De Euro: de grote besmettingsmachine

Foto:

‘Der Euro: Die große Ansteckungsmaschine’.

De bekende Duitse topeconoom professor Hans-Olaf Henkel publiceerde eergisteren in het toonaangevende Handelsblatt een artikel met de veelzeggende titel: ‘Der Euro: Die große Ansteckungsmaschine’. En professor Henkel is niet de eerste de beste, er is zelfs een Duitse Economie Prijs naar hem vernoemd. Henkel beschouwt de euro als een mislukt monetair experiment en pleit derhalve voor een splitsing in een ‘neuro’ en een ‘zeuro’, een Noordelijke en een Zuidelijke munt. Wat schreef hij verder in dat artikel?

Voorheen moest een land zijn (financiële) ‘rommel’ zelf opruimen. Maar met de introductie van de euro is dat allemaal veranderd: de landen hangen samen als nooit tevoren, zozeer zelfs, dat Duitse politici zich recent met de Italiaanse verkiezingen bemoeiden. Henkel:

“Vor Einführung des Euro waren nationale Fehlentwicklungen und Skandale Sache der betroffenen Länder. Wenn italienische Politiker eine unbekömmliche Suppe anrichteten, mussten italienische Bürger diese auslöffeln. Auch über deutsche Sonderwege schüttelten unsere Nachbarn immer mal wieder die Köpfe. Aber kein deutscher Politiker stellte bisher die Forderung auf, die Geschwindigkeitsbegrenzung auch auf allen europäischen Autobahnen aufzuheben.”

Vertaald: Voor de invoering van de euro waren nationale problemen en schandalen een nationale aangelegenheid van de betreffende landen. Wanneer Italiaanse politici er een puinhoop van maakten, kregen de Italiaanse burgers dit op hun bord. Wat betreft de Duitse wegen schudden de buurlanden geregeld hun hoofd, maar geen enkele Duitse politicus heeft er tot dusverre toe opgeroepen de snelheidsbegrenzing op alle Europese snelwegen op te heffen.

Bij de invoering van de euro is dat allemaal anders geworden. Sinds de invoering ervan hangt alles met elkaar samen. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog is geen enkele regeringswisseling in Italië of welke andere lidstaat dan ook, aanleiding geweest tot bemoeienis. De eurocrisis heeft er nu toe geleid dat Duitse politici zich geroepen voelden zich met de Italiaanse verkiezingen te bemoeien. Ongekend natuurlijk. Ook commissaris Kroes heeft dat overigens gedaan.

Henkel legt de schuld volledig bij de euro, die sterk divergerende economieën dwingt onder één munt- en rentestelsel te ressorteren. Hij schrijft:

“Dass die Eurorettungspolitik unerwünschte Nebenwirkungen auf das gedeihliche Zusammenleben der in der Eurozone verbundenen Völker hat, ist inzwischen Allgemeingut. Es wird Zeit, dass wir die Ursache benennen. Es liegt ausschließlich am Euro! Warum geraten sich Vertreter potentieller Geberländer mit denen potentieller Nehmerländer immer öfter in die Haare, wenn nicht wegen der dem Euro geschuldeten Fiskalpolitik? Als Vertreterin des größten potentiellen Gläubigers in der Eurozone ist Bundeskanzlerin Merkel geradezu verpflichtet, bei den Vertretern der potenziellen Schuldner ständig auf Disziplin und Einhaltung der eingegangenen Verpflichtungen zu drängen. Ganz davon abgesehen, dass sie gewählt wurde, um die deutschen und nicht die italienischen Finanzen in Ordnung zu bringen, macht sie sich damit in Rom natürlich keine Freunde.”

Vertaald: Dat de politiek, die de euro moet redden, ongewenste neveneffecten heeft op het ‘vredige’ samenleven tussen de volkeren in de eurozone, is inmiddels algemeen bekend. Het wordt tijd dat we de oorzaak benoemen. Het ligt alleen maar aan de euro! Waarom vliegen vertegenwoordigers van de betalende landen en diegenen van de ontvangende landen elkaar dikwijls in de haren – en niet wanneer het gaat om het falende begrotingsbeleid waar de euro debet aan is? Als vertegenwoordigster van het Grote Geloof in de eurozone is bondskanselier Merkel ertoe verplicht bij de potentiële schuldenaren continu te hameren op discipline en dat zij hun verplichtingen nakomen. Nog geheel afgezien het feit, dat zij gekozen is om de Duitse en niet de Italiaanse financiën op orde te brengen, maakt ze daar in Rome natuurlijk geen vrienden mee.

Niet alleen maakt dit voorbeeld duidelijk, dat er grote verschillen bestaan tussen de meer gedisciplineerde Noord-Europese en de Latijnse cultuur van vak Zuid (inclusief Frankrijk). Het laat bovendien overduidelijk zien dat een ‘one-size-fits-all’-munt niet werkt. De munt is te ‘zwaar’ voor Frankrijk, waar de groei ontbreekt, en is te ‘licht’ voor Duitsland, dat nu met inflatie te maken krijgt. Hiernaast heeft de euro reeds duidelijk een ander, en ernstiger, probleem van een gemeenschappelijke munt te zien gegeven: het besmettingsgevaar. De euro is als een griepvirus dat de hele eurozone infecteert. Toen Griekenland problemen kreeg, merkten allereerst de Franse banken dit, en vervolgens werd de hele eurozone ermee besmet. De euro heeft zich tot een grote besmettingsmachine ontwikkeld. Nu dreigt niet alleen Italië en andere Zuid Europese landen de gevolgen daarvan te ondervinden, maar het hele euro gebied, inclusief Duitsland.

Als zelfs de voormalige president van het BDI (Bundesverbandes der Deutschen Industrie) dit zegt, hoe kortzichtig zijn politici, zowel in Duitsland als in Nederland, dan bezig?

In dit artikel
De Dagelijkse Standaard gebruikt cookies. Lees hier meer over cookies op deze site.

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!