Over :

    Naar goede muziek luisteren was nog nooit zo makkelijk   0

    Muziek luisteren is leuk, vooral als u een goed muzieksetje in huis hebt om naar uw favoriete muziek te kunnen luisteren. Maar heeft u eigenlijk wel zoiets in huis? Denk daar maar eens over na. De vraag is: heeft u de SoundTouch van Bose al een kans gegeven? Goede muziek verdient namelijk uitstekende speakers. 

    Spotify en Deezer zijn op het moment twee mateloos populaire muziekdiensten. Zonder enige moeite kunt u Spotify, Deezer of zelfs iTunes gebruiken in combinatie met het kamervullende muzieksetje van Bose. Dat is natuurlijk heel erg fijn: u hoeft Spotify enkel in te stellen via de iPad of smartphone en even te connecten met de Bose SoundTouch en u krijgt er iets bijzonders voor terug: een uitzonderlijke hoge kwaliteit muziek. Compleet moeiteloos. Wie wil dat nou niet?

    Het goede nieuws is dat de verschillende muziekdiensten echt helemaal geïntegreerd zijn in de SoundTouch-app, zodat het extra makkelijk is om via WiFi met één druk op de knop naar uw favoriete muziek te luisteren, of het nou pop-, hiphop- of rockmuziek is. Ook internetradio werkt als een zonnetje met de Bose SoundTouch. U hoeft uw favoriete radio-uitzending us nooit meer te missen. Gebruik persoonlijke presets om direct toegang te krijgen tot uw favoriete muziek. Het is allemaal beschikbaar, binnen handbereik.

    Met de gratis SoundTouch-app kunt u het hele apparaat beheren en zelfs bepalen welke muziek in welke kamer wordt gespeeld, als u beschikt over meerdere SoundTouch-producten. En ja, het werkt allemaal gewoon met uw bestaande WiFi-netwerk. Makkelijker is er niet. En er is nog meer goed nieuws; met de nieuwe serie SoundTouch-apparaten kunt u kiezen uit twee kleuren: zwart of wit.

    Kijk snel op de Bose-website om de vernieuwde Bose SoundTouch te bestellen!

    VGZ gaat kwaliteit van ziekenhuizen controleren   0

    Onlangs laakte premier Rutte de situatie in de zorg. Volgens de minister-president wordt er veel onzin verkondigd over de zorg. De oppositie heeft daar weer woedend op gereageerd, en dit heeft geresulteerd in een welles-nietes-situatie. Wordt er nu wel of niet veel onzin verkondigd over de gezondheidszorg in Nederland?

    Met alle commotie zouden we haast vergeten waar het echt om draait in deze kwestie: goede zorg. Verzekeraar VGZ heeft daarom een nieuwe werkwijze ontwikkeld: de zorg slimmer organiseren. VGZ heeft aangekondigd continu te zullen peilen hoe goed de zorg is in de verschillende ziekenhuizen in Nederland die een bepaalde behandeling uitvoeren.

    VGZ legt uit hoe ze dat doen: ze kijken naar de kennis die bij patiëntenorganisaties beschikbaar is, naar medische normen en baseert zich op wetenschappelijk onderzoek. Ten slotte zal VGZ ook meten hoeveel behandelingen er in een bepaald ziekenhuis worden uitgevoerd: immers hoe vaker een operatie wordt uitgevoerd, hoe kleiner immers de kans op fouten.

    De discussie over de zorg in Nederland, en de discussie of er in voorgenoemde discussie veel onzin wordt verkondigd, zal nog wel even doorgaan. Daar zal niet zoveel aan te doen zijn. Gelukkig kunnen we wel wat doen aan de kwaliteit in de zorg, en VGZ doet op dat vlak haar uiterste best.

    Wat is het toch met ons, met dat ‘weg met ons’ gevoel?   0

    We twijfelen aan onze eigen normen en waarden of er wordt ons wel twijfel in deze gedachten gepompt. 
    Een eigen mening hebben, anders denken, lijkt wel een gif te zijn. 
    Of het is staatsgevaarlijk, je discrimineert of je bent een ophitser, gevaar voor de samenleving. Je krijgt van alles over je heen van overheden en hun afdelingen stiekem, in het leven geroepen door overheden om vooral hun gang te kunnen blijven gaan. Die gang gaan bestaat dan voornamelijk uit het zichzelf en daarmee ons ten dienste te stellen van de elite. Ga je gang, plunder onze kiezers maar. En helemaal diegenen die niet meer gaan stemmen want die zijn lam geslagen, murw gebeukt, die zitten volledig onder de plak. 

    Confronterend? Valt mee lijkt me. Eerder de werkelijkheid. 
    Ik blijf het zeggen: tegen de tijd dat de nummer 1 van D66 kan en mag, durft(!) te roepen dat wanneer er 38% is gaan stemmen (EP verkiezingen in mei 2014) dat een overwinning is voor de democratie, dan is wel duidelijk welke vorm van democratie D66 nastreeft. De democratie der minderheid dus. 

    En we laten het toe, stemmen ook nog op dat stelletje landverraders! Wat wel opvalt is dat men er niet meer zo open, frank en vrij voor uit durft te komen. Dat tij is aan het keren. Waar het tot voor een aantal jaren geleden heel normaal was om uit te spreken dat je PvdA-er, VVD-er, D66-tiger was of aanhanger van een andere gevestigde politieke partij, nu kennen deze partijen een leegloop qua leden en die paar leden die nog resteren durven daar amper voor uit te komen. Een enkeling nog, in de hoop in de top binnen zo’n partij te kunnen eindigen. Maar buiten dat deze partijen Nederland in de uitverkoop zetten zullen ze dat ook doen met hen die deze partijen dienen. 
    Een stem op één van de huidige gevestigde partijen is namelijk absoluut geen stem meer op jezelf, op enige vorm van samenleving of een overheid die zich dienstbaar opstelt ten opzichte van haar burgers. Een stem op de huidige zittende partijen is slechts een steeds verder afscheid van democratie en een steeds verder afscheid van enige vorm van soevereiniteit. Een afscheid van onszelf en alles wat Nederland ooit maakte tot wat Nederland was en is geweest. 

    Vooruitstrevend als we ooit waren, een landje dat ondanks dat we zo klein zijn over heel de wereld toch wel gekend was. Was het niet vanwege onze liberale drugsbeleid dan toch wel vanwege de wijze waarop ons onderwijs was georganiseerd, de kwaliteit van onze opleidingen, onze kennis en durf, onze onderzoekingsdrift, onze kennis op gebied van alles wat met water te maken had en heeft, enige pareltjes die we hadden zoals een Fokker, Koninklijke Maatschappij de Schelde, Rijn Schelde Verolme en meer bedrijven die inmiddels of failliet zijn of in buitenlandse handen zijn gevallen. Al dan niet opgesplitst in winstgevende of verliesgevende onderdelen. 
    Nu zien we een KLM dat onder vuur komt te liggen. Eén van de laatste pareltjes die we nog kennen. 
    Werden we geroemd om de kwaliteit en uitrusting van onze defensie (je gelooft het niet!), om onze zorgstelsel, ons pensioenstelstel, onze energie markt en ga nog maar even voort zo….daarvan resteert vrijwel niets meer. En wat nog resteert dreigt ook verloren te gaan. Crisis als oorzaak aanwijzen? Of worden hier crisissen gebruikt om falend management af te dekken? Ongelooflijk veel geld is gemoeid met fusies en overnames. Daar zaten naarmate de jaren verstreken meer en meer foute fusies en overnames tussen. Steeds meer geld ging verloren. 
    Tot het moment daar was dat er zoveel geld verloren was gegaan om nog op enige fatsoenlijke manier, verkoopbare wijze, aan de burgers uit te kunnen leggen. Er was dringend geld nodig. Veel geld. En de burgers hebben/hadden dat. Maar ja, hoe kom je als bank nou toch in vredesnaam op legitieme wijze aan dat geld. Hoe krijg je het geld als groot kapitaal nou toch in handen van burgers die de bui zien aankomen en op hun geld blijven zitten. 
    De oplossing is in het verleden al vaker aangewend, crisis maken en naarmate de hoeveelheid geld die nodig is deze in lengte aanpassen en qua diepte hetzelfde trucje uitvoeren. Als groot kapitaal er voor zorgen dat de keuze die democratisch te maken is door de kiezers, beperkt is en wordt tot dienaren, marionetten van dat groot kapitaal. Dus geen keuze maar een voorselectie toe te passen. En uit datzelfde potje van ‘dienaren’ van het kapitaal te kunnen blijven putten. Want poogt u er maar eens tussen te komen. Moord en doodslag, ‘ongelukken’, vervolging, beveiliging of niet….men zal zich geen mogelijkheid onbenut laten om het eigen luxueuze leventje te kunnen blijven leiden. 

    En u als kiezer maakt dat mogelijk. Of door te blijven stemmen op de partijen die vol zitten met dit soort lakeien of door niet te stemmen. 
    Er zijn namelijk alternatieven. Niet zo heel veel, dat is waar. En als je niet de moed hebt om zo af en toe op het internet eens te zoeken naar mensen met een andere mening of ander idee dan zal u waarschijnlijk niet eens weten dat er alternatieven zijn. 
    Diep en goed weggestopt in de duistere kelders der democratie door politici en media. 
    Slechts af en toe een sprankje licht dat hier doordringt. En dan zijn de rapen meestal ook gelijk gaar. Anders denkenden…een gevaar voor volk en vaderland. 
    Was er een tijd dat deze mensen gewoon vermoord werden (Fortuyn, van Gogh) of op de vlucht moesten voor hun leven (Hirsi Ali) of zich niet meer op straat konden vertonen omdat ze moesten vrezen voor hun leven ondanks dat ze een grote groep kiezers vertegenwoordigden (Wilders), nu zitten we op een bestuurlijk niveau dat mensen compleet worden vervolgt om bijv. een drank gerelateerd ongeval met enkel blikschade tot gevolg (v.d. Stoep) of omdat je moeder blijkt naakt te hebben rond gelopen (Farage). 
    Verguist tot op het bot door politici en media. Een Marine LePen bijv. Mensen met een andere mening, mensen die hun kop boven het maaiveld durfden te steken, wars van waarschuwingen, zich niets aantrekkende van de maatschappelijke positie die ze bekleden. Ook deze mensen en vele anderen hadden zich bij de 98% van de politici kunnen aansluiten en comfortabel kunnen leven op uw kosten, van uw belastinggeld. 
    Maar deze mensen, deze helden, durfden andere keuzes te maken. Met alle gevolgen en consequenties van dien! 

    En waar blijft Nederland? Het Nederlandse volk? We laten mensen die je kan vergelijken met vroegere helden zoals van Nes, de Ruyter, Tromp, enz. gewoon vallen. De beweging die Fortuyn in gang had gezet….niets meer van over, van Gogh is de vergetelheid ingegaan met Fitna, Wilders moet vrezen voor zijn leven, Hirsi Ali hoor je amper nog wat van in de media…..we geven liever aandacht aan een verfilming van de heldendaden van de Ruyter dan dat we de moed hebben in het heden te leven. 

    Kan Nederland zichzelf nog wel recht in de ogen kijken? Kan en mag Nederland nog wel een grote mond hebben? Heeft de burger/kiezer nog wel recht van spreken? 
    Als je jezelf laat wegstoppen tot een nederig, uitgebuit, ouderen en kinderen verloochenend volk…..welk recht van spreken heb je dan nog? 
    Als je zonder slag of stoot alle rechten waarvoor gestreden is laat ombuigen tot plichten? Daarbij erfenissen, zeer dure erfenissen ook, uit het verleden van ons afschudden alsof er nooit een druppel bloed is gevloeid buiten oorlogen om in de strijd voor de rechten van de mens/burger. Denkt u nou werkelijk dat het stemrecht er altijd is geweest voor iedereen? Denkt u nou werkelijk dat vrouwenemancipatie voltooit is? Dat het genieten van een opleiding vanzelfsprekend is door de eeuwen heen? En meer van deze zaken waarvoor gestreden is. 

    Niets is vanzelfsprekend en uit zichzelf naar het volk toegekomen, de elite heeft nimmer vrijwillig afstand gedaan van de door hen verworven rechten en zekerheden. Was het jarenlang strijd om voor zwarte mensen stemrecht en dezelfde rechten te krijgen als voor blanke mensen, waren communisten niet het meest verderfelijke ter wereld, hebben Joden geen vervolging gekend? Enzovoorts. 

    Nu hebben we zeer grote problemen met het barbaarse handelen van fanatieke moslims bijv. Zien we foto’s en video’s verschijnen met barbaarse vertoningen. Waar wij hier in het westen grote afkeer van hebben. En maar goed ook! 
    Maar zo af en toe zie je ook dat ook wij deze barbaarse zaken nog in de genen hebben zitten. Foto’s van moslims met pure haat in de ogen doen vaak niet onder voor foto’s van voetbalhooligans die supporters van de tegenpartij wel even een lesje zullen leren. Tot aan moordpartijen aan toe. 

    Niets menselijks is ons vreemd, niets barbaars idem! 

    Naarmate we meer overheid toelaten tot ons leven, laten binnendringen in onze dagelijkse gang van zaken, naarmate we ons meer laten overheersen door lagen van bestuur, laten indoctrineren door overheid en media, ons laten opleiden tot gedachteloze mensen zonder karakter, zolang we maar geloven dat we eenheidsworsten zijn die slechts veilig zijn als moedertje Staat over ons waakt, zolang zijn we geen knip voor de neus waard. Zolang we dat juk niet van ons afschudden en afstand nemen van een alles overheersende overheid zal het moorden nooit ophouden. 
    Zolang u blijft geloven dat wat die ander doet enkel en alleen gebaseerd is op ondermijning van uw veiligheid, uw zekerheden en dus voor u gevaarlijk is, zal er niets veranderen. We noemen het opgaan in deze gedachteloze meute niet voor niets de participatie samenleving! U participeert in uw eigen ondergang, uw eigen onderwerping. 

