Er zijn een paar zekerheden in dit leven: de dood, belastingen en Bond-films. Skyfall, de nieuwste Bond-film, is eindelijk te zien in de bioscopen.

Het is vier jaar na de vorige productie, Quantum of Solace. Skyfall laat een ruigere, donkere kant zien van een bij vlagen emotionele geheim agent James Bond. Het aantal drukke, zeer snel afwisselende shots, kenmerkend voor de recente Bond-films, is onder regisseur Sam Mendes (American Beauty, Revolutionary Road) behoorlijk teruggebracht. Maar vergis je niet: Skyfall blijft een typische Bond-film met vlugge achtervolgingen, spectaculaire vuurgevechten, mooie Bond-vrouwen (we noemen een Franse schone Bérénice Marlohe) en dure bolides.

In het begin van Skyfall, voordat het Bond-liedje van de Britse zangeres Adele ten hore wordt gebracht, zien we geheim agent James Bond verwikkeld in een hevige strijd. Bond, voor de derde keer gespeeld door de inmiddels 44-jarige Daniel Craig, jaagt op een gestolen hardeschijf vol gevoelige informatie. Locatie: Istanbul. Na een bloedstollende achtervolging gaat er iets helemaal fout. 007 is van de kaart. Definitief?

Schijn bedriegt, als een wat onbeholpen Bond zich onverwachts meldt bij M (Judi Dench). Bond krijgt een uitgebreide lichamelijke en mentale keuring en reist vervolgens af naar prachtige locaties als Shanghai en Macau (nabij Hong Kong) om uit te zoeken wie er achter de diefstal zit. Het blijkt een oud-MI6-agent te zijn, een briljante, maar doorgedraaide hacker met de naam Raoul Silva. Silva wordt gespeeld door Javier Bardem, die in 2008 een Oscar won voor zijn hoofdrol als koelbloedige huurmoordenaar in No Country For Old Men.

Bardem, met een hoogblond Mozart-achtig kapsel, speelt de rol van bad guy minstens zo overtuigend als Craig intussen zijn rol als Bond vertolkt. Het personage Bond past Craig als een pak dat, na lang passen en meten, precies op maat is gesneden. Critici zijn lang sceptisch geweest over Craig, met zijn Noord-Engelse tronie en zijn gespierde lichaam, waarvoor hij dagelijks in de sportschool zit. De critici kunnen opgelucht ademhalen: Craig zet een zeer overtuigende Bond neer. Bond ziet eruit alsof hij je zo kan doden, maar hij heeft tegelijkertijd zijn mankementen.

Bond anno 2012 is donkerder, rauwer, realistischer en zelfs een tikkeltje conservatief, in de goede zin van het woord. De mens is niet feilloos, en dus Bond ook niet. Hij maakt fouten, hij wordt emotioneel, hij wordt depressief. Nieuwerwetse gadgets worden achterwege gelaten ten faveure van het ouderwetse vakwerk. Op een gegeven moment verkiest Bond zelfs de ouderwetse Aston Martin DB5 boven de nieuwste bolide van de zaak.

Tegen het einde aan, als we bij het ouderlijk huis van Bond zijn aanbeland, begint de ruim twee uur durende film een beetje te trekken. Een ander minpuntje: de nieuwe gadgetexpert Q (Ben Whishaw), een broekie, haalt het niet bij de oude Q's (Desmond Llewelyn en John Cleese). Maar dat is muggenziften. Skyfall bewijst dat de Bond-serie, in een iets ander jasje gestoken, nog altijd een succesformule is.