Zeven feiten over Oost-Jeruzalem

Foto:

Momenteel is met name de Europese Unie verontwaardigd over het feit dat Israel huizen wil gaan bouwen in het zogenoemde E1 terrein, een kaal heuvellandschap ten oosten van Oost-Jeruzalem. Dat men daar verontwaardigd over is, is merkwaardig gezien de volgende feiten:

1. Jeruzalem was 3.000 jaar geleden al de hoofdstad van Israël, 1700 jaar voor de Arabieren in deze stad kwamen wonen. Er zijn altijd Joden in Jeruzalem blijven wonen, sinds het jaar 1600 vormden de Joden (weer) de grootste bevolkingsgroep.

2. De enige periode in de geschiedenis dat er geen Joden in oostelijk Jeruzalem woonden, was tussen 1948 en 1967, als gevolg van de etnische zuivering door het Arabische Jordaanse leger in 1948. Die etnische zuivering willen sommigen blijkbaar herhalen, gezien het feit dat zij tegen Joodse bewoning van Oost-Jeruzalem zijn.

3. Het waren de Joden die – rond 1860 – als eersten oostwaarts buiten de muren van het middeleeuwse Jeruzalem gingen wonen.

4. Volgens opiniepeilingen wil een meerderheid van de Arabische inwoners van Oost-Jeruzalem dat hun wijken bij Israël blijven horen. Zij verkiezen de Joodse democratie, met bijvoorbeeld gelijkheid voor man en vrouw en een goed functionerende rechtstaat, boven de Arabische dictatuur. Een referendum kan in deze dus uitkomst bieden.

5. Er wordt gesteld dat de Westbank door de bouw van huizen in het E1-gebied zo smal zou worden dat een ‘levensvatbare Palestijnse staat’ onmogelijk zou worden. Dat is onzinnig, de Westbank blijft daar dan 15 kilometer breed. Dat is toevallig even smal als het smalste punt van Israël, bij Netanja (zie kaart). Niemand beweert dat Israël daardoor ‘niet levensvatbaar’ is. Bovendien bepaalt de breedte van een land niet hoe levensvatbaar dat land is: Luxemburg en Singapore zijn ook niet breed, maar wel heel rijk. 

6. Voor de bebouwing in het E1-gebied hoeft niemand te wijken; E1 is een kale, droge, onbewoonde rotshelling (zie foto).

7. In de Oslo-akkoorden tussen Israël en de Palestijnen zijn Oost-Jeruzalem en delen van de Westbank onder Israëlisch gezag geplaatst. De definitieve grenzen zouden in een definitief vredesverdrag bepaald worden. Daarover weigeren de Palestijnen te onderhandelen.

Het Clinton vredes-compromis van 2000/2001 bepaalde al dat het gebied E1 en de naastgelegen voorstad Maale Adomiem bij Israël zou blijven – vanwege de Joodse meerderheid daar (zie tweede kaart).  

Kortom, de ophef over deze E1-bebouwing is hypocriet, zeker in het licht van de weinige ophef die recente Palestijnse daden te weeg brengen, zoals: de weigering om vrede te sluiten, het hernieuwde geweld en de oproepen tot de vernietiging van Israël.

Awi schrijft voor Likoed Nederland.

 Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!