    Ben je anders? Doe je anders? Stamp er maar wat Ritalin in of zo. Noem het maar ADHD of geef het de naam rugzakje. Druk er maar een stempel op. 
    Maar bedenk wel dat de echt groten der mensheid vrijwel allemaal mensen waren die in hun tijd ook stempels opgedrukt kregen. En dat de waardering, het respect voor wat wij nu aan vruchten plukken door hun eigengereidheid ons heeft gemaakt tot wat we zijn. 
    En nu poogt men ons dus wederom te ontdoen van alles wat we dachten te hebben. We zijn driftig op zoek naar vergelijkbare helden als toen maar we verguizen ze zelf weer net zo makkelijk. Onder druk van de zogenaamde ‘publieke opinie’ wordt ons wijs gemaakt dat anders denken en doen iets vies is, iets vuils. Communistisch, hatend, moordend, onmenselijk, een gevaar voor onze levenswijze. 
    Onderwijl gaat onze levenswijze verder naar de bliksem doordat we wel alle soevereiniteit overdragen aan een EU die vrijheid van vervoer van goederen en mensen tot iets heiligs verheft. Zonder dat u eigenlijk enige vorm van democratische inspraak heeft gekend. Waren we tegen de Europese grondwet? Nu kennen we die als het verdrag van Lissabon. Verschil? Amper aanwezig. Enkel een grondwet kent voor invoering de verplichting tot een referendum en een verdrag kan gewoon door de politiek worden ingevoerd. 

    Gelukkig kennen we nu anno 2014 nog enige partijen en mensen die dan wel hun kop uitsteken. Ook daarmee zal men blijven pogen af te rekenen als zittende en overheersende politiek met de media in de achterzak. Een Wilders zal nooit meer een normaal leven kunnen leiden, een v.d. Stoep zal altijd geconfronteerd worden met een ongevalletje waarbij drank in het spel was. Niet omdat hij de enige is die dat is overkomen, niet omdat hij zijn straf niet geaccepteerd heeft en betaalt heeft aan de samenleving maar puur omdat men in hem een gevaar blijft zien. Eenmaal met je kop boven het maaiveld uit geweest dan zal dat stigma, dat stempel je voor de rest van je leven blijven achtervolgen. En helaas prikken nog steeds veel te weinig mensen hier doorheen. Er moet toch wel wat bijzonders aan de hand geweest zijn met die v.d. Stoep! Want je hoort gelijk over dat drankongeval. Terwijl tientallen mensen ieder weekend met drank op tegen auto’s aanrijden, paaltjes omver rijden of op andere wijze blikschade veroorzaken. 
    Om dat nou iemand na te blijven dragen? Dat geeft eigenlijk precies aan hoe ziek het systeem is, hoe ziek de politiek is. 
    Je ziet niet voor niets de een na de ander veelal afhaken. De druk die uitgeoefend wordt op mensen is dan ook voor velen niet te dragen. Vrienden worden vijanden, familie en gezinsleden worden onder druk gezet, men weet je te vinden. 
    En wij durven anderen barbaars te noemen? 

    Natuurlijk, letterlijk onthoofden wij geen mensen meer. 
    Maar zijn we dan geciviliseerd omdat wij mensen figuurlijk onthoofden? Mensen het leven tot een hel maken? Enkel voor eigen gewin? Voor eigen aanzien? 

    Het draadje tussen barbaars en barbaars is denkelijk wel heel verschrikkelijk dun. 
    Te dun! Zo dun dat het alle kanten uit geduwd kan worden. Iedere richting uit die politiek gezien wenselijk is. 
    Maatschappelijk doet er niet toe, uw richting is vrijwel nooit dezelfde als die van uw volksvertegenwoordigers. 

    Daarom een warm pleidooi hier voor een partij die met enige strubbelingen het juk en stigma van de huidige politieke onderdrukking wil doen afschudden van uw en onze rug. 
    Die een eind wil maken aan de overheersing, de uitbreiding van lagen van bestuur en controlerende instanties die van uw rechten plichten willen maken, die iedere vorm van democratie de nek willen omdraaien, die het liefst u uw nek willen omdraaien. 

    Er moet minder overheid komen, veel minder. De overheid moet weg uit uw huis, uit uw straat, uit uw wijk, uit uw publieke ruimte. De overheid die we kennen en opgedrongen hebben gekregen als EU nemen we afscheid van. Moeilijk? Misschien. Onmogelijk? Als u dat wil geloven wel ja. 
    Onze overheid wordt democratisch gekozen bij meerderheid der stemmen. U kan zich ook verkiesbaar stellen. De overheid kan en mag zich niet meer promoten en op de voorgrond plaatsen door uw belastinggeld te misbruiken. Als een overheid zichzelf mag promoten dan mag u als belasting betaler dat zeker. 
    Kijk om u heen en zie hoe een steeds grotere overheid steeds grotere fouten maakt. Tot aan kapitale blunders aan toe. En het blijft niet bij geld dat verspilt wordt. Het gaat om mensenlevens. Neem defensie en Chroom6 maar of de inzet van defensie personeel in oorlogsgebieden. Het gaat om status macht en aanzien. Een internationaal hof in je land hebben. 
    Maar het moet gaan om u. Burgers die de zorg niet meer kunnen betalen, die langer moeten doorwerken om de overheid betaalbaar te houden, die met torenhoge belastingen worden geconfronteerd om geld te genereren om de overheid te kunnen laten blunderen. Onze overheid is het levende bewijs van het feit dat je ook te groot en onbeheersbaar kan worden. En dat je daardoor door het groot kapitaal, de elite, omkoopbaar bent en dat je gedwongen kan worden je tegen de mensen te moeten keren die ons zou moeten dienen. 

    Daarom dus Artikel 50. (http://www.artikel50.nl) 
    Als enige ledenpartij op rechts die een (veel) kleinere overheid wil, bindende referendums, soevereiniteit, een seculiere overheid. En veel meer! En u bepaalt middels die bindende referenda daar in mee. Uw stem doet er echt weer toe. 
    Dat kost tijd maar mag geen eeuwigheid meer gaan duren. We staan op een punt van verandering zoals maar weinig is voorgekomen op deze aardkloot. En als we ons nu niet weerbaar opstellen dan zullen we daar tot generaties her voor moeten bloeden, zullen onze achter, achter, achter kleinkinderen moeten strijden voor hun bestaan. 

    Is dat wat we noemen de planeet leefbaar achterlaten? Of gaan we liever ‘het groene ding’ doen? 

     

    Met dank aan het Burger Collectief voor de plaatsingsmogelijkheid.
    Ton Walthaus. 

    De zinloze discussie over het opheffen van de Eerste Kamer.   0

    VVD-senator Loek Hermans vroeg minister-president Rutte twee
    weken geleden om het instellen van een staatscommissie, welke de inrichting van
    het parlementair bestel moet gaan onderzoeken. Rutte zegde het instellen van
    deze commissie toe. Allemaal leuk en aardig, maar totale onzin. Wat opvalt is
    dat het nu juist Hermans was die in 2012 vlak na de vorming van het kabinet de
    inkomensafhankelijke zorgpremie tegenhield in de Eerste Kamer. Torentjesberaden
    volgden. Overigens was dit een goede actie van Hermans.  Diezelfde Hermans wil nu via deze
    staatscommissie de bestuurbaarheid van Nederland vergroten.

    De positie van de Eerste Kamer staat ter discussie. Indirect
    aanleiding voor het instellen van deze staatscommissie. Coalitiepartijen VVD en
    PvdA hebben in dit ‘huis’ een minderheid. De timing om de positie van de Eerste
    Kamer ter discussie te stellen is buitengewoon slecht. Het lijkt alsof deze
    partijen de Eerste Kamer juist nu willen opheffen, omdat er grote moeite is om
    wetsvoorstellen door deze Kamer te loodsen. Verkeerde beeldvorming of een sluw
    spel? In ieder geval in beide gevallen niet erg slim. Een gevolg van
    onoplettendheid en korte termijn visie in het formatieproces in 2012. Als in mei
    2015 beide partijen verliezen in de Eerste Kamer en zij met de SGP, CU en D66
    geen (gedogende) meerderheid meer hebben zijn de rapen op het Binnenhof gaar.
    Vooral als de PvdA veel verliest zullen zij zich over hun positie beraden en is
    de kans dat het kabinet valt erg groot. Samsons positie wordt na verlies bij de
    Provinciale Statenverkiezingen eigenlijk onhoudbaar wat tot een crisis binnen
    de PvdA zal leiden.

    Daarnaast is heel de discussie over het afschaffen van de Eerste Kamer zinloos. Vooral
    omdat de Eerste Kamer niet zal verdwijnen. Er zal geen tweederde meerderheid
    komen in de senaat om zichzelf op te heffen. Ridicuul is dan ook de discussie
    over het opheffen van de Eerste Kamer.

    De staatscommissie die er komt is een zoveelste commissie
    met knappe koppen die er een hele tijd over gaat doen om met een
    verwaarloosbare conclusie te komen. De zoveelste commissie die nutteloos is. Verandering
    zal er toch niet snel komen.

     

    Jason van der Helm is VVD-lid & adviseur. 

    https://twitter.com/jvdhelm 

     

    De zinloze discussie over het opheffen van de Eerste Kamer.   0

    VVD-senator Loek Hermans vroeg minister-president Rutte twee
    weken geleden om het instellen van een staatscommissie, welke de inrichting van
    het parlementair bestel moet gaan onderzoeken. Rutte zegde het instellen van
    deze commissie toe. Allemaal leuk en aardig, maar totale onzin. Wat opvalt is
    dat het nu juist Hermans was die in 2012 vlak na de vorming van het kabinet de
    inkomensafhankelijke zorgpremie tegenhield in de Eerste Kamer. Torentjesberaden
    volgden. Overigens was dit een goede actie van Hermans.  Diezelfde Hermans wil nu via deze
    staatscommissie de bestuurbaarheid van Nederland vergroten.

    De positie van de Eerste Kamer staat ter discussie. Indirect
    aanleiding voor het instellen van deze staatscommissie. Coalitiepartijen VVD en
    PvdA hebben in dit ‘huis’ een minderheid. De timing om de positie van de Eerste
    Kamer ter discussie te stellen is buitengewoon slecht. Het lijkt alsof deze
    partijen de Eerste Kamer juist nu willen opheffen, omdat er grote moeite is om
    wetsvoorstellen door deze Kamer te loodsen. Verkeerde beeldvorming of een sluw
    spel? In ieder geval in beide gevallen niet erg slim. Een gevolg van
    onoplettendheid en korte termijn visie in het formatieproces in 2012. Als in mei
    2015 beide partijen verliezen in de Eerste Kamer en zij met de SGP, CU en D66
    geen (gedogende) meerderheid meer hebben zijn de rapen op het Binnenhof gaar.
    Vooral als de PvdA veel verliest zullen zij zich over hun positie beraden en is
    de kans dat het kabinet valt erg groot. Samsons positie wordt na verlies bij de
    Provinciale Statenverkiezingen eigenlijk onhoudbaar wat tot een crisis binnen
    de PvdA zal leiden.

    Daarnaast is heel de discussie over het afschaffen van de Eerste Kamer zinloos. Vooral
    omdat de Eerste Kamer niet zal verdwijnen. Er zal geen tweederde meerderheid
    komen in de senaat om zichzelf op te heffen. Ridicuul is dan ook de discussie
    over het opheffen van de Eerste Kamer.

    De staatscommissie die er komt is een zoveelste commissie
    met knappe koppen die er een hele tijd over gaat doen om met een
    verwaarloosbare conclusie te komen. De zoveelste commissie die nutteloos is. Verandering
    zal er toch niet snel komen.

     

    Concurrentie in de zorg: daar wordt u beter van   0

    Verzekeraar VGZ zet haar zorginkoop op de schop. Vanaf volgend jaar worden er voor bepaalde behandelingen alleen nog maar contracten afgesloten met zorginstellingen die een hoge kwaliteit zorg leven. In de zorg leidt een hogere kwaliteit namelijk tot lagere prijzen.

    Verzekeringsmaatschappij VGZ gaat vanaf 2015 alleen nog contracten afsluiten met zorginstellingen die aan de kwaliteitsnormen voldoen. De verzekeringsmaatschappij werkt vanuit het principe dat sommige ziekenhuizen beter zijn in een bepaalde behandeling dan andere ziekenhuizen. Om de kwaliteit te meten werkt VGZ samen met patie?ntenorganisaties en kijkt de verzekeraar naar medische normen en wetenschappelijk onderzoek. Hierbij wordt niet alleen gekeken naar de kwaliteit van de behandelingen zelf, maar ook naar de kwaliteit van het voorproject: is er wel of geen behandeling nodig? En naar het aantal behandelingen dat een zorgaanbieder uitvoert. Want hoe vaker een specialist een behandeling uitvoert, hoe groter de kans dat deze in e?e?n keer goed is. Dit betekent minder complicaties, nabehandelingen en heroperaties. Dat scheelt in de kosten en dus in een lagere premie voor patie?nten.

    Een goede zaak, lijkt ons. Waarom zouden we immers accepteren dat bij een heupvervanging de kans op heroperatie in het ene ziekenhuis tot achtmaal zo groot kan zijn als in het andere? En dat is om nog maar te zwijgen over de verschillen in prijzen. Waarom lopen de prijzen van dezelfde behandelingen soms wel driehonderd procent uiteen? Verzekeraars moeten rekening houden met die verschillen om de verzekerde zo optimaal mogelijk te helpen bij het vinden van goede zorgaanbieders. Zorgkiezer.nl en de Patie?ntenfederatie NPCF eisten eerder al meer transparantie in de zorg. Zij gaven toen aan graag te willen dat het inzichtelijk wordt wat een behandeling kost en in welk ziekenhuis. Door die openheid van zaken neemt de concurrentiestrijd toe en is het ons inziens gemakkelijker voor de verzekerde om een verstandige keuze te maken. VGZ helpt haar klanten een handje door inzichtelijk te maken waar je goede zorg kunt krijgen op basis van medische kwaliteit, wetenschappelijk onderzoek en de kennis van patie?ntenorganisaties. Door die openheid van zaken is het gemakkelijker voor de verzekerd om een verstandige keuze te maken.

    Zorgen dat u zeker bent van goede zorg, VGZ is er al mee bezig! U leest alles over de nieuwe aanpak van VGZ op www.vgz.nl/kwaliteit

    Ambitieus? Doe dan een traineeship bij Lidl!   0

    Ambitie om leiding te geven? Interesse in de retail? Denk dan eens aan een traineeship bij Lidl!

    Een traineeship volgen bij supermarktketen Lidl is niet alleen leuk, maar ook hartstikke leerzaam. Management trainee verkoop Wouter kan je hier alles over vertellen.

