Bij moord en doodslag is de gedode het slachtoffer en niet de nabestaanden, ook al ervaren deze het anders. En waar gaat de grens liggen? Bij familieleden in de eerste lijn? Of tot en met de derde lijn? Kennissen, collega's? Hier kun je dus niets mee. Is per geval anders en gezien het karakter van het strafprocesrecht, waarbij rechtszekerheid een belangrijk beginsel is, niet uitvoerbaar in welke zin dan ook.

Hoe zit het met een gedode die geen nabestaanden heeft? Is het dan minder erg, omdat er geen slachtoffers zijn?

Het klinkt allemaal heel sympathiek, maar er is geen sluitende wetgeving voor te maken.

Eigenlijk bestaat dat al, want in het strafprocesrecht is het de staat tegen het individu. Om wraakgevoelens (en opvolgende wraak of bloedwraak) in goede banen te leiden, is besloten de staat de bevoegdheid te verlenen om opzettelijk leed toe te voegen, zoals strafoplegging ook wel genoemd wordt.

Nou Adriaan voor mij mag jij eens met je plasje naar de dokter of misschien beter het riagg of nog beter naar een psychiater.

Ik heb uw commentaar nu een paar maal gelezen, maar wat bedoelt u nu eigenlijk te zeggen? Laat de dader maar lopen, want het slachtoffer is toch dood. Er zou dus geen slachtoffer zijn, dus geen straf.....

Nou, dat gaat hem helemaal worden! Not.

Wraakgevoelens? Huh? Is het voor geruime tijd opbergen van de dader een vorm van wraak? Me dunkt dat het veeleer een vorm is van de dader in elk geval zo lang mogelijk uit de samenleving te houden opdat die volgende maand niet weer de fout ingaat.

Gezien de reacties op mijn reactie op het artikel, heb ik de weddenschap met mezelf al gewonnen.

Ik heb nog een aardige voor u: ben ik ook een slachtoffer, als een familielid van mij om zeep wordt geholpen, terwijl mij dat geen zier interesseert?

Vanwege de auteur heb ik dit stuk eerder overgeslagen, maar de titel maakte me nieuwsgierig wie er voorgesteld zou hebben straffen maar af te schaffen.

Na lezing van het stuk wist ik weer waarom ik het eerst had overgeslagen...

Overigens ben ik het met de slot-alinea wel eens. Er moet idd meer aandacht komen voor de slachtoffers en minder 'begrip' voor daders. Wie andermans fundamentele rechten (naturrechten, dus) niet respecteert verspeelt die van hem-/haarzelf en kan zich daar dus niet op beroepen; dat is namelijk nogal hypocriet.

Wie anderen benadeelt zal minimaal het slachtoffer schadeloos dienen te stellen, of nabestaanden te compenseren. Immers, wie een kostwinner doodt brengt naast emotionele schade ook zeer grote economische schade toe aan de nabestaanden. De dader zal dus voor het inkomen van de nabestaanden dienen op te draaien

Daarnaast zal hij alle kosten van zijn/haar opsporing en detentie dienen te voldoen; het gaat immers niet aan om een samenleving te leten opdraaien voor het levensonderhoud van iemand die die samenleving schade heeft toegebracht.

Tenslotte zal er dan nog een sanctie voldaan dienen te worden. De eigenlijke straf. Voor je het weet slijt je heel de rest van je leven in dienst van anderen, en heb je dus levenslang.

Als misdaad niet meer loont zal misdaad afnemen. Bezint eer ge begint.

Het zal nog wel even duren voordat het benodigde verantwoordelijkheidsgevoel weer aanwezig is in onze bewust gedebiliseerde samenleving.

"Het is eigenlijk niet zo gek dat de klachten lang aanhouden......". De schrijver stelt zich hier op als psycholoog, en heeft de reden gediagnosticeerd waarom de klachten zo lang aanhouden. Beste Hr. Verhoef, alstublieft, u heeft werkelijk geen enig verstand van dit soort zaken. Er is werkelijk geen enkel bewijs ooit, waar dan ook in de wereld, door welke onderzoeker dan ook, geleverd dat de klachten van het wrede verlies bij de nabestaanden verminderden door zware straffen. De retributie zal slechts enige zeer tijdelijke verdoving geven aan de woede en niet meer dan dat, daarna komt weer de verschrikking van het verlies. Sterker nog het blijven activeren van de woede is juist aanleiding tot vererging van de klachten. Het zou veel onzin schelen als u zich iets zou verdiepen in de vaak hopeloze dingen die u stelt.

