Frik is dood

Foto:

Door een vrachtwagen kwam er zomaar een eind aan internetwind Van Frikschoten. 

Gisterochtend vroeg, kwart voor zes, overleed Frik. Hij fietste over de Stadhouderskade in Amsterdam en werd van rechts geschept door een vrachtwagen. Op precies die plek, pal achter De Nederlandsche Bank, waar buurtbewoners al enige tijd zeiden tegen de gemeente; waarom haalden jullie hier nu de verkeerslichten weg?

Dat was ook onbegrijpelijk. Het is daar een onmogelijk gevaarlijke, onoverzichtelijke, plek.

Frik, zo heette hij voor mij. In het echt heette hij anders, namelijk Jaap Mollema. Dat was helemaal geen naam voor hem. Net zoals zijn dagelijkse verschijning eigenlijk niet bij hem paste: Een onopvallende man met een bruin leren jasje. Hij gaf me een keer een hand, bij een boekpresentatie van onze wederzijdse vriend, Arthur van Amerongen. We hadden elkaar weinig te zeggen, want zo kenden we elkaar helemaal niet.

Lange tijd wilde Frik überhaupt niet gekend of gezien worden. Hij bewaakte zijn identiteit angstvallig. Soms zei hij: “Ik heb je gezien.” Daar of daar. Maar hoe moest ik hem dan zien? Ik had geen idee hoe hij eruit zag. En zo wil hij het jaren houden.

We kenden elkaar vooral van de mail.

Hij als Frik, ik als Jeaust, of een variant daarop. Ik heb het nog even nagekeken. We hebben elkaar zo’n vierduizend keer gemaild, meestal in de nacht. Vanaf 2009 tot enkele dagen geleden. Over alles eigenlijk.

Frik was mijn vaste stem op de mail. Hij was natuurlijk ook een stem op het internet. Op zijn eigen site, AmsterdamPost, en als reageerder. Samen met Botte Hond was hij enkele jaren op Geenstijl de meest productieve, en ik denk ook wel meest begaafde reageerder. Wat hij kon met taal! Daarna ging hij door op de website die ik toen had. Een onvoorstelbare productie.

Nu stond Frik op het punt om de lokale politiek in te gaan. Serieus. Het moest er maar van komen. De oprichtingsvergadering had tot in de ochtend geduurd. En toen stapte Frik op de fiets.

Frik kon mailen over wat er net die dag gebeurd was:

Vandaag heb ik mijn handschoenen aan een Marokkaan uit geleend. In Mei! Die heeft het fenomeen van Raynaud. “Wat doe je hier dan ook, man!”, schreeuwde ik hem nog na.

Lange tijd had Frik een heel merkwaardige site. Er stonden alleen afbeeldingen van koeien op. Zoals hij zelf schreef, per mail:

Wij hebben een verschrikkelijk stupide blog wat alleen maar plaatjes van koeien in allerlei omstandigheden post.

Hij had iets met koeien, en met boerderijen. Hij schreef vaak over het boerenleven, maar wat dat nu precies was, weet ik niet. Hij mailde er altijd bloemrijk over, over die koeien:

Het is een serieus gebbetje…Maar het zijn bijzonder lieve dieren overigens. Kan je lekker op de kop slaan dat het stof er in wolken tegelijk uit puft of je hand schandalig nat laten afsabbelen. Vinden ze lekker; die zilte smaak van een hand…Is beter dan zo’n zoutblok in de stal. Stieren zijn nog imposanter met hun enorme lijf en zware kloten. Een bonk spieren vol krachtige levenslust. Maak mij wat! Ik ben een bull! Zelfs koeienstront vind ik lekker ruiken. Om koeieboer te worden moet je vader koeieboer geweest zijn. Het leven is soms, wat de liefde betreft, oneerlijk….

Oprechte groeten van Das VonFrikschoten Syndicaat

Of dan kreeg ik ineens deze anecdotes over het boerenland waar hij van droomde:

Beiden vonden plaats in dezelfde schuur.

Het mooiste wat ik ooit hoorde was het gesmak van jonge katjes rond het bordje aardappels met melk naast de branddeur boven aan de trap tot m’n vader ze vermoordde. …In een emmer, verdronken, elk.

——————————————————-

Zie de koe van ‘t gras en ‘t licht verstoken Een nevelen bas weerkaats bedompt door ‘t fluisterende stro Vrijheid van het land verbroken! Boeh! Boeh! Boeh!.

Op een gegeven moment hadden we samen Jim verzonnen. Jim Fortuyn, die moest van ons de politiek in. Het was wat melig, en lukte eigenlijk nooit helemaal, maar je probeert eens wat.