    Mijn traineeship leidt op tot rayonmanager bij Lidl. Ik ben begonnen met de tweeweekse basisopleiding, een algemeen inwerktraject, die iedere nieuwe werknemer volgt als hij of zij bij Lidl begint. Daarna heb ik twee maanden in het filiaal in Bergambacht het opleidingstraject tot filiaalmanager doorlopen. Vervolgens werd ik volwaardig assistent-filiaalmanager in Woerden, één van de grootste Lidl-winkels van de provincie Utrecht.

    Pas geleden ben ik overgeplaatst naar Kerkdriel, waar ik als onderdeel van mijn traineeship tijdelijk de filiaalmanager vervang. Voor het eerst ben ik nu eindverantwoordelijk. Mijn filiaal voelt daarom echt als mijn winkel; ik voel mij verbonden met het personeel, de producten en de klanten.

    Mijn doel is helder: rayonmanager worden. Daarom zoek ik continu naar verdieping in mijn werk. Ik leg mijn focus nu bijvoorbeeld steeds meer op de resultaten van mijn winkel. Omdat er in de winkel altijd genoeg te doen is, moet je echt de tijd vrij maken om in de cijfers te duiken. Neem je die tijd, dan merk je al snel dat je de informatie steeds beter weet te analyseren en processen in je winkel sneller kan doorgronden.

    Door mijn ervaringen in de winkel in combinatie met mijn projecten op het distributiecentrum heb ik de organisatie goed leren kennen. Lidl is een organisatie die bij mij past, ambitie ademt en waarbij ik mijzelf kan blijven ontwikkelen.

    Ben jij net zo ambitieus en leergierig als Wouter? Geef je dan ook op voor een traineeship bij Lidl.

    Advertisement

    Politiek van tegenwoordig   0

    U kent dat wel, politici en hun politieke partijen die iedere ongeveer 4 jaar over straat rollen en de vuile was van anderen buiten hangt in de hoop de gunst van de kiezer te verkrijgen.
    4 jaar bij landelijke zaken, 5 jaar Europees gezien.

    U kent dat wel, politici en hun politieke partijen die iedere ongeveer 4 jaar de straat niet meer opkomen, elkaars vuile was doen en totaal geen interesse meer hebben voor de kiezer.
    4 jaar bij landelijke zaken, 5 jaar Europees gezien.

    Kort weergegeven hoe de politiek werkt.We kiezen wat, we laten ons wat beïnvloeden, we slikken wat leugens, we stemmen of niet en vervolgens begint de volgende maximaal 4 jaar durende lijdensweg voor groepen uit de samenleving of voor het gehele volk. En het is aan de politiek ervoor te zorgen dat de keuze zeer beperkt blijft want zodra partijen of politici de kop boven het maaiveld uitsteken begint direct één of ander duivels dilemma die politici of partijen parten spelen.
    Aanklachten, speurtochten naar een eventueel verleden, de media begint een hetze, ‘collega’ politici die de poten vanonder iedere stoel halen, medewerkers die infiltreren, tot aan leugens die verspreid worden en onwaarheden die als waarheid gefilterd en gedoseerd op de bevolking worden losgelaten.
    “Als je op die of die stemt ben je een racist” is één van de meest recente.
    Was je vroeger een vuile communist en werd je daarom vervolgt, nu gaan we die kant op met mensen/partijen die bijv. anti EU zijn. Mensen die laten zien en/of horen wat er allemaal fout is met de EU en die de eigen regeringen op durven te roepen om vooral afstand te nemen van wat de EU zou bieden.
    Mensen die dat doen worden in het welbekende verdomhoekje gezet. U kent dat hoekje natuurlijk allemaal zelf ook. Als werkende of werkeloze, zieke, oudere, we zitten met zijn allen in dat verdomhoekje hier in dit land.

    Ergste is natuurlijk dat die mens/politicus die zijn hoofd boven het maaiveld steekt het leven zeer zuur gemaakt word. Leugenaars, stigmatiserende figuren, twijfelachtig ook, racisten, zakkenvullers, graaiers en meer van dat fraais.
    Kijken we echter even met een gewoon open blik om ons heen, aanschouwen we de politieke arena, dan zien we dat de ‘volksvertegenwoordigers’ die daar zitten minstens voldoen aan dezelfde kwalificaties.Pathologische leugenaars, verraders, racisten, zakkenvullers, graaiers en meer van dat fraais is het potje waar wij iedere 4 jaar uit moeten kiezen. Niet bepaalt een keuze waar je democratisch gezien op zit te wachten.

    Wat is het toch dat er voor zorgt dat we ons keer op keer laten belazeren? Dat we ons keer op keer laten beliegen en bedriegen? Vindt dat niet zijn oorsprong in datgene waar we verder en verder vanaf dwalen? Van het geloof? Doordat we verder en verder van een geloof afraken worden we meer en meer een speelbal en maakt men puur misbruik van de daardoor ontstane twijfel bij hele grote groepen.
    Niet dat die geloven zo goed werden uitgelegd hoor. Want ook daarvan is door de eeuwen heen zwaar misbruik gemaakt om mensen te onderwerpen. Helaas liggen onze roots wel in een totaal verbasterd en aan elkaar gelogen uitleg van bijv. de bijbel.
    En vinden we juist deze leugens door kerkelijke vertegenwoordigers vanaf vroeger tijden bij boeren, burgers en buitenlui met de gesel God door het keelgat gepropt. Op straffe van allerlei vreselijke martel wijzen. Veelal eindigend in de dood. Wat dan een bewijs was dat je een vroom gelovige was. Die tijd ligt achter ons. Gelukkig?
    Is er zoveel verbetert dan? Zijn we nu zoveel beter?We kennen welvaart. Maar varen we wel? Of liggen we stil? Op bevel!? Crisis bijv. is bepaalt geen vooruitgang, ook geen pas op de plaats. Crisis is in de hand gewerkte armoede die een nog grotere armoede in de hand werkt. Crisis is een middel, een tool.Niet voor niets hoor ik al dat crisis en ISIS veel dezelfde letters kent.

    Waar we naar toe gaan? Zelfs God zal het niet weten.
    Waar we naar toe moeten wordt echter zelden gevraagd. Waar moet dit naar toe is het enige wat je hoort.
    Maar waar dit naar toe moet of waar dit toe moet leiden zou niet moeten zijn waar we met zijn allen naar toe moeten willen!We willen toch niet afscheid nemen van welvaart, zekerheden, vastigheid, zelfbeschikking, soevereiniteit, enz.?
    Of wel? Lijkt me van niet.

    En het hoeft ook niet!
    Als we maar de moed, het lef hebben om onze rechten op te eisen. Als we maar niet als een stelletje zombies ons op vele manieren laten indoctrineren, onze vrijheden laten beperken en ons meer en meer aan de leiband laten leggen.

    Hebben we het lef om ons te verzetten, van ons af te bijten, ons ongenoegen te uiten en niet op de bank blijven zitten uit gemakzucht, lafheid, geen zin hebben of dat we blijven volgen omdat we het eigenlijk nog niet zo slecht hebben. Het is namelijk waar, er zijn altijd mensen/landen die het nog veel slechter hebben. Maar moet dat de maatlat zijn waarlangs we dan onze eigen welvaart e.d. moeten afmeten? Moet een hard werkend volk als de Nederlanders zich afmeten langs hetzelfde maatlatje als de Grieken? Als veel andere volken? Die we nu met bakken tegelijk misbruik zien en laten maken van alles wat wij en onze voorouders hebben opgebouwd? Met toestemming van onze volksvertegenwoordigers? Die zich verschuilen achter nog grotere en machtiger organen, vaak ik het leven geroepen om de eigen bestuurlijke incompetentie te kunnen verhullen?
    Want we worden geregeerd door een stelletje slaven van het groot kapitaal.
    En die verraden ons zonder met de ogen te knipperen.Tot onze dood erop volgt. Met de moestuintjes, 10 jaar geen pensioencorrectie, langer doorwerken, slechtere zorg, minder kwaliteit in het onderwijs, duurdere energie, hoge belastingen en nog hogere belastingen op belastingen.
    Allemaal opgebracht door u. En met vrijwaringen of lagere tarieven voor hen die bulken van het geld.

    Nemen we echt niet zelf ons eigen lot in handen dan zullen we het gaan weten!
    Dan worden we afgemaakt waar we bijstaan. Dan worden we als makke schapen naar de slachtbank gebracht. Rijp om als offer te dienen.

    Soevereiniteit, democratische zelfbeschikking, los van de EU, los van de euro.Want een democratie die soevereiniteit zegt te kennen kan niet bestaan onder het juk van de EU. En kan niet blijven bestaan als men de euro moet dienen in plaats van mensen.

    Tijd dat we onze eigen levens in eigen handen nemen en deze niet meer in de handen leggen van mensen die vaak met een gouden luier aan geboren zijn. Partijleiders e.d. die geboren worden veelal in een heel ander milieu, die middels opleiding en politieke beïnvloeding qua denken en doen slechts één kant uit kunnen denken en doen.
    Dat ligt in het echte leven heel wat anders. Daar geen aaneenschakeling van mooie wieg, goede scholen en opleidingen, stages waarbij je de werkvloer niet eens ziet, dure titels en hoge salarissen. Daar is het vechten voor het bestaan, dagelijks! Gewurgd veelal door wat die gouden luiers op ons los laten.
    Er is geen democratie meer. Nooit geweest ook. We zijn altijd voorgelogen, we hebben altijd de gouden luiers gediend. Of die nou politiek of kerkelijk qua afkomst waren.
    Niet voor niets dat men religie en politiek altijd gescheiden heeft willen houden.En niet voor niets dat die scheiding er nooit geweest is. Nog niet!
    De politiek is namelijk opgericht cf. onze normen en waarden en gebaseerd op onze christelijke indoctrinatie.
    U denkt toch niet, gelovig of niet, dat God heeft gewild wat we nu onszelf (laten) aandoen? En dat we ons daarbij moeten neerleggen? We kennen leiders. Die moeten we ook gehoorzamen zegt de bijbel.
    Maar zou de bijbel, het woord van God dus, op enig moment eisen dat we duivels dienen en gehoorzamen die slechts op bezit uit zijn en daartoe mensen uitbuiten?
    Of je gelovig bent of niet, in de basis voelen we allemaal verdomd goed dat dit niet deugd.

    Gaan we er dan ooit nog wat aan doen?
    De verschillen worden groter enerzijds, de tegenstellingen idem. En toch, het politieke speelveld kent een enorme vervlakking anderzijds. Wat aangeeft dat de politiek totaal geen afspiegeling meer is van die samenleving.
    Waar we binnen de samenleving alles wat met veel geld en inzet hebben opgebouwd teloor zien gaan, zien we anderzijds dat de keuze om op partijen te stemmen die niet mee doen aan de afbraak van ons ooit zo mooie landje vrijwel tot een minimum is gereduceerd. Want geen enkele partij kan in het huidige politieke landschap ooit een meerderheid behalen. De verschillen tussen politieke partijen vindt je nog in wat nuances, in wat minieme details. Maar over het algemeen heeft men vooral op zaken die er werkelijk toedoen vaak volledige consensus of ruilt men punten uit verkiezingsprogramma’s zeer gemakkelijk in voor eigen gewin zoals een ministerspost of het mogen leveren van een staatssecretaris.
    Dat zieke systeem wordt dan ook nog even doodleuk voortgezet naar nog grotere politieke machtsorganen zoals bijv. een VN, een EU, een IMF, een Wereldbank en ga zo maar door. Allemaal organen die op de eerste plaats vaak veel meer kosten dan dat ze ooit kunnen opleveren en met zetels waar zichzelf en het volk verloochenende politici een goed heenkomen krijgen als ze van hun politieke carrière een puinbak maken. Die puinbak natuurlijk enkel als men de zekerheid heeft elders nog beter af te zijn.
    Laat je echter een ander geluid horen, durf je de werkelijkheid te tonen of slechts een fragment daarvan, zoek je de publiciteit met de werkelijkheid….dan valt de ‘gekozen politiek’ en de politiek dienende media in volle hevigheid over je heen.
    Als voorbeelden kunt u een Geert Wilders nemen of een Daniël van der Stoep. Ieder pogend op geheel eigen wijze waar de ziekte zit in het huidige politieke systeem. En daarmee ook bijv. de uitbreidende infecties in het monetaire systeem aan de kaak stellend. En verguist en in een bepaalde hoek gezet door de media.
    Een stem op één van hen is een stem tegen jezelf. Dat wordt u geacht te geloven.

    Gelukkig hoef je niet lang om je heen te kijken of het ver weg te zoeken om de werkelijkheid te zien. Want niet diegenen die nu door pers en politiek worden verguist verdienen dat. Nee, de zittende politieke elite en de zittende media magnaten/redacteuren, die zouden zeer zwaar onder vuur moeten liggen. Maar ja, je bijt nou eenmaal niet in de hand die je voedt als media en zo bijt de politiek niet in de media die hen trouw dient en ‘verkoopt’ wat u nou eigenlijk helemaal niet behoeft te vernemen.
    Heeft u een krantenabonnement? Dan betaalt u dus veel geld voor leugens. Zo ook de in de belasting geïnde kijk en luistergelden. En meer ondemocratische manieren van geld innen door overheden om u onderdrukt te houden.

    Keuze is er wel! Maar u moet wel ‘durven’ te kiezen dan. Voor uzelf en uw (klein) kinderen durven te kiezen. Niet uit egoïsme maar juist uit patriotisme!
    Kiest u voor uzelf dan kiest u voor alles waar Nederland ooit voor stond, of bekend stond. En dat is echt meer dan seks, drugs and Rock & Roll! 

    Kies daarom Artikel 50 bijvoorbeeld. http://www.artikel50.nl.
    Want er is weldegelijk een keuze die heel anders is dan wat u dagelijks over u heen uitgestort krijgt aan leugens. Democratisch door bindende referenda waarbij de burger de touwtjes in eigen handen krijgt en middels een democratische meerderheid die de koers gaat uitzetten die we op willen met dit landje.
    Soeverein dus uit de EU, grenzen waarover we zelf weer te vertellen hebben voor wie we ze openen of sluiten, seculier zodat geloofsovertuigingen die door de eeuwen heen slechts onderdrukking, uitbuiting en misbruik van hele volksstammen in de hand hebben gewerkt. En niet omdat een geloof niet deugt maar omdat de mensen die wat te vertellen zouden hebben de regeltjes naar eigen hand zetten.
    Weg met de euro, een bodemloze put waar we als land en volk door worden leeg gezogen, een klein kern/zaken kabinet met een handjevol rechtstreeks gekozen ministers en staatssecretarissen die zich bezighouden met wat er toe doet en niet bij u tot achter de voordeur uitmaken wat zij denken dat goed voor u is. 
    Om een paar punten te noemen die Artikel 50 hoog in het vaandel heeft staan.