Wat u zegt is de beste oplossing. Laat maar werken tot de schuld is ingelost.

U mist de kern van de zaak. Wat u betreft zou ik helemaal niet boos moeten zijn als iemand een geliefde van mij om zeep helpt, want dat is niet goed voor mijn gezondheid...... Ehhhh.

Ow, dus we laten de dader maar lopen of straffen niet te zwaar, want anders krijg ik last met mijn gezondheid.

Volgens mij is het zo dat als men bepaalde personen lekker terugsluist in de maatschappij de gezondheid van anderen in de waagschaal wordt gesteld.

Ach, in uw wereld is de dader immers geen dader en hoeft niets te vergoeden.

@R. Hartman: dit is nu precies waar de schoen wringt. U haalt als voorbeeld de kostwinner aan. Prima betoog, maar hoe zit dat bij iemand die geen kostwinner is? Een lagere schadevergoeding dan, of geen? Hoe om te gaan met kostwinners als arbeiders of directeuren met verschillende salarissen? Een verstandige lustmoordenaar zoekt een slachtoffer uit zonder nabestaanden en hoeft alleen maar te boeten voor de misdaad en ontloopt schadeloosstelling richting nabestaanden. U leest het al, dit is niet in het strafrecht te verankeren, waarbij de rechter, ten behoeve van de rechtsgelijkheid en rechtszekerheid, weinig vrijheid heeft. Rechtszekerheid en rechtsgelijkheid gelden te allen tijde voor iedereen, de dader van morgen is vandaag geen dader en kan net zo makkelijk morgen een slachtoffer zijn.

We schijnen nogal eens te vergeten dat de meeste doodslagen voorkomen in de privésfeer en dat raakt de nabestaanden nog veel meer, omdat zowel dader als slachtoffer bekenden zijn. Vaak is daar het een en ander aan vooraf gegaan, zoals jarenlang een familielid terroriseren. Dat kan de strafmaat beïnvloeden ten gunste van de dader. En dat maakt het weer extra zuur voor de nabestaanden, vandaar de klachten jaren later. Om maar niet te spreken over de schuldgevoelens die er kunnen heersen bij de nabestaanden. Gevoelens als was het te voorkomen geweest als we bijtijds hadden ingegrepen. 

Maar in dit tijdperk, waarbij we massaal rouwen om personen die we persoonlijk nooit gekend hebben, verbaast me zo'n onderzoek niet. Maar om te zeggen dat dit een goede ontwikkeling is, een volmondig nee. Ons strafrecht is jong en zeker nog niet perfect. Om dan maar weer richting middeleeuwse volksgerichten te gaan, lijkt mij onwenselijk.

Nogmaals, het enige slachtoffer is het slachtoffer zelf en niet de nabestaanden. Maar daar zal een criminoloog wel weer anders over denken.

@adriaan is een worm die pleit voor straffeloosheid.

Hier is een fragment uit de Bijbel:

Toen vroeg de HEER: ‘Waar is Abel, je broer?’ ‘Dat weet ik niet,’ antwoordde Kaïn. ‘Moet ik soms waken over mijn broer?’  

  ‘Wat heb je gedaan?’ zei de HEER. ‘Hoor toch hoe het bloed van je broer uit de aarde naar mij schreeuwt.  

Daarom: vervloekt ben jij! Ga weg van deze plek, waar de aarde haar
mond heeft opengesperd om het bloed van je broer te ontvangen, het bloed
dat jij vergoten hebt.

Ook al bewerk je het land, het zal je niets meer opbrengen. Dolend en dwalend zul je over de aarde gaan.’ Kaïn zei tegen de HEER: ‘Die straf is te zwaar.

U verjaagt mij nu van deze plek en ik mag u niet meer onder ogen komen,
en als ik dan dolend en dwalend over de aarde moet gaan, kan iedereen
die mij tegenkomt mij doden.

Maar de HEER
beloofde hem: ‘Als iemand jou doodt, zal dat zevenmaal aan hem worden
gewroken.’ En hij merkte Kaïn met een teken, opdat niemand die hem
tegenkwam hem zou doodslaan.

Toen ging Kaïn bij de HEER vandaan en hij vestigde zich in Nod, een land ten oosten van Eden

@Fatima: hartelijk dank voor je inhoudelijk zeer sterke reactie. Je typt beter dan je leest, daar leer ik weer van.

@Redactie: ik haak af, dit volk is rijp voor een dictatuur.