Waarom De Dagelijkse Standaard?

Foto:

Toen DDS-hoofdredacteur Joshua Livestro mij vorige week vroeg een weekje de plaats van Joost Niemöller op deze site in te nemen, moest ik even slikken. Schrijven voor de Dagelijkse Standaard, ik? En dat terwijl ik juist had besloten diezelfde Joost Niemöller in mijn volgende artikel op Joop.nl er ongenadig van langs te geven vanwege zijn bizarre flirt met racistische pseudowetenschap.

De Dagelijkse Standaard, waar iedereen die niet rabiaat anti-EU is als een soort landverrader wordt afgeschilderd, dus ook ondergetekende. De Dagelijkse Standaard, waar terechte kritiek op de islam is verdrongen door volledig fact-vrije islamofobie. De Dagelijkse Standaard, waar achterlijk conservatieve moslims worden aangevallen door even achterlijk conservatieve christenen, wat de site de bijnaam De Dubbele Standaard heeft opgeleverd. 

U begrijpt dat ik bedenkingen had. Op het continuüm van politieke opinie in Nederland liggen Joop en DDS ongeveer zover uit elkaar als Sarah Palin en Hillary Clinton. En al vertegenwoordig ik een wat minder politiek-correct progressief geluid dan het gemiddelde (“een ander Joops geluid” noem ik het zelf graag), de stap naar De Dagelijkse Standaard is wel erg groot, zelfs als deze slechts van tijdelijke aard is. 

Totdat ik vrijdag bij Frontaal Naakt het artikel “Adverteren op onsmakelijke sites? Niet van mijn centen!” las. Een zekere Herbert Kuiling vertelt trots hoe hij de moed heeft opgebracht de adverteerders van DDS aan te spreken op de inhoud van deze “haatsite”. Kuiling beschouwt zichzelf als een soort moderne verzetsstrijder (zij het vanuit zijn leunstoel) tegen de “bruine horden” van de “Dagelijkse Stürmer”. 

Kuiling vindt niet dat zijn actie iets met censuur te maken heeft, hij schrijft nota bene expliciet dat hij niet voor een verbod van DDS is. Wel, Herbert, bedankt voor je grootmoedigheid, maar het is natuurlijk flauwekul. Censuur is niet alleen het verbieden van publicatie van bepaalde meningen; het monddood maken door adverteerders weg te jagen, valt evengoed onder dit begrip. Kuiling wil misschien geen censuur volgens de methode-Poetin, hij verpakt het meer à la Hugo Chávez.

Dat hij dat ook nog eens doet op een antisemitisch haatblog toont de grenzeloze hypocrisie die op dit moment het Nederlandse medialandschap beheerst. Het lijkt alsof columnisten en opiniemakers niets anders doen dan elkaar het werken onmogelijk maken: Volkskrant-hoofdredacteur Philip Remarque ziet geen bestaansrecht voor Joop.nl dat op zijn beurt is verwikkeld in een bloedvete met GeenStijl dat al jaren een hetze voert tegen Francisco van Jole. Bij Sargasso vindt men dat De Dagelijkse Standaard moet verdwijnen en Frontaal Naakt vindt dat helemaal niemand behalve hijzelf mag publiceren.

Kortom, Hoekse en Kabeljauwse twisten van en voor journalisten die elkaar het licht in de ogen niet gunnen en hun hand niet omdraaien voor broodroof bij hun collega’s. En voordat u als DDS-lezer zelfgenoegzaam achterover leunt omdat uw favoriete site er niet aan mee lijkt te doen, wil ik u graag wijzen op adjunct-hoofdredacteur Michael van der Galiën die recent aankondigde kranten en tijdschriften op te gaan bellen om te eisen dat mijn stukken niet langer worden geplaatst. De boter op de hoofden van Nederlandse bloggers lijkt zich van begrippen als links of rechts niets aan te trekken.

Laten wij Nederlandse journalisten en columnisten ophouden elkaar het werken onmogelijk te maken. Laten wij elkaar met open vizier en argumenten bestrijden, niet met achterbakse acties bij adverteerders en opdrachtgevers. Laten we Voltairiaans blij zijn met ons diverse medialandschap waarin ruimte is voor zo uiteenlopende weblogs als GeenStijl, Frontaal Naakt, Joop en – jazeker – ook op deze site. 

Daarom dus De Dagelijkse Standaard.

Bart Schut is te volgen op Twitter.

 Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!