    En daarom dat we hopen dat u de ogen opent, dat er weldegelijk mensen zijn die wel bereidt zijn, dat al dagelijks aan het doen zijn, om zichzelf dienstbaar op te stellen naar de samenleving. Geen mensen met een gouden luier om geboren maar mensen die met hard werken, tegenslagen gekend hebbende, weten wat de pot schaft. En die voor de volle 100% en meer bereid zijn om, met uw democratische inbreng die verandering aan te gaan brengen.
    Die verandering waarvan Nederland gegarandeerd beter zal worden en waardoor we niet na een leven lang slavenarbeid te hebben moeten verrichten met behoud van een uitkering of tegen veel te lage uurlonen, uiteindelijk in AOW regelingen terechtkomen al dan niet aangevuld met een pensioen, waar ook inmiddels al het leven uitgezogen is en u eigenlijk na uw arbeidzame carrière met een fooi wordt afgescheept onder het mom dat er landen zijn of bevolkingsgroepen die het nog (veel) slechter hebben.
    Want onder het huidige politieke bestel is dat waar ook Nederland zal eindigen. Een dictatoriaal land dat onder de noemer democratie het eigen volk uitzuigt en uitverkoopt aan nog grotere organisaties die totaal geen idee hebben van wat democratie eigenlijk is.

    Daarom partijen als de PVV en Artikel 50.
    Waarbij onderscheid bestaat in de partijprogramma’s en Artikel 50 de enige echte ledenpartij wil worden op rechts. Met gekozen bestuursleden die voor de leden werken en hopelijk het voor elkaar krijgen om middels een groeiend aantal leden meer en meer invloed en druk te kunnen gaan uitoefenen om Nederland weer te maken tot wat we ooit waren. Een klein landje wat heel de wereld kende. Niet omdat we bakken met geld gaven maar omdat we hier gedegen opleidingen kenden, innovatief waren, vooruitstrevend waren, niet in vaste patronen dachten en deden, waar je met je kop boven het maaiveld mocht uitsteken, enz.
    Zaken die we niet meer kennen of horen. We worden dom gemaakt en gehouden. Door een politieke elite die het groot kapitaal dient. En daarbij is een nadenkend volk, een bepaalde eigenzinnigheid, totaal niet gewenst!

    Niet stemmen is uw democratisch recht van u af werpen. Daarom stemmen!
    En stem dan eens eigenzinnig, als een weldenkend mens. Stem dan eens puur op uw gevoel en met de wetenschap dat alles wat u gaat horen aan leugens zo’n 6 tot 9 maanden voor verkiezingsdatum allemaal leugens zijn die we allang kennen. Hooguit dat de verpakking net even anders is, de mond waar e.e.a. uit voortkomt net even wat vertrouwder lijkt. Want dat is wat de huidige politici doen, u naar de mond praten, u doen geloven dat ze zeggen wat u wilt horen.
    Maar weet dan wat dat tot op heden heeft opgeleverd. Helemaal niets. Hooguit afbraak en achteruitgang.

    http://www.artikel50.nl
    En ja, ook politiek maar niet met de wens om in het pluche te zitten onder een vorm van verraad jegens eigen volk en vaderland.Heb het lef en stem op ons!

    Ton Walthaus, beoogd bestuurslid Artikel 50
    18 oktober 2014.

    Met dank aan hBC voor plaatsing.

    Een boek? Ik heb al een boek.   0

     

    Waarschijnlijk is het allemaal erg simpel: er zijn moslims en er zijn normale mensen – en tot die laatsten reken ik ook vele ‘liberale moslims’ (al is die term een contradictio in terminis). 
    Moslims beschouwen normale mensen als een bedreiging. Die overtuiging is ingegeven door één boek – er moet overigens gezegd dat het aandeel analfabeten in de moslimgemeenschap erg groot is, zodat velen zelfs dat ene boek uitsluitend door mondelinge overlevering kennen of menen te kennen. Sommige, wat minder normale mensen leven ook naar één boek maar dat zijn er erg weinig en de regels in dat boek zijn niet zo dwingend; er blijven keuzes over. Normale mensen hebben sowieso meer dan één titel gelezen.
    De islamitische visie op het bestaan is extreem beperkt gehouden en schrijft exact voor wat goed is en wat slecht. Normale mensen twijfelen zelfs over het bestaan van goed en kwaad. Dat heeft te maken met wetenschappelijk onderzoek en grote hoeveelheden filosofische theorieën die het thema grondig behandelen. 
    De levensvisies beider stromingen en de daarbij horende rituelen en regels staan diametraal tegenover elkaar. Het boek van de moslims beveelt een volkomen onderwerping, aan een almachtig wezen dat hen tot strijd tegen normale mensen maant. Die laatsten zijn niet helemaal zeker wat daarvan te denken – onderzoek heeft immers uitgewezen dat dat opperwezen niet kan bestaan. Ze kunnen zich door hun hoge opleidingsniveau en algemene ontwikkeling niet voorstellen dat er mensen zijn die zo sterk in het bestaan van zo’n wezen geloven dat ze bereid zijn alles te doen wat het van hen verlangt. Indien zulke gelovigen onvermoed blijken te bestaan, spreken ze bij normale mensen vaak romantische gevoelens voor overgave, eenvoud en medelijden aan.

    Die twijfelachtige houding maakt normale mensen erg kwetsbaar. Indien ze daar geen verandering in brengen zullen ze slachtoffer blijven van terreurdaden die moslims in naam van het opperwezen op hen plegen. Om erger te voorkomen zullen normale mensen hun levensvisie steeds meer moeten aanpassen aan de bevelen van het opperwezen. Uiteindelijk zal hun stroming zo veel aan betekenis en invloed hebben ingeboet dat het nog maar weinig verschil maakt of je moslim bent of ‘normaal’. 
    De enige mogelijkheid om aan dit rampscenario te ontkomen is door duidelijk te kiezen voor de eigen cultuur, de eigen levensvisie. De liberale cultuur van Europa is volkomen superieur aan die van de islam en er is niet veel voor nodig om die stelling te ondersteunen met eenduidige bewijzen. Maar dan alleen als het gaat om zaken als vrijheid (van meningsuiting), mogelijkheden tot individuele zelfontplooiing, vrije beoefening van wetenschappen en kunsten, welzijn, welvaart en de gelijkheid van man, vrouw en homoseksueel.
     
    Als het erom gaat een omnipotent wezen blindelings te moeten volgen, is de Islam uiteraard de te prefereren levensvisie. 

     

    Vier 175 jaar spoor met NS!   0

    Het spoor bestaat 175 jaar en viert daarom een feestje! NS doet dat door mooie oude herinneringen op te halen en de mooiste van allemaal is uiteraard de Tienertoer – het ultragoedkope treinkaartje waarmee een tiener door heel Nederland kon reizen.

    Neem bijvoorbeeld Joscha en Mariska. Zij deden de Tienertoer dertig jaar geleden en ervoeren toen voor het eerst een machtig gevoel van vrijheid. De twee vriendinnen besluiten om hun Tienertoer ruim drie decennia later opnieuw te doen en halen al die prachtige herinneringen naar boven: campings, pretparken, stranden. Alles passeert de revue, inclusief de humor, de romantiek en de weergaloze avonturen.

    Hun herinneringen aan hun jeugd in de trein zijn nu vastgelegd in een sprankelende documentaire op www.backtothetienertoer.nl. Bekijk hem nu, en misschien komen er ook wel prachtige herinneringen naar boven van uw tienertoer, al die jaren geleden…”

    Jeremy Scahill: Obama voert militairistische orwelliaanse oorlog in Irak   2

    Bij de Dagelijkse Standaard vinden we Obama misschien een ultralinkse, pacifistische, laffe slapjanus die niet hard genoeg optreedt tegen ISIS, maar niet journalist en documentairemaker Jeremy Scahill. Scahill kan het weten want hij heeft er een hele documentaire over gemaakt, Dirty Wars die in 2013 genomineerd werd voor een Oscar, en een boek over geschreven. Denk aan de drone-oorlog van Obama en de vermeende martelpraktijken van JSOC.

    In deze rant van 15 minuten gaat Scahill los op de militairistische, orwelliaanse oorlogspolitiek van Obama die doorgaat op het bedrog van Bush en Cheney inzake de invasie van Irak. Volgens Scahill is ISIS het resultaat van de Irakpolitiek en de interventionistische MiddenOosten-politiek van de Verenigde Staten. Over Hillary Clinton heeft Scahill helemaal geen goed woord over. Oma Hill is nog een grotere militairistische havik dan Obama. Deze oorlog tegen ISIS vormt een nieuwe voedingsbodem voor radicalisering, jihadisme en terrorisme, aldus Scahill. Scahill wijst ook nog even fijntjes op de oorlog van de Amerikaanse regering tegen journalisten en klokkenluiders.

    Waarschuwing voor rechtse tere zieltjes: deze journalist is LINKS!!!!

    Van der Galiën is qua karakter hardcore PVV-er   0

    Ondanks zijn kritiek op de PVV heeft DDS-hoofdredacteur Michael van der Galiën veel weg van die partij

     

    De PVV heeft vooral interesse in ‘het zelf’ (Nederland), in zichzelf, en baseert daar haar politiek op. De PVV kijkt op een eenzijdige manier, vergroot fouten bij de ander uit, en verkleint (of ontkent zelfs) de eigen missers. Dat de PVV haar standpunten op provocerende wijze uitdraagt, behoeft geen toelichting.

    Deze aanpak komt wellicht voort uit Wilders’ karakter, maar ook omdat hij de islamitische leer als eenzijdig en onderdrukkend beschouwt, en waarneemt dat veel moslims moeite hebben met (zelf)kritiek. Ook omdat de blonde roerganger de Mainstream Media (MSM), vooral de Nederlandse publieke omroep (NPO), partijdig vindt. En omdat hij zich stoort aan aan de eenzijdigheid, het gebrek aan realisme en de immer toenemende macht van de EU. Blijkbaar meent Wilders vuur met vuur te moeten bestrijden.

    Kokervisie, provoceren en vooral fouten bij zijn politieke tegenstanders uitvergroten is ook het instrumentarium van blogger Michael van der Galiën. En hij identificeert zich met zichzelf. Van der Galiën heeft vooral kritiek op het anti-islam standpunt van de PVV, omdat hij zelf moslim is. De argumenten die Michael aanhaalt om de PVV op dit punt aan te vallen ten spijt. Anders gezegd: als persoon die zich met islam identificeert, laat Van der Galiën islam een ruimte die hij anderen niet gunt.

    Prima als Michael van der Galiën als hoofdredacteur columns van andersdenkenden toestaat over de PVV, ook al heeft hij dus zelf andere ideeën over die club. Dat toont dat Van der Galiën een zekere pluriformiteit kan opbrengen. Maar in zijn stukken is Michael vaak eenzijdig en provocerend, hamert hij voortdurend op het eigen gelijk, en laat zo zien in zijn houding een PVV-er te zijn.

    Deze provocerende eenzijdigheid en weglaten van nuance heeft een functie, want het schept helderheid. Helderheid over onderwerpen die in de MSM vaak niet of ook eenzijdig aan bod komen. Maar op de lange termijn schiet zo’n aanpak zijn doel voorbij, want net als bij de PVV vermoeit dit gedram op den duur. En het levert geen nieuwe inzichten op, omdat zo’n houding een vruchtbaar debat doodslaat en daardoor onmogelijk maakt.

    Pension Hommeles   0

    Op het eerste gezicht lijkt Thicker than water een imitatie van het Deense The Legacy maar al snel vindt dit Zweedse familiedrama een eigen stem.

    Het moet fascinerend zijn om de vergaderingen van de Scandinavische productiehuizen en staatsomroepen bij te wonen. Het ene succesnummer heeft de grenzen van Denemarken, Zweden en – in mindere mate – Noorwegen nog niet verlaten of een nieuw TV-succes dient zicht alweer aan. Opvallend daarbij is wel dat de thematiek van de Scandinavische producties opvallende gelijkenissen vertoont, in markant contrast overigens tot de landen zelf die op essentiële onderdelen toch grote verschillen tonen. Dus zo kan het zo maar zijn dat wanneer het ene land een misdaadserie heeft gelanceerd, het andere land al snel volgt. De Deense staatsomroep DR lijkt de ultieme succesformule in handen te hebben: na het misdaadsucces van The Killing volgde de politieke serie Borgen en bleef recent heel Denemarken aan de buis gekluisterd voor het familiedrama The Legacy waar een erfenis van de matriarch spanningen tussen haar kinderen veroorzaakt. De Zweedse staatsomroep SVT laat dit niet op zich zitten en heeft het eveneens in haar thuismarkt goed bekeken eigen familiedrama Thicker than water (in het Zweeds: Tjockare än vatten) gelanceerd. Gelukkig is Thicker than water veel meer dan een herhaaloefening en hoeven liefhebbers van The Legacy niet te vrezen voor een herhaling van zetten, maar dan in de even onverstaanbare doch immer sympathieke Zweedse taal.

