Spaanse zorgen

Foto:

Ondanks dat Brussel en Frankfurt jubelen over de jongste Spaanse geldmarktleningen is er geen enkele reden tot juichen. Zeker niet voor de Spaanse bevolking. De jeugdwerkloosheid blijft onverminderd hoog, evenals de totale werkloosheid. Geen enkel land heeft ooit het hoofd kunnen bieden aan een werkloosheidsgraad van meer dan 25 %, zoals in Spanje al meer dan een jaar het geval is.  Bovendien zijn de economische vooruitzichten somber en gaat het land gebukt onder zware bezuinigingen, waaronder in de zorg.  

Op die Spaanse zorgen in de zorg kom ik zodadelijk terug. Eerst even de financiën. Zoals bekend heeft Draghi in zijn nu al fameuze speech van Londen, waarin hij het OMT-programma (Outright Monetary Transactions) aankondigde, gezegd dat hij er alles, maar dan ook alles aan zal doen om de euro te redden en alle rotte obligaties opkoopt c.q. garandeert. Dat hebben de beleggers goed in hun oren geknoopt.  

Daarom is het ook niet verwonderlijk, dat Spanje sedert begin dit jaar er telkens in is geslaagd om haar financieringsbehoefte te realiseren. In totaal heeft de Spaanse overheid, los van de toegezegde € 100 miljard steun voor haar banken, sinds begin deze maand zo’n slordige € 28 miljard opgehaald, exclusief de langlopende lening (tot 2026) die voor 5,6% de boeken inging. Telkens haalde Spanje meer op dan verwacht en bleven de rente percentages laag. Vandaar de jubelgeluiden uit Brussel.  

Dat lijkt allemaal prachtig, maar deze herfinancieringen wegen bij lange na niet op tegen de forse afboekingen, die de Spaanse staat moet nemen. Alleen al vorig jaar november moest Espana het bedrag van ruim € 191 miljard afboeken wegens oninbare leningen. De ineenstorting van de vastgoedmarkt laat diepe sporen na in het Spaanse bankwezen en in de Spaanse bouwsector. Sporen, die u en ik, de Europese belastingbetaler, kunnen betalen. Want de herfinanciering door de markt wordt gedekt door de ECB en Nederland betaalt daar aan mee.

 Nochtans presteerde de Spaanse premier Rajoy het om, in een afgelopen woensdag verschenen interview in de Financial Times, te beweren dat de sterke euro landen, zoals Duitsland en Nederland, nóg meer moesten doen om de economische groei te stimuleren. Spanje kon dat niet. “Het is duidelijk, dat je momenteel niet aan Spanje kunt vragen een expansiebeleid te voeren”, zei de premier. Si, dat dank je de koekoek.  

De economische crisis in Spanje begint zorgwekkende vormen aan te nemen. Spanje is failliet, de regio’s zijn blut, er is geen werk. Momenteel bedraagt de totale tewerkstellingsgraad in Spanje 18,3 procent, waar dat medio 2007 nog 39,1 procent was. Dat is een daling met meer dan 50 %, wat feitelijk onvoorstelbaar is. In de categorie 35-49 jaar daalde de tewerkstellingsgraad ‘slechts’ met 25%, oftewel, de jeugd betaalt het grootste deel van het gelag. De hevigste protesten komen echter van de veertigers en vijftigers. Zij hebben dan ook het meeste te verliezen. Op alle mogelijke manieren wordt hun inkomen, hun voorzieningen en hun verworvenheden gekort.  

Neem bijvoorbeeld de zorg. De Spanjaard is gewend aan goede zorg, die vrijwel gratis werd geleverd. Dat is voorbij. Door de enorme bezuinigingen heeft de regering Rajoy fors het mes gezet in allerlei voorzieningen. Zo moest er tussen 2010 en 2012 ruim € 7 miljard bespaard worden op de zorg. Dit heeft ertoe geleid dat het aantal spoedeisende hulp diensten met ruim 40% is afgenomen. Het gevolg hiervan is, dat de tijd die een Spanjaard erover doet om die hulpdiensten te bereiken gemiddeld vijftig minuten bedraagt. Het wrange van de genomen maatregelen is, dat experts juist een verhoging in plaats van een verlaging van de kosten verwachten, omdat de overblijvende posten het werk niet meer aankunnen, dan wel dat veel mensen thuisblijven waardoor er op termijn meer kosten moeten worden gemaakt om deze mensen weer gezond te krijgen. 

In de ingesloten video in bijgaand bericht beklagen burgers zich over de getroffen maatregelen en zeggen zich ernstige zorgen te maken over het gebrek aan medische zorg. En dat, terwijl de Spaanse wetgeving bepaalt dat nooddiensten maximaal binnen een half uur bereikbaar moeten zijn. Klaarblijkelijk tellen de eisen uit Brussel voor Rajoy zwaarder dan de zorg voor zijn eigen volk. Waar kennen we dat toch van? 

Maar de angst voor het gebrek aan medische zorg is niet het enige dat de mensen zorgen baart. Ook de ontvolking van het platteland ten gevolge van dit soort maatregelen roepen vele vraagtekens op. Uiteraard vooral bij locale politici, die hun kiezers zien vertrekken naar de (middel-)grote steden. 

Spanje bevindt zich intussen, samen met Griekenland, aan de top van de lijst van ‘misery’ landen.

Alleen Zuid-Afrika scoort slechter. Naast de zorg komen ook de pensioenen aan de beurt. Monetair commissaris, de Fin Olli Rehn, verklaarde nog vorige maand dat Spanje forse maatregelen moet treffen om de almaar stijgende pensioenkosten te verminderen. ‘ Zonder aanpassingen in het pensioenstelsel loopt de Spaanse schuld op tot 114 procent van het bruto binnenlands product (bbp) in 2020 en 129 procent in 2030′, waarschuwde Rehn. 

Heeft u dat nu ook? Als ik dergelijke ongekozen bureaucraten hoor prevelen wat autonome regeringen moeten doen tegen de belangen van hun eigen bevolking in, om maar tegemoet te komen aan de eisen van een Polit-bureau in Brussel, dan kookt mijn bloed. 

Mijn roots zijn liberaal, maar je zou je door dit soort eurocraten laten bekeren tot …

Nee, socialisten, christen democraten, het is allemaal één pot nat. Collectivisten in het kwadraat en a-sociaal.

Ik mag hopen dat de Catalanen de boel opblazen daar en Spanje weer een vrij en onafhankelijk land wordt. Figuurlijk uiteraard.

In dit artikel
De Dagelijkse Standaard gebruikt cookies. Lees hier meer over cookies op deze site.