoe anders zou dit bizarre scenario in zijn hoofd tot reële optie zijn verworden? Alleen ijdele hoop om met de dierenpartij tot de regering te gaan behoren kan het toch niet zijn?

Toch verdient het artikel ook wel enige vorm van serieuze aandacht. De aannames over de geslaagde politisering van de Senaat komen namelijk niet overeen met de werkelijkheid. Degenen die tijdens de formatie van 2010 en de daaropvolgende campagne voor de Provinciale Statenverkiezingen hebben opgelet, zullen nog wel weten dat het niet de gedoogcoalitie maar de oppositie was die de bevolking opriep vooral te zorgen voor een blokkerende meerderheid in de Senaat. Het is niet meer dan goed beleid als Mark Rutte daarna rekening houdt met de mogelijkheid van die blokkerende meerderheid. Het gebrek aan respect van de oppositie voor het functioneren van onze representatieve democratie enerzijds, waarbij de gekozen politici samen beslissen hoe ze de stem van de burger eren, en voor de rol van de Senaat als chambre de reflection anderzijds, was op zijn zachtst gezegd laakbaar.

Daarnaast moet Koffeman zich goed realiseren dat het noch de regering, noch de politici in de Tweede Kamer zijn die uiteindelijk gaan over het stemgedrag van de senatoren. Het zijn de Eerste Kamerleden zelf die beslissen of ze zich laten beïnvloeden. Als senator speelt Koffeman met vuur door die discussie verder aan te wakkeren en de huidige Senaat als politiek orgaan weg te zetten, waar hij er ook voor had kunnen kiezen een beschouwend artikel neer te zetten over de zin van een chambre de reflection. Dat is echter misschien juist pijnlijk voor de PvdD-senator, aangezien die functie van de Senaat zorgde voor de succesvolle aftocht van het wanstaltige voorstel voor een verbod op de rituele onverdoofde slacht.

Het meest treurige is misschien dat Koffeman wel degelijk voor een deel het sentiment weet los te maken dat hij voor ogen heeft. In de Eerste Kamer horen immers verstandige mensen thuis, die op een objectieve, weinig politiek gekleurde wijze, de voorliggende wetsvoorstellen kunnen beoordelen. Uit het artikel van deze senator spreekt noch verstand, noch de vaardigheid naar situaties te kijken zonder een politiek gekleurde bril. Het zou mij niets verbazen als mensen hieruit concluderen dat het toch niet zo'n slecht idee de huidige Senaat naar huis te sturen.

Een overzicht van mijn artikelen is hier te vinden.
Volg mij hier op Twitter.