    Verplicht samenwerken

    Op een mooi gelegen Zweeds eiland bevindt zich het ietwat kneuterig aandoende pension van de familie Waldemar. Het pension wordt gerund door Anna-Lisa Waldemar en haar zoon Oskar en zijn familie. Naast Oskar heeft Anna-Lisa nog twee kinderen: oudste zoon Lasse en dochter Jonna. De serie begint wanneer Lasse en Jonna – die al lange tijd op het vasteland wonen en het contact met hun moeder en broer sterk hebben zien verwateren – naar het pension worden geroepen. Aangekomen geeft Anna-Lisa aan dat ze met al haar kinderen apart wil praten. Deze gesprekken leiden vooral tot onbegrip omdat Anna-Lisa voor elk van haar kinderen een cryptische boodschap heeft. Snel daarna wordt Anna-Lisa levenloos in een dobberende roeiboot gevonden: ze heeft zelfmoord gepleegd. Een zelfmoord niet omdat Anna-Lisa depressief is, maar omdat ze terminaal ziek is en haar einde zelf wilde bepalen. De broers Lasse en Oskar en zus Jonna worden op elkaar terug geworpen uit verdriet en allerhande vragen over de handelswijze van hun moeder. Vragen die alleen maar in hoeveelheid toenemen wanneer bij het voorlezen van haar testament blijkt dat het pension pas het bezit van Lasse, Oskar en Jonna wordt wanneer zij een heel zomerseizoen – en zonder meer dan vierentwintig uur het eiland te verlaten – samen het pension bestieren en het seizoen met winst afsluiten. Lukt ze dat niet dan vervalt het pension aan een goed doel en vervliegt de erfenis van de Waldemar-nazaten. Van geheimzinnige boodschappen via een onverwachte zelfmoord tot verplicht samenwerken: zo rolt de familie Waldemar.

    Geheimen

    In plaats van haar kinderen samen te brengen, leidt deze onverwachte en vooral verplichte samenwerking meteen tot spanningen en kan het pension van de familie Waldemar beter door het leven gaan als Pension Hommeles. Maar dan zonder de humor van Annie M.G. Schmidt. Spanningen die niet vreemd zijn aangezien Oskar al die jaren het pension heeft gerund en nu wellicht door toedoen van zijn zus en broer zijn hele bestaan naar de Filistijnen ziet gaan. Voor Lasse en Jonna is het overigens ook geen feestje. Jonna heeft een redelijk succesvolle carriere als actrice waarbij verblijf op een afgelegen eiland nu ook niet bepaald wenselijk is. Lasse op zijn beurt bestiert in Stockholm een restaurant en heeft al moeite genoeg om de eindjes aan elkaar te knopen. Ook voor Kim, dochter van Lasse, is het allemaal geen feestje zo te stranden op een saai eiland. De artistieke partner van Jonna kan daar ook over meepraten… Daar komt nog eens bij dat de familie Waldemar bol staat van de geheimen. Niet in de laatste plaats door de langjarige verdwijning van Waldemar-patriarch. Al snel is duidelijk dat Waldemar senior er nogal losse handjes op nahield en ook de drank maar moeilijk kon laten staan, waardoor zijn verdwijning weleens wat criminele trekjes zou kunnen hebben. Dat moeder Waldemar geheimen had, was al duidelijk, maar ook haar kinderen kunnen er wat van. Gaandeweg de serie wordt de reikwijdte van die geheimen duidelijk en komen we steeds meer te weten over de familie Waldemar terwijl ze alle zeilen moeten bijzetten om het pension draaiende te houden en hun erfenis veilig te stellen. En natuurlijk hebben de voorwaarden van Anna-Lisa’s testament tot doel om haar kinderen nader tot elkaar te brengen, maar dat valt nog sterk te bezien.

    Een eigen stem

    Thicker than water is zonder meer het kijken waard. Al vanaf de eerste aflevering klinkt de eigen stem van dit familiedrama zonneklaar door en is Thicker than water allesbehalve een rip-off van The Legacy. De personages intrigeren en de verhaallijn is over het algemeen ook geloofwaardig. Het personage van Lasse – type womaninzer met een geldprobleem – is wat standaard en sommige gedragingen van met name Jonna zijn niet altijd even geloofwaardig, maar dit alles mag de pret niet drukken. Eenmaal begonnen aan het Waldemar-saga zal – zeker voor de meeste kijkers – betekenen dat je de tien afleveringen zult willen zien om te weten hoe dit familiedrama eindigt: in moord en doodslag of toch nog een happy end? 

    ‘Thicker than water’ (originele Zweedse titel: ‘Tjockare än vatten’) wordt in Nederland door Lumière uitgegeven en is sinds 30 september algemeen verkrijgbaar. 

    ‘Order out of chaos’   10

    Het volgende lijkt chaotisch, net als de euro, maar er is verband.

    De grondwet is het laatste bolwerk voor de burger. Hij legt de grondrechten van de burgers vast  waaraan niet getornd kan worden. Wetten en regelingen die tegen de grondwet indruisen zijn ongeldig. Dat geldt uiteraard ook voor EU en eurozone wetten.

    Zo is in Duitsland door het Bundesverfassungsgericht te Karlsruhe geoordeeld dat het OMT, het onbeperkt opkopen van staatsobligaties van lidstaten door de ECB, strijdig is met de Duitse grondwet en de verdragen die monetaire staatssteun verbieden. Uit hoffelijkheid is de zaak doorverwezen naar het Europees Hof van Justitie, maar het Verfassungsgericht behield zichzelf het recht voor op het laatste oordeel, ook na de uitspraak van het Europees Hof. Daarmee werd het OMT geblokkeerd tot de uitspraak van het Europees Hof, die binnenkort verwacht kan worden en daarna wellicht uitgevoerd zal worden zonder medewerking en financiële steun van Duitsland.

    Nu wordt in een interne publicatie van Italië en Spanje die claim van het Verfassungsgericht aangevallen. Volgens beide landen heeft het Europees Hof de jurisdictie en het Verfassungsgericht niet. Het is immers een EU belang en niet uitsluitend een Duits belang. De claim van het Verfassungsgericht is tegen de EU verdragen, zo stellen de beide landen. Maar het OMT verhindert volgens het Verfassungshof Hof ook de grondwettelijke verplichte controle van het Duitse Parlement op de besteding van belastinggeld.

    De Europese Commissie herkent in het OMT geen verboden staatsfinanciering. Het Verfassungsgericht ziet er echter wel degelijk verholen staatsfinanciering in. De EC is van mening dat aanwijzingen van de ECB dienen te worden opgevolgd en dat de ECB boven elke controle staat en dus onbeperkte macht heeft. In feite stelt de EC daarmee ook dat de regelingen van de EU en eurozone de grondwetten van de lidstaten kunnen uitschakelen. Dat is wel een belangrijke stap.

    Wat de gehele zaak een pikant tintje geeft is dat de afgelopen jaren in zuidelijke onder controle van de Troika staande landen al enkele malen procedures zijn gevoerd tegen hervormingen (meestal salarisverlagingen e.d.) door belangengroepen in die landen, waarbij de rechter de hervormingen verbood omdat ze tegen grondwettelijke vastgelegde rechten indruisten. Hiertegen is door de EC of eurozone nooit geklaagd en moesten “bezuinigingen” anders worden ingevuld. Ook daar ging het om het belang van de gehele eurozone. Dit voert naar  de rol van de ECB in dit alles. Het verdrag van Lissabon stelt:

    “Het hoofddoel van het Europees Stelsel van Centrale Banken (hierna „ESCB” te noemen), is het handhaven van prijsstabiliteit. Onverminderd het doel van prijsstabiliteit ondersteunt het ESCB het algemene economische beleid in de Unie teneinde bij te dragen tot de verwezenlijking van de in artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie omschreven doelstellingen van de Unie. Het ESCB handelt in overeenstemming met het beginsel van een open-markteconomie met vrije mededinging, waarbij een doelmatige allocatie van middelen wordt bevorderd, en met inachtneming van de beginselen die zijn neergelegd in artikel 119″.

    Het hoofddoel is de prijsstabiliteit in overeenstemming met de beginselen van de open markt economie. Die prijsstabiliteit wordt internationaal gezien bereikt bij een inflatie van idealiter 2% op jaarsbasis. De ECB neemt dus maatregelen om dat percentage aan te houden binnen de visie van de open markt. Twee procent inflatie, want een economische stroming is van mening dat dat de kooplust van de burger prikkelt en tot kopen zet nu de prijzen nog niet met die 2% zijn gestegen. Zo wordt een voortdurende economische groei veroorzaakt en langzame waardedaling van de munt.

    Een belangrijk middel om die inflatie te beinvloeden (hup, daar gaat de markt economie overboord) is het rentewapen. Door de rente te verlagen bij een lagere inflatie dan die 2% wordt geld goedkoper en leent men dus gemakkelijker en koopt men meer waardoor de prijzen gaan stijgen en de inflatie weer op die 2% komt. Bij een inflatie hoger dan 2% verhoogt men de rente, geld wordt duurder, de kooplust zakt weg en de prijzen dalen.

    De eurozone kampt met een te geringe inflatie en in enkele lidstaten is er zelfs sprake van deflatie, een negatieve inflatie dus. Dit wordt door een stroming in de economie gezien als uiterst gevaarlijk. Aankopen worden uitgesteld omdat men verdere prijsdalingen verwacht, er komt een supply crisis omdat bedrijven niet meer produceren en dat kan een neerwaartse economsche spiraal veroorzaken, net zoals een uit de hand gelopen inflatie een neerwaardse geldwaarde spiraal kan veroorzaken. Zo’n deflatie kan diverse oorzaken hebben. Prijsdalingen kunnen in de huidige globale economie worden veroorzaakt door goedkope importen uit landen met lagere productiekosten waardoor eigenlandse producten uit de markt geconcurreerd worden, kunnen ontstaan als gevolg van innovatieve technieken en tenslotte ook door geldgebrek bij de kopers. In dat laatste geval is er dus een demand crisis, niet zoals in de andere een supply crisis.

    In de eurozone is het duidelijk een demand crisis, zoals onlangs zelfs Draghi moest toegeven. Bij een demand crisis zal een renteverlaging niet veel zoden aan de dijk zetten. Als het de consument aan geld ontbreekt helpt het rentewapen niet. Dat is ook gebleken want zelfs met een rente van praktisch 0% en negatieve rente voor geld parkeren bij de ECB zit je wel aan de bodem en het heeft niets geholpen, integendeel. Een tweede aspect hierbij is de uitspraak van Draghi dat hij de euro kost wat kost zal steunen. Dat heeft de euro tot een sterke currency gemaakt. De eurozone, hoewel stagnerend, is een wereldspeler in de economie. Als die gehele eurozone garant staat voor die euro in zwakke lidstaten is het risico op niet terug betalen van leningen wel heel erg klein en dus de rente erop laag. Dat zien we nu ook de zwakke lidstaten tegen redelijke tarieven op de kapitaalmarkt terecht kunnen. Maar het gevolg is dat de wisselkoers van de euro ook hoog blijft. Als Draghi die toezegging niet had gedaan was de euro een stuk zwakker geweest en de wisselkoers lager. Geen vrije marktwerking. Hoe is nu dat gebrek aan koopkracht tot stand gekomen?

    Eén oorzaak is de koers van de euro, die door Draghi’s toezegging te hoog is gebleven. Daardoor is de globale concurrentiepositie van de eurolidstaten ongunstig beinvloed. De productiekosten in de eurozone zijn daardoor te hoog, alleen Duitsland kan, mede door zijn high tech kapitaalgoederen producten goed mee en heeft dus ook een keiharde handelsbalans (handel buiten de eurozone).  Een andere, belangrijker, oorzaak is het verschil in economisch potentiëel tussen de lidstaten. Daardoor zijn ze na 2000 snel uit elkaar gegroeid hoewel de bedoeling was dat de zwakke landen zich snel zouden ontwikkelen, een ijdele wensdroom. Zwak werd steeds zwakker en in 2012 bleken de verschillen zo onoverbrugbaar dat de zwakke lidstaten niet meer op de kapitaalmarkt konden lenen. Het verdrag van Lissabon waarin directe staatsteun onderling werd verboden werd genegeerd en we kregen de beruchte bailouts. Nu zou hulp op zich misschien geholpen hebben maar die hulp werd vergezeld van stringente hervormingsmaatregelen met als doel de concurrentiepositie van de geoutbailde lidstaten zo te verbeteren dat ze weer concurrerend zouden worden. In plaats van echte hervormingen van culturele, sociale en financiële zaken werd er bezuinigd op de burgers, een proces van “interne devaluatie” waarbij voornamelijk de inkomens van de consumenten werden gekort om zo de productiekosten uitvoerrijp te maken. Wat daardoor gewonnen werd met uitvoer (vaak naar andere eurolanden) werd verloren aan binnenlandse koopkracht en dus vraag en dus werd de weg geëffend naar de deflatie, de demand crisis.

    Ook in de sterkere lidstaten hebben de hervormingen hun lidtekens nagelaten, ook in de vorm van voornamelijk hogere lasten voor de burgers met als gevolg ook afnemende koopkracht en afnemende inflatie hoewel lang niet tot het peil van het zuiden. Een verdere oorzaak voor de huidige impasse is de schuldopbouw van de lidstaten. In dit geval niet aleen een eurozone probleem maar een globaal probleem maar voor de eurozone het ergst. Door de kunstmatig laaggehouden rentetarieven is lenen erg aantrekkelijk geworden, geld was goedkoop, en dus hebben zowel lidstaten als consumenten onverantwoord veel geleend. Nu is dat niet erg bij een groeiende economie met redelijke inflatie maar in een tijd van recessie en stagnatie met een demand crisis is er door de hoge staatschulden in vrijwel geen enkele lidstaat geld vrij te maken om die koopkracht te verbeteren. Het IMF heeft al een balletje opgeworpen om de spaargelden met 10% te belasten hetgeen de staatsschulden beter behersbaar had kunnen maken. Misschien komt dat diefstal ideetje nog wel eens terug.

    Een andere simpeler pad is dat van de geldverruiming. Het ECB heeft daarvoor het zgn TLTRO verzonnen. Een lening aan de banken met 0,05% rente te investeren in het bedrijfsleven van de eurozone. De eerste tranche ervan was een mislukking. De banken zijn niet genoeg geïnteresseerd. Een reden zou kunnen zijn dat bedrijven nu alleen geld willen lenen om te overleven en dat is voor de banken niet interessant. Ook het financieren van beginnende ondernemingen is in de huidige gespannen economische sfeer te riskant. Zolang de vraag laag blijft is er niet veel belangstelling van beide zijden.

    Dan blijft over de Quantitative Easing, het opkopen van obligaties van lidstaten van de banken, het OMT,  ter waarde van zo’n 1000 miljard euro. Dat stelt Draghi nu in het vooruitzicht en daar is de Bundesbank fel tegenstander van. Daarover gaat de procedure van het Verrfassngsgericht en het Europees Hof. Door die geldverruiming is er weer voldoende krediet voor het bedrijfsleven, de inflatie zal daardoor stijgen en de waarde van de euro zal door die extra biljoen behoorlijk dalen. Dat laatste klopt, want alleen al door de aankondiging van Draghi is de eurokoers met bijna 10% gedaald, van $1,40 enkele maanden terug naar $1,27 nu. Tot vreugde van Frankrijk en Italië die hun concurrentiepositie daardoor verbeterd denken te zien.