Frik ging helemaal in Jim op. Hij fotoshopte hem in vele vormen, zoals hierboven. En hij had er serieuze plannen mee:

Subliem! Kan er zo op, Joost. Maar het is de Neerlands Hoop Partij. Geen Nederlands Hoop. We willen aan de vertrouwde sfeer van knotwilgen, sudderende stoofpotten op petroleumstellen en gerookte bokkingen associ?ren, niet? Nou ja, een beetje dan.

En dan die vragen aan de reageerders. Waar ze tegen zijn is ons wel bekend. Maar wat willen ze juist wél terug zien uit de glorieuze geschiedenis van ons oude landje? Niet de jaren ’50. Daar leek het soms op bij Pim. Nee, onze Jim is een conservatieve modernist.

Frik mailde ook over Indonesië. Daar kwam zijn liefde van toen vandaan. Ik heb dat nooit precies bij kunnen houden, want Frik was altijd cryptisch in die dingen. Maar het Indische deugde:

De Indonesische volken, ook hier in Nederland, zijn bijzonder open en gastvrij. Dat inburgeren is voor hen normaal. Ook tijdens een ronda in een kampung gaat het om mensen van Sumatra, West-Java, Orang2 Betawi welke in dezelfde kampung wonen en samen de buurt beveiligen bij gebrek aan overheid. Ze hebben er een eigen woord voor geleend van de Nederlander: “Adoptasi”.

Ik zeg wel eens dat de Kampungs het summum van sociale democratie zijn. Als er eentje dood gaat dan betaalt de hele buurt mee als er geen geld in de familie is. Alles stuur ik er op aan om me daar te vestigen. In het grootste moslim land ter wereld, midden in de hoofdstad, midden in de kampung: de navel der democratie en tolerantie.

Soms, midden in de nacht was er ineens paniek:

Ik had hier net 7(!) Marokkanen aan de deur die herhaaldelijk aanbelden en via de brievenbus de deur wilden openen. Ik zie dat op mijn camera’s want ik doe zonder afspraak nooit open. Dat er licht brandde hebben ze gezien want ze keken daar na. Misschien collecteerden ze voor het Leger des Heils, misschien niet. Echter zo moeilijk ben ik niet op te sporen en hou ik overal rekening mee. Ik drop dit berichtje even bij jou zodat iemand in internetland dit weet mocht mij iets overkomen. Nu zal dit niet zo snel gebeuren want ik heb in Sloß VonFrikschoten nog wat verrassingen in petto voor zulk bezoek maar ik stel er prijs op deze memo even bij jou te parkeren. Hartelijke groet, VanFrikschoten

Van Frik kwam altijd een niet te stuiten stroom ideeën voor rubriekjes, politieke plannen. Het bedenken was altijd belangrijker. Vaak kwam het er niet van, hoe mooi het ook klonk:

Misschien dat ik een rubriekje begin. “De Dam”. Dan fiets ik elke dag even naar de Dam om te zien of er al een massale demonstratie is van gematigde moslims tegen het buitensporige geweld van hun geloofsgenoten. Dan maak ik een foto en plaats die op de AP met het onderschrift: “We wachten af…”

Hoe moet ik Frik nu herdenken? Ik weet het niet. Het voelt vooral aan als een verlies aan de speelsheid die het internet jarenlang in zich had. Het is allemaal wat grimmiger en wat zakelijker geworden, dat kwam ook door Twitter, die verharding. Er is niet zoveel lol meer. Frik was die lol.

Maar ik denk niet dat hij met sentiment herdacht wil worden. Want kijk wat hij me mailde toen de zoon van schrijver Van der Heijden net dood was gereden, op de fiets, op precies diezelfde Stadhouderskade. Ook vroeg in de ochtend. Alleen een paar kilometer verder:

Bij Loor was dat aan de hand. Tonio van der Heijden. De zoon van. Een gedweep in de comments! Je wil het niet lezen. “Alsof het spichtige Lot die jouissance en voorspoed niet kon verdragen, de welgemutstheid van de Van der Heijdens opnam als een persoonlijk affront.” Geef mij de emmer even door? Ik wilde daar iets van gaan zeggen maar hield me net in. “Lul ‘m maar liederlijk de hemel in, mensen! Dat jong is toch allang waar ‘ie wezen moet en geeft er geen zak meer om.” Maar dat komt dan weer zo cru over, is het niet? Zo gaat dat.

We blijven achter in een bittere gewetens strijd.

Enfin. Frik

Wij gaan maar verder. In mijn hoofd blijf ik die mailtjes van je krijgen, man.

 Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel
Dagelijksestandaard.nl gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën (cookies) onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren. Cookies van onszelf en van derden kunnen worden gebruikt om advertenties te tonen en artikelen aan te bevelen op dagelijksestandaard.nl die aansluiten op uw interesses. Ook derden kunnen uw internetgedrag volgen. Cookies kunnen gebruikt worden om op sites van derden relevante advertenties te tonen. Cookies van derde partijen maken daarnaast mogelijk dat u informatie kunt delen via social media zoals Twitter en Facebook.

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!