Angst, aandacht, islam

Foto:

Ebru Umar en Monique Samuel worden bedreigd door moslims en nemen afstand van islamkritiek. Hoe komt dat?

Monique Samuel wordt bedreigd door moslims en in een niet te volgen smeekbede bij Knevel & Van den Brink gaat ze, deels in het Arabisch, door haar knieën voor haar bedreigers en betuigt ze haar sympathie aan de moslims door aan te kondigen, als iemand van het Koptische geloof, om mee te gaan vasten. Dat doen de Kopten in Egypte ook, zegt ze. Uit betrokkenheid.

Ebru Umar, minder bekend van de tv, en daarom bij Knevel en van den Brink Ebru Amar genoemd, wordt ook bedreigd, naar eigen zeggen door ‘Neder-Turken’, en zegt in een interview niets van al die bedreigingen te begrijpen.

Het is niet zo moeilijk om te begrijpen waarom juist deze twee bedreigd worden door Nederlandse moslimjongeren. Het zijn allebei jonge vrouwen die voor een openlijk individualistisch bestaan kiezen, sterk verwesterd zijn, maar die nog steeds met een half been staan in de cultuur van het land van herkomst.

Daaraan ontlenen ze ook hun populariteit in de Nederlandse media. Op vaak nogal verwarde en emotionele wijze getuigen ze persoonlijk van hun leven. Wat ze bovendien extra populair maakt in de media, is dat ze, als het even kan, afstand nemen van de islamcritici. ‘Gekkies’ aldus Ebru Umar op Twitter. Monique Samuel blijft op Twitter benadrukken dat haar opmerkingen over de bedreigingen niets te maken hebben met islamkritiek:

Mijn woorden zijn echt totaal niet begrepen, ik wil dat iedere moslim in NL weet dat mijn kritiek op MB losstaat van kritiek op de islam

Sterker, zo laat ze weten, ze vindt het erg, dat haar ontboezeming over haar bedreigingen geleid zouden hebben tot nieuwe kritiek op de islam. Door de ‘gekkies’, zoals Ebru Umar ze zou noemen:

Vind het vreselijk dat mijn woorden worden aangegrepen een volgend populistisch spervuur tegen moslims te beginnen

Ik kan niet inschatten in hoeverre juist bij hen die weerzin tegen de islamkritiek ingegeven is door begrijpelijke angst. Niet eens angst voor de bedreigers, als wel angst om de band te verliezen met de samenleving waarin je opgroeide. Ze lijken allebei aan de ene kant juist helemaal niet bang.

In algemene zin is er wel angst. Het is natuurlijk makkelijk genoeg voor een Nederlander om te zeggen ‘stap toch uit die islam’ als je er zelf niet in zit, en op zijn minst een Nederlandse samenleving hebt om op terug te vallen. Breek je met je eigen natuurlijke omgeving, je ouders, je familie, je vrienden, dan breek je voor een deel met jezelf en kom je alleen te staan.

De bedreigingen waar Samuel en Umar het slachtoffer van werden zijn voor een deel de vertaling van diezelfde angst: Hier is ‘een van hen’ die half uittreedt, deel uitmaakt van ‘die andere wereld’, namelijk Nederland, en die daar door individueel, openlijk beleden, gedrag in de Nederlandse media van getuigt. Dat vergroot de verwarring bij veel jonge Nederlandse moslims.

Voor hen ziet de wereld er namelijk heel anders uit dan voor ons. Zij zien de toenemende invloed van het Westen. Een aantrekkelijke wereld, maar ook een gevaarlijke. Vrijheid is lastig. Wie deels voor die vrijheid kiest, en daarin succes heeft, is een rechtstreekse bedreiging van de veiligheid en de overzichtelijkheid die de gevangenis biedt voor de achterblijvers. Want waar gaat het heen?

Dat is een aanhoudend misverstand. Wij zien de bedreiging door de islam. Zij ervaren de bedreiging door het Westen.

Zo kun je het van een afstandje psychologisch duiden.

Maar er is ook zoiets als een schaamtecultuur en een cultuur van eer in de moslimwereld. Mannen maken hier de dienst uit. Ze bewaken hun religieuze gevangenis door middel van geweld, en zijn daarmee overigens net zozeer gevangenen als cipiers. En die regels worden door deze jonge dames overtreden. Daar dient straf op te staan, en die straf is angst aanjagen. Of erger. want we weten nu inmiddels wel dat het in de moslimwereld vaak niet blijft bij bedreigingen.

Ze willen, of kunnen, allebei dit culturele mechaniek niet doorzien. Misschien staan ze daarvoor ook allebei te emotioneel en te weinig analytisch in het leven. Analyse is nodig om afstand te nemen en om inzicht te krijgen.

Nou ja. Misschien makkelijk gezegd. Maar daarom nog niet minder waar.

 Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel
Dagelijksestandaard.nl gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën (cookies) onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren. Cookies van onszelf en van derden kunnen worden gebruikt om advertenties te tonen en artikelen aan te bevelen op dagelijksestandaard.nl die aansluiten op uw interesses. Ook derden kunnen uw internetgedrag volgen. Cookies kunnen gebruikt worden om op sites van derden relevante advertenties te tonen. Cookies van derde partijen maken daarnaast mogelijk dat u informatie kunt delen via social media zoals Twitter en Facebook.

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!