    Een nadeel is, dat de vrijkomende gelden bij de banken terechtkomen en dat zijn op winst beluste bedrijven die hun geld zo voordeling mogelijk investeren. Gevolg daarvan is dat het geld dus niet bij de consument terechtkomt en daar zit juist het gat. Zolang de consument niet meer geld heeft blijft de demand crisis bestaan. De vraag is bovendien of door die geldverruiming inderdaad de inflatie weer zal toenemen tot die gewenste 2%. Uit ervaringen in de USA en het VK bleek, dat de inflatie door die QE niet significant toenam. Die toename kwam pas tot stand toen de economie ging aantrekken; toen het VK al gestopt was en de USA driftig aan het afbouwen was; en met een groei van nu bijna 5% klinkt in beide landen de roep om renteverhoging steeds luider en die verhoging zal in 2015 zeker plaatsvinden.

    Een andere ervaring was dat men echt niet kan bepalen in hoeverre die QE nu de groei heeft bevorderd. Wel is zeker dat het nieuw gedrukte geld in grote bedragen in de emerging markets terecht kwam waar hogere winsten te behalen vielen. Door die wisselkoersdaling, waardevermindering van de euro tov de dollar, verbetert de exportpositie van de eurozone. De uitvoer wordt goedkoper. Daar tegenover staat dat de importen evenzeer in prijs stijgen. Dat zou minder tellen in een land als Canada dat alle grondstoffen en energiebronnen in huis heeft en dus weing last van duurdere import zou hebben. Voor de grondstoffen en energiebronnen arme eurozone is het een ander verhaal. Hier moeten die alle ingevoerd worden tegen die hogere koers waardoor de prijzen in de eurolanden behoorlijk zullen oplopen. Goed voor de inflatie zult u denken. Misschien, maar fataal voor de toch al uitgeholde koopkracht want de lonen zullen niet stijgen. De eurozone heeft zich in een onontwarbaar kluwen van problemen gestort.

    Hoe het zal aflopen? In ieder geval zult u het, jammer genoeg, niet meer via DDS Finance kunnen lezen.

    Hoe Nederland omgaat met Defensie is schandalig   14

    Klopt het verhaal dat meer geld naar Defensie niet mogelijk is?

    Het is voor mij min of meer gewoonte om, als er op de televisie reclameblokken worden uitgezonden, snel even op mijn tablet het laatste nieuws door te nemen. Het eerste waar mijn oog 20 september aan het begin van de avond op viel was een bericht op Elsevier.nl met de kop: “Veel meer geld voor Defensie kan niet”. Het bleek te gaan om een uitspraak van Frans Timmermans bij een politieke ledenraad van de PvdA in Den Bosch van die middag.

    Als iemand die niet bij Defensie werkzaam is of is geweest, maar er wel oprecht in is geïnteresseerd en het internationale veiligheidsnieuws op de voet volgt, was ik enigszins verrast door deze kop, welke aan duidelijkheid niets te wensen overliet.

    Ik had nog de fiducie om te denken dat onze huidige minister van Buitenlandse Zaken, die zich de afgelopen zomer internationaal op een zo positieve manier had onderscheiden in een zo dramatische gebeurtenis met serieuze geopolitieke implicaties als de aanslag op MH-17, waarschijnlijk dubieus zou zijn geciteerd. Dit bleek echter niet het geval te zijn.

    Hij zei dat de economische groei de komende jaren gematigd zal zijn, tot mogelijk 1 tot 2% per jaar, om te vervolgen: “Dan kunnen we ons niet permitteren heel veel meer aan Defensie uit te geven. (…) We moeten meer poolen en samenwerken met andere Europese landen. We moeten veel slimmer met de Defensiebudgetten omgaan want Europees gezien wordt er nog heel veel verspild.”

    Vervolgens las ik op een forum, welk ik geregeld bezoek, een reactie van iemand, persoon A, die het schandalig vond dat iemand anders, persoon B, boos was op de uitspraken van Timmermans. Deze persoon B was in het verleden vele jaren werkzaam geweest bij Defensie en had de vergelijking getrokken hoe relatief makkelijk er politieke steun is voor (extra) geld voor Ontwikkelingssamenwerking (OSW) en hoe moeilijk dat altijd ligt voor Defensie. Dat had hij op een wijze neergezet die feitelijk, eerlijk is eerlijk, niet helemaal klopte en persoon A vond dit werkelijk waar schandalig en onbeschaafd.

    Dat laatste schoot bij mij echter volledig in het verkeerde keelgat. “Schandalig?” begon ik te typen.

    Wat schandalig is, is dat Defensie als een van de absolute kerntaken van de overheid langdurig en bewust is verwaarloosd om gaten elders te kunnen dichten onder de noemers van “het vredesdividend”, “efficiency verbeteringen”, “economische crisis”, etc.

    Wat schandalig is, is dat onze mensen op missie in het buitenland bij bondgenoten moeten “bedelen” om over die uitrusting te beschikken waarvan zij vinden dat ze die nodig hebben om de taak waar de Nederlandse overheid ze voor heeft uitgezonden goed uit te kunnen voeren. De term “beggars army” komt niet zomaar uit de lucht vallen.

    Wat schandalig is, is dat uitgezonden militairen net na terugkomst van een missie te horen krijgen dat ze, in het kader van weer een bezuinigingsoperatie, kunnen vertrekken.

    Wat schandalig is, is dat mensen worden uitgezonden, daar de meest risicovolle taken denkbaar vervullen en dat  vervolgens plots na terugkeer de afgegeven Verklaring Geen Bezwaar (VGB) wordt ingetrokken vanwege een al jaren bij Defensie bekende misstap in het verleden of omdat je met iemand trouwt die uit een land komt waar de MIVD zich niet lekker bij voelt. Een intrekking VGB betekent: “u kunt vertrekken!”.

    Wat schandalig is, is dat Defensie nieuwe rekruten een tijdlang geen volledige kledingoutfit kon geven, inclusief veiligheidskleding en zij voor een deel zelf daarvoor moesten gaan zorgen.

    Wat schandalig is, is dat mensen vlak na decennialange trouwe dienst, door een blunder vanuit Defensie zelf, net voor hun pensioen nog even een tot 2 jaar oplopend financieel AOW-gat in worden geduwd en dat Defensie de (WUL) fout, welke Defensie personeel onevenredig zwaar treft, niet (volledig) probeert te repareren.

    Wat schandalig is, is dat er door de politieke en de militaire top van Defensie al jarenlang misbruik wordt gemaakt van de uitzonderlijke loyaliteit van de militairen en het feit dat datzelfde loyale personeel een demonstratieverbod heeft. Dat Defensie geen machtige lobby en grote maatschappelijke bewegingen achter zich heeft staan (zoals Ontwikkelingssamenwerking dat overduidelijk wel heeft), wat nu o.a. culmineert in het thans meer dan 500 dagen CAO-loos zijn van militairen zonder perspectief dat daar op korte termijn een eind aan komt.

    Wat schandalig is, is dat tienduizenden loyale militairen en burgers om boekhoudkundige redenen zijn wegbezuinigd, meestal zonder dat daar een serieus te nemen visie waar het met onze krijgsmacht naartoe zou moeten aan ten grondslag lag.

    Wat schandalig is, is dat er een NAVO-inspanningsverplichting van 2,0% van het BNP geldt voor alle bondgenoten, welke Nederland al vele jaren niet haalt, maar waar laconiek, ook nu weer, over wordt gemeld “Het gaat om hoe efficiënt je als land je Defensiebudget gebruikt, organiseert en inzet en niet om hoeveel je uitgeeft” of “door meer Europese samenwerking is een hoger Defensiebudget niet nodig” (ben benieuwd of bijvoorbeeld de ICT-problemen of de kapitaalvernietiging door de verkoop van spiksplinternieuw, vaak nog niet eens afgeleverd, materieel door telkens elkaar gestapelde bezuinigingen ook in deze beschouwing wordt meegenomen).

    Gek genoeg hoor je dergelijke argumenten eigenlijk vrijwel nooit als het om Ontwikkelingssamenwerking (OSW) gaat, waar veel en machtige lobbyorganisaties bij betrokken zijn met een uitgebreid netwerk aan connecties naar oud- en zittende lokale en landelijke politici verdeeld over bijna alle landelijk opererende politieke partijen.

    Bij OSW is de befaamde 0,7% BNP inspanningsverplichting haast heilig en het (politieke en “maatschappelijk betrokken”) land te klein als daar ook maar iets van een suggestie van bezuiniging wordt geopperd. En wordt er bezuinigd dan moet dit, uiteraard, zos nel mogelijk gerepareerd worden. Geen mooie woorden over meer internationale samenwerking en integratie van NGO’s, etc. Stel je voor, zeg!

    Wat schandalig is, is dat bij de berekening van het Nederlandse Defensiebudget voorts ook nog allerlei “trucjes” worden toegepast waardoor wat wij er als land aan uitgeven hoger lijkt dan het werkelijk is. Zaken welke bij de Defensiebegrotingen van onze bondgenoten niet worden meegerekend, maar hier wel. Denk aan de pensioenen en wachtgelden die uit het Defensiebudget worden betaald, denk aan de btw die hier wel moet worden afgedragen. Beide posten gelden in het buitenland bijna niet en komen al helemaal bijna nergens beiden tegelijk voor in de Defensiebegroting. In Nederland wel. Denkt u ook eens aan het potje dat overigens aan het begin van Rutte II aan Defensie werd ontrokken en naar OSW ging ad 250 miljoen euro voor internationale missies en nu het goed uitkomt weer terug wordt gekwakt bij Defensie. Defensie zit nu reëel op nog geen 0,9% BNP, vlak boven wat OSW ontvangt.

    En zo zijn er nog vele, vele punten die ik zo uit mijn hoofd kan opnoemen, waarvan je je uiteindelijk kunt afvragen hoe iemand, bezuiniging na bezuiniging, reorganisatie na reorganisatie ondertussen nog positief naar zijn/haar militaire baan gaat en ondertussen niet enorm cynisch is geworden over zijn/haar werkgever, de overheid, de politiek en de samenleving welke het allemaal bitter weinig kan schelen wat er met Defensie en haar mensen gebeurt, behalve als het te laat is en de spreekwoordelijke vijanden op onze deur kloppen.

    Is het dan gek dat de “overlevers” en oud-medewerkers van deze “reorganisatie organisatie”, zoals ik Defensie tegenwoordig verkies te benoemen, dan boos worden als men in tijden van zware geopolitieke spanningen, waarin het nut en bestaansrecht van de organisatie nog eens onomstotelijk en op vaak pijnlijke wijze wordt aangetoond, de zittend minister van Buitenlandse Zaken doodleuk verkondigt dat extra geld voor Defensie afhangt van hoe de economie zich ontwikkelt? Pardon?! Haal dat benodigde geld dan maar ergens elders in de Rijksbegroting waar we het niet over een kerntaak hebben.

    De zorg kreeg er, ook in crisistijd, vele miljarden bij, elk jaar weer, om de tekorten op de jaarlijks met miljarden euro’s stijgende zorgbegroting rond te maken. Daar gold voormeld adagium wat Defensie nu wordt voorgehouden, blijkbaar niet.

    Dus waarom zou het budget van Defensie dan niet kunnen stijgen? Het gaat om keuzes en politici zijn door ons aangesteld om ook impopulaire, maar noodzakelijke, keuzes te maken, verder te kijken dan de volgende opiniepeiling en met een degelijke visie en bijpassend ambitieniveau te komen, zaken waar de politiek overigens al jaren van wegloopt met betrekking tot onze nationale verzekeringspolis.

    Premier Rutte en minister Hennis Plasschaert (Defensie) waren het op de laatste NAVO-top eens met de gezamenlijke verklaring. Daarin werd gesteld dat de bondgenoten zullen streven naar een Defensiebudget van 2% BNP om de nieuwe dreigingen met vertrouwen tegemoet te kunnen treden. Ik zie het er met de laatste uitspraken van Timmermans, maar ook die van Rutte tijdens de algemene beschouwingen vorige week, niet van komen. Zelfs de fractievoorzitter van zijn eigen partij, Halbe Zijlstra, kreeg Rutte niet zover om ook maar enige reële toezegging te doen over eventueel extra geld voor Defensie in de komende jaren.

    Vanuit de militairen zelf wordt overigens ook niet opgeroepen om vanaf 2015 direct 3-4 miljard euro extra per jaar aan hun departement te spenderen of dat Nederland volledig aan de 2 procent norm zal moeten gaan voldaan. Men is redelijk en verzoekt een geleidelijke en structurele stijging in de komende jaren om uiteindelijk op een budget uit te komen waarmee de krijgsmacht haar grondwettelijke taken naar behoren kan uitvoeren.

    En natuurlijk moet er meer samengewerkt worden met onze internationale partners, maar Nederland is al haast koploper als het om internationale samenwerkingsverbanden gaat en in de regel kost internationale samenwerking door investeringen eerst geld voordat dat geld gaat opleveren en kan dit zonder meer gepaard gaan met het verlies van soevereiniteit. Is onze politiek ook bereid deze op te geven?

    Een gezamenlijk Europees buitenlandsbeleid is nog mijlenver weg om het over een gezamenlijk Defensiebeleid nog maar helemaal niet te hebben. Misschien had Timmermans, zich beter daar op kunnen richten, want de man kiest thans de verkeerde volgorde door eerst het militair(-technische) spoor te bewandelen en vervolgens te hopen dat het wel zal passen in een nog onzeker en niet bestaand politiek spoor.

    Ik snap dat Timmermans in dit geval als PvdA-man sprak en niet als minister van Buitenlandse Zaken en dat deze partij in de hoek zit waar de klappen vallen in de peilingen, maar het gaat hier om dermate belangrijke vraagstukken dat je er, zeker heden ten dage, eigenlijk niet op deze wijze politiek mee zou mogen bedrijven. Dat dit op 20 september in Den Bosch toch gebeurde, is dan ook niets minder dan schandalig.

