De (nazi)geschiedenis van de Ba’ath-partij

Foto:

Het staatsbestuur van Syrië was doordrenkt van Westerse invloeden als nationalisme, socialisme, (quasi)secularisme en de éénpartijstaat.

Aan het eind van de 19e en het begin van de 20e eeuw werd het de islamitische wereld duidelijk hoever zij achterliepen op de Westerse wereld. Om deze achterstand in te halen is geëxperimenteerd met het implementeren van Westerse politieke concepten als verkiezingen, parlementen en grondwetten. Deze concepten waren in deze vorm voor de regio onbekend en bleken destijds uitermate ongeschikt voor de Arabische samenlevingen. Het enige dat deze ‘modernisering’ van de politiek uiteindelijk heeft bewerkstelligd, is het vergroten van de macht van autocraten. De modernisering hield namelijk ook in dat autocraten de beschikking kregen over moderne middelen van repressie, toezicht en indoctrinatie. Zo heeft het kunnen gebeuren dat zelfs de gemiddelde tiran meer macht had over zijn bevolking dan de grote kaliefen en sultans uit het verleden.

De Ba’ath-partijen van wijlen Sadam Hoessein en Bashir al Assad zijn een sprekend voorbeeld van de directe invloed van Westerse ideologie op Arabisch staatsbestuur. In 1940 viel Frankrijk ten prooi aan nazi-Duitsland. Het Franse mandaatgebied, Libanon en Syrië, bleef onder controle van Vichy, de Franse regering onder Duits bevel. Via deze weg heeft nazi-Duitsland de regio kunnen beïnvloeden. Zij zijn er zelfs in geslaagd in Irak een pro-nazi-regime op te zetten, maar deze is omvergeworpen door de geallieerden. Dit was echter wel het moment waarop de Ba’ath-partij gevormd werd. De ultra-nationalistische antidemocratische politieke partij die zelf onderdeel uitmaakt van het beveiligingsapparaat, is gemodelleerd naar de nazipartij. Toen zij uiteindelijk overstapten van nazi-sponsorschap naar communistische sponsorschap, was dit slechts een cosmetische ingreep. Het nazisme en communisme waren ideologisch immers als broer en zus, verwikkeld in een dodelijke familievete, dat wel.

Gisteren schreef de zeer belezen en intergere dr. mr. David Suurland het meest intelligente artikel over een interventie in Syrië dat ik tot nu toe heb gelezen. Suurland betoogt dat juist met het oog op de lange termijn, het uitblijven van een interventie gewenst is voor Syrië. Hier een aantal kernzinsneden:

“De transitie van een tirannieke samenleving naar een democratische samenleving vereist een breed gedragen overeenstemming onder de bevolking over de noodzaak van die democratie. Met andere woorden, er moet onder de bevolking een daadwerkelijke verlangen naar bepaalde democratische normen leven. Wanneer dat verlangen er niet is kan slecht een catastrofale gebeurtenis aanleiding zijn voor het ontwaken van dat verlangen. (…) Militair ingrijpen in dit proces zal op de korte termijn slechts ons eigen geweten sussen maar op de lange termijn vruchteloos zijn. Het is de confrontatie met de ongeremde barbarij die nu plaatsvindt die de beste kansen voor een duurzame democratische opleving bezorgt. (…) Daar waar de democratisch geest niet leeft is er vaak een catastrofe nodig om die tot leven te brengen. Laat die catastrofe dan ook gebeuren. Militair ingrijpen in Syrië moet beperkt worden tot die gevallen waarin de vrede met buitenstaanders daadwerkelijk en substantieel wordt bedreigd of in geval van genocide.”

De enige kritiek die ik heb betreft het ingrijpen als er genocide dreigt. Dit conflict kan namelijk maar op drie manieren eindigen. 1) beide partijen leggen zich neer bij een nieuwe soevereiniteit in een gedeelte van Syrië, 2) Assad wint omdat hij de meeste Soennieten vernietigd heeft, of 3) de rebellen winnen omdat ze de clan van Assad nagenoeg vernietigen. Optie 1 is zeer wenselijk, maar op korte termijn niet heel waarschijnlijk, zeker niet met het oog op een aanstaande escalatie. Zowel optie 2 als 3 zullen grenzen aan of zich volledig classificeren als genocide. Betekent dit dat er ingegrepen moet worden als er een partij aan wint? Of behoort deze overwinning ook tot het proces van uitkristalliseren?

Anyhow, nog een aantal belangrijke updates aangaande een Syrische interventie:

- De Redcoats hebben er geen zin an. Het Britse parlement heeft nee gezegd. Het Amerikaanse congres krijgt deze kans niet, omdat Obama hen in weerwil van hun constitutie, niet om hun toestemming vraagt.

- Obama heeft aan Assad gelekt dat de aanvallen licht en van korte duur zullen zijn. Obama moet gezicht redden sinds hij heeft toegezegd dat chemische wapens de rode lijn zijn. Ook moet hij naar voornamelijk Iran en in mindere mate Noord-Korea het signaal afgeven dat Amerika zijn woord houdt als het dreigt. En daar is dan weer een hoop voor te zeggen. Ook John Kerry liet in zijn speech doorklinken dat de aanval beperkt zou zijn. Het is maar een cosmetische aanval, lage kans op verliezen, hoge kans op presidentiële prestige.

- Ondanks dat de bron niet heel betrouwbaar is, gaan er geruchten dat Rusland hun coldwar Nemissis Saudi-Arabië aan zal vallen als het Westen Assad aanvalt.

- In Haarlem heeft de brandweer een kat uit de boom gered, en ik ben inmiddels een beetje klaar met Syrië.

 Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel
Dagelijksestandaard.nl gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën (cookies) onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren. Cookies van onszelf en van derden kunnen worden gebruikt om advertenties te tonen en artikelen aan te bevelen op dagelijksestandaard.nl die aansluiten op uw interesses. Ook derden kunnen uw internetgedrag volgen. Cookies kunnen gebruikt worden om op sites van derden relevante advertenties te tonen. Cookies van derde partijen maken daarnaast mogelijk dat u informatie kunt delen via social media zoals Twitter en Facebook.

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!