    DDS: vernieuwd en toch dezelfde   33

    DDS 2.0 komt eraan!

    In 2009 begonnen Joshua Livestro, Hans Labohm, Dirk Jan van Baar , Michael van der Galien en enkele anderen aan een nieuw avontuur: zij wilden een mooi, rechts blog opzetten in Nederland. Natuurlijk was GeenStijl er al (en hoe!), maar het was nu de opzet om op een wat serieuzere manier in te gaan op het nieuws van alledag; minder grappig, en meer uitgesproken rechts.

    Door de jaren heen is DDS een succes gebleken. We begonnen met enkele honderden lezers per dag, nu hebben we er tienduizenden: sinds de oprichting is het publiek ieder jaar verdubbeld (ook dit jaar liggen we op koers om dat kunstje te herhalen).

    Maar een blog zonder het vermogen tot veranderen is een blog zonder het vermogen tot behoud. We hebben daarom besloten een paar veranderingen door te voeren die ons in staat stellen nog korter op het nieuws te zitten en die tegelijkertijd uw leesplezier vergroten. Om te beginnen komen we morgen met een nieuw design. Na het vorige redesign hebben we veel feedback gekregen van lezers; daar hebben we iets mee gedaan. DDS 2.0 is makkelijker leesbaar (ook op tablets en smartphones) en prettiger voor gebruikers. Komende nacht wordt het nieuwe design online gezet. We hopen u morgenochtend dan ook terug te zien op een nieuwe, verbeterde DDS.

    Tegelijk met het nieuwe design verandert de aanpak ook. Natuurlijk blijft DDS net zo scherp als altijd, maar we hopen nog korter op het nieuws te zetten en u nog beter van opinies en analyses te voorzien (en mogelijkheden om met elkaar in debat te gaan). Daartoe vinden er enkele redactionele veranderingen plaats:

    1. Michael van der Galien is vanaf morgenochtend officieel hoofdredacteur. Hij nam de taken van deze functie al enige tijd waar voor Joshua Livestro, maar nu wordt het officieel. 

    2. Frank Verhoef wordt de nieuwe adjunct-hoofdredacteur. Hij neemt deze rol over van Michael. 

    3. Tim Engelbart blijft redacteur. Daarnaast gaat hij (voor zover hij dat nu niet al doet) veel designwerk voor DDS doen; het leveren van afbeeldingen bij stukken, en hij helpt de technische crew bij het onderhouden van de website. 

    Vanaf morgen zullen de aspecten van de huidige categorieën nieuws/video/opinie in ieder stuk terugkomen: soms wat langer, andere keren wat korter; soms met video, andere keren zonder. Daarbij wordt er continu gereageerd op de laatste ontwikkelingen.

    En dat is niet alles. Ook zijn wij bijzonder trots om te melden dat we vijf mooie columnisten hebben aangetrokken die regelmatig een stuk voor ons zullen schrijven:

    1. Hans Labohm. Hans blijft doen wat u van hem gewend bent: iedere dag (behalve zondag in de meeste gevallen) komt hij met een mooi, interessant verhaal over energie of klimaat. 

    2. Gert Jan Mulder. U kent Gert Jan al als vaste columnist bij de Finance-pagina. Die pagina komt weliswaar te vervallen, maar dat betekent natuurlijk niet dat we geen interesse meer hebben in columns over economische zaken en de Europese Unie. Het tegengestelde is zelfs waar. Gert Jan gaat daar dus voor zorgen. Hij zal dat (om te beginnen) op wekelijkse basis doen.

    3. Jan Gajentaan. Jan (u ook bekend van Finance én van de opiniepagina) gaat twee keer in de week een column schrijven voor DDS: één over een aan Finance-gerelateerd onderwerp, één over de politiek in het algemeen. Zoals u van hem gewend bent zal hij dat met zijn gebruikelijke scherpzinnigheid doen.

    4. Esther Boom. Esther krijgt een wekelijkse column op het nieuwe DDS. Haar kent u natuurlijk ook al langere tijd. Ze gaat ook voor Jalta.nl schrijven, maar blijft tegelijkertijd actief voor DDS. We zijn daar buitengewoon blij mee!

    5. Ewoud Jansen. Ook Ewoud krijgt een wekelijkse column op DDS. Net als de heren Mulder en Gajentaan kent u hem vooral vanwege zijn financieel-economische columns, maar vanaf nu zal hij af en toe ook iets schrijven over andere onderwerpen.

    We zijn erg blij dat we deze columnisten aan ons hebben verbonden en net als u kijken wij uit naar hun bijdragen!

    Helaas nemen we ook afscheid van twee collega-redacteurs. De eerste is Jean Wanningen, onze chef economie. Jean gaat morgen beginnen aan een nieuw avontuur bij Follow The Money, een buitengewoon goede website over economische en financiële zaken, die niet alleen het laatste nieuws op die gebieden becommentarieert, maar zelf ook nieuws maakt. Wij kunnen Jean alleen maar feliciteren met deze mooie promotie en hem hartelijk bedanken voor zijn inzet bij DDS; hij bouwde bij ons in weinig tot geen tijd een zeer goede reputatie op als EU- en Finance-watcher en staat achter de schermen bekend als een keiharde werker die altijd bereid is een stap meer te doen om zijn collega’s te helpen. Jean, bedankt!

    Ook Bart Schut, onze columnist (twee keer in de week) en Het Goede Leven-redacteur, stort zich in een nieuwe uitdaging. Vaste lezers weten het al langer, maar hij gaat vanaf 1 november aan de slag bij Jalta, de nieuwe website van DDS-eigenaar Joshua Livestro. Bart wordt daar chef verslaggeving, wat inhoudt dat hij ervoor moet zorgen dat er mooie scoops worden geproduceerd. Ook zal hij functioneren als reizende correspondent die overal ter wereld live verslag uitbrengt van belangrijke gebeurtenissen in den vreemde. Bart, jij ook bedankt voor je geweldige inzet en je goede werk met de cultuur-pagina.

    Goed, dat is dus de opstelling van DDS 2.0. We hopen dat u onze inzet en manier van aanpak kunt waarderen, ons trouw blijft (of gaat) lezen, en onze artikelen veelvuldig deelt met uw vrienden. Daarnaast wensen we u natuurlijk bijzonder veel lees- en reageerplezier toe!

    Met vriendelijke groet,

    Michael van der Galien, Frank Verhoef, Tim Engelbart, en eigenaar Joshua Livestro.

    Neerlands strijd tegen IS; ‘Don’t mention the war’   2

    Over de Hollandse ziekte: dubbelzinnigheid. Nederland doet mee in de oorlog tegen IS, maar eigenlijk ook weer weer niet

     

    Nederland is van plan mee te doen met onder andere zes F-16’s http://www.defensie.nl/actueel/nieuws/2014/09/24/inzet-f-16%E2%80%99s-en-bijna-400-militairen-vanwege-strijd-tegen-isis aan de door de VS geleide operatie tegen Islamitische Staat (IS).

    Dit kabinetsbesluit wordt vergezeld van een merkwaardig advies: het ministerie van Defensie raadt http://nos.nl/artikel/702521-uniform-kan-aandacht-trekken.html zijn militairen dringend af in eigen land in uniform te reizen met het openbaar vervoer. Zelfs douaniers http://nos.nl/artikel/703243-douaniers-in-burger-over-straat.html gaan nu in burger over straat.

    Gaat het hier om een advies? In het Reformatorisch Dagblad http://www.refdag.nl/nieuws/binnenland/uniformverbod_haalt_lont_uit_kruitvat_1_857491 meldt een landmachtofficier dat hij een “tuchtmaatregel” riskeert als hij op straat toch zijn uniform draagt.

    ‘Geen dubbel signaal’

    Reactie van het kabinet op het mogelijk ambivalente karakter van het reisverbod in uniform: ontkenning. Minister Opstelten (VVD) http://nos.nl/artikel/702990-opstelten-ga-gewoon-op-stap.html van Veiligheid en Justitie: “Dit is geen dubbel signaal”.

    Oh nee? Het kabinet en de Nederlandse overheidsdiensten willen zo niet alleen het zekere voor het onzekere nemen; ze tonen angst, en proberen gelijktijdig business as usual uit te stralen. Opstelten: “Iedereen moet normaal zijn gang gaan”. Behalve militairen en douaniers, die mogen in eigen land niet langer als zodanig herkenbaar zijn. Who’s next, de politie?

    Afgelopen weekend kwam de minister hier op terug http://www.omroepwnl.nl/video/detail/WNL-Op-Zondag-28-september__POW_00848686 bij ‘WNL op Zondag’. Hij benadrukte dat het slechts een “voorzorgsmaatregel” betrof, en voegde eraan toe dat deze “ook in andere landen” getroffen wordt. Hij zei niet welke. Presentator Charles Groenhuijsen vroeg ook niet door.

    In de ons omringende landen raadt alleen het Belgische ministerie van Defensie http://www.hln.be/hln/nl/9556/Opstand-in-Midden-Oosten/article/detail/2064312/2014/09/26/Soldaten-komen-best-niet-buiten-in-uniform.dhtml militairen aan “naar het werk te gaan in jeans en polo”. Dit is niet het geval in Frankrijk of Duitsland. De moord op een militair in Engeland vorig jaar deed het Ministry of Defence (MoD) besluiten het dragen van uniformen tijdelijk te verbieden. Het slachtoffer, Lee Rigby, was echter op weg in vrijetijdskleding. De logica achter het besluit van het MoD ontging velen.

    Lee Rigby

    De beelden van 22 mei 2013 van de afgeslachte Engelse soldaat Rigby http://www.mirror.co.uk/all-about/lee-rigby vlakbij zijn kazerne in Londen waren weerzinwekkend en angstaanjagend, precies wat de islamitische moordenaars beoogden. Drie dagen later werd in Parijs http://nos.nl/artikel/510817-klopjacht-op-aanvaller-parijs.html een patrouillerende militair in de nek gestoken, de soldaat overleefde de aanslag. 29 mei volgde de arrestatie van de aanvaller, een radicale moslim die bekende uit religieuze motieven http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/1641895/2013/05/29/Radicale-moslim-bekent-aanval-op-Franse-soldaat.dhtml te hebben gehandeld.

    Significant verschil: Rigby liep op het moment van de moord niet in uniform, de Franse soldaat wel. Niet alleen rijst de vraag of het verbod op reizen in militaire kledij wenselijk is, ook of het zin heeft. In Frankrijk lopen militairen ondanks toenemende dreiging nog steeds in uniform.

    Zwaardmacht

    Militairen in eigen land afraden in uniform te reizen; een vreemde reflex. Zou Defensie ooit van ‘zwaardmacht’ hebben gehoord? Het principe dat het geweldsmonopolie alleen de Nederlandse staat toebehoort. Door vertegenwoordigers van de strijdkrachten hun militaire kledij in het publieke domein te ontzeggen, geeft de overheid in feite aan afstand te nemen van haar monopolie op geweld. Verwarrend.

    Op bedreigde Nederlandse koopvaardijschepen is de overheid niet alleen onzichtbaar, maar zelfs afwezig. De Nederlandse staat weigert mariniers mee te laten varen als bescherming tegen piraten. Maar het kabinet-Rutte II staat reders niet toe privébeveiligers in te zetten; de PvdA is tegen. Met als reden: de zwaardmacht.

    De staat is als enige bevoegd de handelsvloot te beschermen, maar doet het niet. En gebruikt het zwaardmacht-principe om particulier initiatief te verbieden. Nog verwarrender.

    Nederland en geweld

    Wat is er toch aan de hand? Kan de Nederlandse overheid niet meer met geweld omgaan? Is men uit op demilitarisering van Nederland? Terwijl grote delen van de wereld in brand staan, en het kabinet er wel voor kiest in Irak de strijd tegen jihadisten militair te ondersteunen.

    Oplopende haat

    Volgens Trouw nemen in bijvoorbeeld de Haagse Schilderswijk http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/3755633/2014/09/26/Nederland-moet-niet-meedoen-met-deze-kruistocht-tegen-de-islam.dhtml de spanningen en afkeer naar Nederland toe als gevolg van Nederlandse deelname aan de oorlog tegen IS.

    Moslims in Nederland, in meerderheid soennitisch, beleven dit conflict heel anders dan autochtonen. Veel moslims beschouwen de westerse interventie in Syrië en Irak als een aanval op islam. De redenering is als volgt: het Westen laat Israël zijn gang gaan in Gaza, en treedt niet op bij onderdrukking van soennieten in Irak door een door de VS geïnstalleerd sjiitisch regime. Maar als soennieten het heft in handen nemen grijpt het Westen in. Het aanpakken van IS wordt als hypocriet gezien, en als bewijs dat hun religie op de korrel wordt genomen.

    Onveiligheid

    De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) van het ministerie van Veiligheid en Justitie https://www.nctv.nl/onderwerpen/tb/dtn/opbouw/ onderscheidt vier niveaus van oplopende dreiging: minimaal, beperkt, substantieel en kritiek. De kans op een aanslag in Nederland geldt vanaf maart 2013 als https://www.nctv.nl/onderwerpen/tb/dtn/actueeldreigingsniveau/ substantieel. Afgaand op de nieuwe maatregelen als gevolg van Nederlandse deelname aan de oorlog is het dreigingsniveau in feite opgetrokken naar ‘substantieel plus’. Minister Plasterk (PvdA) van Binnenlandse Zaken geeft aan dat de veiligheidsdiensten extra aandacht geven http://nos.nl/artikel/702894-plasterk-extra-scherp-op-is.html aan de bestrijding van IS: “er is op dit terrein intern opgeschaald, een aantal dingen doen we op een later moment en er zijn ook wat extra mensen aangetrokken”.

    Appeasement

    Maar wat stellen de inspanningen van de AIVD voor als de Nederlandse overheid bij toenemende dreiging verstoppertje speelt in eigen land? Welk signaal geef je hiermee aan potentieel kwaadwillenden?

    Dat Nederland nu al bang is voor aanslagen. Militairen uit het straatbeeld verwijderen wordt door veel moslims uitgelegd als teken van zwakte. Appeasement werkt dus niet. De vraag rijst of Nederlandse beleidsmakers voldoende inzicht hebben in islam, en of ze de islamitische gemeenschap in Nederland goed aanvoelen.

    Burgemeester Van Aartsen (VVD) stond in juli in de Schilderswijk verschillende demonstraties toe http://www.omroepwest.nl/nieuws/04-07-2014/radicale-moslims-demonstreren-haagse-schilderswijk van gemaskerde radicale moslims met zwarte jihadvlaggen. Tijdens de demonstratie van 24 juli was er zelfs sprake van openlijke Jodenhaat, inclusief uitbrengen http://nos.nl/artikel/678996-antijoods-protest-in-den-haag.html van de Hitlergroet. Pas later werden door het Openbaar Ministerie arrestaties verricht, mede als gevolg van protesten uit de samenleving. Maar het legeruniform, symbool van Nederlands strijdbaarheid, moffelt het kabinet in een oogwenk onder het tapijt. Eén videoboodschap uit Syrië volstaat.

    Een makkelijk verkregen boost voor het moreel van radicale moslims in Nederland, met dank aan de conflictmijdende Nederlandse overheid. Om de rust in Nederland te bewaren geeft het kabinet aan ver te willen gaan, namelijk opofferen van eigen symbolen, en die van radicale moslims toestaan.

    Ambivalente pacifisten

    Als een pacifistische politieke partij aangeeft op deze manier de-escalatie na te streven; fair enough. Maar dat de staat zich zo bescheten opstelt, bevreemdt. Of de Nederlandse overheid en Defensie zijn wat betreft binnenlands beleid gegijzeld door bange pacifisten. Pacifisten die zich in Mali en Irak wel weer via militaire middelen met de grote boze buitenwereld bemoeien.

    Het kabinet wil alles

    Nederland wil de kool, de geit, zelfs de hele moestuin sparen. Het kabinet vindt het normaal ruim een miljoen moslims binnen Nederlands grenzen te hebben, mee te doen aan de militaire operatie tegen IS (en ook andere islamitische groepen), én in Nederland te doen alsof er niets aan de hand is.

    De drie D’s

    Net als de inmiddels beroemde 3D benadering van Defensie in Afghanistan (Defence, Diplomacy and Development) laat de Nederlandse aanpak voor ordehandhaving in eigen land zich vangen in een 3D formule: to Deny, to Deceive and to Dodge. Nederland doet mee aan de oorlog tegen IS, maar wil daar in de polder weinig van merken; Nederland lijkt in eigen land zelfs geen leger meer te hebben, en ook geen douane.

    En denk eraan, mondje dicht: “Don’t mention the war”. Fawlty Towers revisited.

    Hollandse dubbelzinnigheid: we doen wel mee, maar eigenlijk toch niet. Nu maar hopen dat terroristen erin trappen.

    Obama onder druk om grondtroepen in te zetten   0

    De Republikeinse voorzitter van het Huis van van Afgevaardigden, John Boehner, heeft President Obama verder onder druk gezet om grondtroepen in te zetten in Irak en Syrië tegen ISIS. Volgens Boehner zal Obama’s missie om ISIS te vernietigen falen met alleen bombardementen. Daarom is het onvermijdelijk dat er ook boots on the ground worden ingezet. Volgens Boehner is de belofte van Obama dat er geen Amerikaanse grondtroepen worden ingezet een grote vergissing. Boehner wil ook het Congres, dat nog met reces is, bijeen roepen om militaire acties in Irak en Syrië te autoriseren. De luchtaanvallen op ISIS zijn nu door de Obamaregering gebaseerd op resoluties van het Congres uit 2001 en 2002 om Al Qaeda aan te pakken en de autorisatie voor de invasie van Irak.

    Het pleidooi van de neoconservatieve interventionisten lijkt steeds meer steun te krijgen onder de Amerikaanse bevolking, die sinds de oorlogen van Bush in Irak en Afghanistan niks moest hebben van nieuwe militaire avonturen. Volgens een peiling van NBC en de Wall Street Journal verwachten 72% van de Amerikanen dat Amerikaanse troepen nodig zijn om ISIS te verslaan in Irak en Syrië. 45% is voor de inzet Amerikaanse grondtroepen, terwijl 37% tegenstander blijft. De vraag is of Obama bestand is tegen de druk van de Republikeinse oppositie en de neoconservatieve haviken in zijn eigen partij zoals Hillary Clinton en Diane Feinstein, voorzitter van de inlichtingencommissie van de senaat nu de publieke opinie zich tegen Obama keert.

    Alleen een euro-ideoloog kan zien wat de pragmaticus ontgaat   7

    Zoals ik in een vorig artikel al voorspelde, de koers van de euro gaat gestaag onderuit, deze zakte zondag tot 1,268 dollar.

    De combinatie van Draghi’s aankondiging van Quantitative Easing gekoppeld aan de mislukking van de eerste tranche TLTRO terwijl de USA en VK, de twee aanjagers van de mondiale economie, hun geldverruimig juist geheel of bijna geheel hebben gestaakt en bovendien gekoppeld aan de boven verwachting grotere opmars van de USA economie, die de dollar extra kracht verschaft, heeft zijn uitwerking niet gemist. Volgens Goldman Sachs is het nog maar het begin en zal de daling nog veel verder gaan.

    Het wordt door Duitsland (en het zwijgende Nederland) betreurd en door Italië en Frankrijk toegejuicht omdat deze van mening zijn dat het hun een betere concurrentiepositie op de wereldmarkt zal bezorgen. In hoeverre hun product mix dan zal kunnen concurreren met de lage lonen wereldlanden is nog de vraag. Duitsland heeft een product mix in het hoog technologische segment en scoort daarmee goed op de wereldmarkt zolang lagere lonenlanden die expertise en productiemogelijkheid nog niet hebben. Of dat Frankrijk en Italië dat ook hebben is de vraag.

    Op de interne eurozone markt zal de invloed van de waardevermindering vrijwel nihil zijn, alleen de eigen bodemschatten en agriculture producten zouden enig verschil kunnen maken, maar dat zal weer deels teniet worden gedaan door de stijgende olieprijzen die in dollars zijn.

    Voor de consument, de gewone burgers, zal het een aanslag op de koopkracht zijn, alle importen in dollars worden immers bijna 10% duurder en zullen nog duurder worden evenals alle inheemse producten die grondstoffen in dollars geprijsd moeten importeren. Een vermindering die dit keer niet in verlaging van de lonen en salarissen te zien zal zijn hetgeen voor de staat een voordeel is. Tenzij de vakbonden ommiddelijk compensatie voor die teruggelopen koopkracht eisen en toegezegd krijgen.

    De staatsschulden en de rente erop, internationaal in dollars berekend, zullen ook in waarde dalen, een voordeel voor de schatskisten dus, waar tegenover staat dat ook de dollarwaarde van het BBP mee wegzinkt met de dollarwaarde van de staatsinkomsten. Tot nu toe een devalutie van de euro tegenover de dollar van zo’n 10% en die verder zal toenemen. Uiteindelijk zal een rustpunt gevonden worden, waarna de voordelen van de waardevermindering voorbij zijn.

    Die tijd zou gebruikt moeten worden voor echte en ook uitgevoerde hervormingen, geen plannen alleen. Pas wanneer de productmix en exportprijs op de wereldmarkt gewild en concurrerend zijn kan er echt herstel intreden. Als dat niet gebeurt zijn we alleen maar met zijn allen 10% of meer armer geworden zonder enige structurele verbetering.

    In de landen waar de lonen al in feite beneden het bestaansminimum gekomen zijn zal deze waardevermindering extra hard aankomen. In Griekenland bijvoorbeeld blijven de salarissen verder dalen, dit jaar met 1,4% een totale gemiddelde daling van 23,8% sinds 2010. De grootste oppositie partij, Syriza, eist juist een verhoging van de salarissen. Drie op de vijf Grieken leefden in 2013 in armoede. De werkloosheid daalt niet: 27% van de beroepsbevolking. Die waardevermindering zal daar extra hard aankomen.

    Is hervorming in Italië en Frankrijk, want om deze twee grote eurozone landen gaat het, wel mogelijk? In Italië via de parlementaire weg kennelijk niet gemakkelijk, want Renzi zegt dat hij de arbeidsmarkt zal hervormen ondanks de oppositie van vakbonden en leden van zijn eigen politieke partij. Het is geen tijd voor compromissen maar voor moed verklaarde hij tegen Bloomberg. Desnoods zal hij overgaan tot decreten om zijn voorstellen tot wet te verklaren. De bureaucratie en de arbeidswetgeving moeten op de schop om de mensen weer aan het werk te krijgen. Of het op die manier een succes kan worden moet nog maar blijken.

    In Frankrijk ligt de zaak nog gecompliceerder. Renzi heeft nog een flinke populariteit hetgeen van Hollande niet gezegd kan worden. De meerderheid van de Fransen gelooft niet dat hij in staat is de beloofde hervormingen ook door te voeren. De syndicats, de vakbonden, hebben alle macht om welke hervorming dan ook tegen te houden en laten dat ook bij elke staking merken. In het parlement heeft Valls ook niet de algemene steun van zijn eigen partij, meer een soort gedoogsteun die elk ogenblik kan omslaan in afkeuren. De politiek is eerder gericht op het van zich afhouden van het grote gevaar van het Front National dat een protectionistisch Frankrijk wil vormen en de gevolgen van de terugkeer in de politiek van Sarkozy.

    Tot overmaat van ramp voor de socialisten zullen zij met de grootst mogelijke waarschijnlijkheid deze zondag hun meerderheid in de senaat kwijtraken. In het zadel blijven zonder nu verkiezingen te forceren heeft de hoogste prioriteit. Frankrijk mikt voor de derde keer op genade van Brussel en uitstel om aan de voorwaarden te voldoen en zo door te kunnen sukkelen.

    Het meest bedreigend van alles is het teruglopen van het Duitse vertrouwen in de economie en de stagnatie in de industrie. Voor de consument was de verdubbeling van de ellectriciteitsrekening, voor de staat de invoering van het minimum loon en het omlaagbrengen van de pensioenleeftijd -eisen van de socialisten- al een rem, de sancties tegen en door het buurland Rusland, een flinke handelspartner van Duitsland dat daardoor flink geraakt wordt, zijn net iets teveel. De motor van de eurozone hapert, met de AfD neemt het wantrouwen tegen de eurozone en EU toe en de houding van Frankrijk dat Duitsland als de grote zondebok afbeeldt (en volgens Duitsland weigert te hervormen) zet kwaad bloed. De media stellen zich in Duitsland intussen ook kritischer op.

    In de USA en het VK zal de rente begin 2015 waarschijnlijk verhoogd gaan worden, de druk op de FED en de Bank of England om dat te doen neemt sterk toe. In beide landen groeit de economie behoorlijk sneller dan verwacht (waarom in het VK wel en in de eurozone niet?). In de eurozone blijft hij de rente zo laag dat lager niet kan. In de eurozone wordt voor langere tijd die lage rente, geringe inflatie en dus geringe groei verwacht.

    Men zegt in Brussel”er is geen eurocrisis, de geldverruiming van Draghi zal als een wondermiddel werken, de export doen groeien, de werkloosheid doen wegsmelten. De staatsschulden kunnen dan snel worden afgelost. Zoals in Japan gebeurt, of gebeurt het daar ook niet? Ik laat de conclusie aan u over.

    Dit zal, denk ik, mijn voorlaatste stukje zijn hier. Jammer dat het niet stijf kan staan van het optimisme. Maar alleen een idealist en dus ideoloog kan iets zien wat de pragmaticus geheel en al ontgaat.

    Waar we echt goed in zijn? Uh….ons laten onderwerpen misschien?   1

    Mens! Durf te leven! 

    Je zou je dat eens moeten afvragen als we kijken naar de ons omringende terreur van diverse tot algemene vijand verklaarde terreurorganisaties. 
    Ja natuurlijk is het niet van deze tijd om mensen te onthoofden, om dat te filmen en op internet te gooien, om vrouwen seksueel te misbruiken, om ze als slavinnen te verkopen, om kinderen te misbruiken en mensen tegen hun zin in te dwingen zich te bekeren tot de islam. Of dat, of de dood. En veelal niet zo maar een dood. Een afschuwelijke dood meestal. 
    Wat dat betreft is het wel waar dat de terreur organisaties die we ‘rijk’ zijn inderdaad honderden jaren terug in de tijd leven. 
    Want honderden jaren terug waren wij niet zo heel veel beter toch? Wees nou eerlijk. 
    Heksen verbranden of verdrinken, op de pijnbank, vreselijke folter methoden. 
    En waarom? Omdat je een ketter was? Dingen schreef, zei of misschien volgens sommigen nog maar dacht? Hoppa, vierendelen als de verkeerde zei dat je zondige gedachten had. 

    Bij de terreur organisaties mag het dan zo zijn dat ze ergens rond het jaar 1500 volgens onze tijdtelling leven, ze hebben echter communicatie middelen en wapens die eeuwen vooruit zijn. Wat wel nog uit de oudheid stamt is de angst die ze burgers aanjagen. Je bent al snel fout. En vermoedelijk fout is reden genoeg om je folterend te vermoorden. 
    Net als wij eeuwen terug. 

    Eeuwen terug? Wij? Maar is dat wel zo!? 
    Wat men vanuit de overheersende klasse wil in bijv. het midden oosten is niet zo heel veel verschillend als wat de overheersende klasse in het westen wil hoor. 
    Goed, wij worden niet onthoofd, niet gefolterd, niet mishandelt. 
    Oh nee? Nee. Gelukkig niet. 
    Maar we zitten wel ongelooflijk in de tang, worden voorgehouden dat nu ISIS en aanverwante organisaties de vijand zijn en dat we gezamenlijk ten strijde moeten trekken om dit kwaad te bestrijden. 
    Onder ons echter mensen die toch echt met de rug tegen de muur staan, die het financieel of qua gezondheid niet meer trekken, rekeningen niet meer kunnen betalen en dan een gevoel van onbehagen zijn aangepraat, alsof ze fout zijn, alsof ze paria’s zijn van onze samenleving. En paria’s zitten er natuurlijk ook tussen, mensen die het systeem tot op het bot zullen uitwonen, zullen uitzuigen. 
    Maar ik heb toch een vermoeden dat de meeste mensen die bijv. op een uitkering zijn aangewezen veelal een baan gehad hebben, zich dachten te conformeren aan het maatschappelijk beeld door een mooie auto te kunnen kopen, een wat te hoge hypotheek af te sluiten, verder op vakanties te gaan en meer van ‘dat goeds’ wat het leven te bieden had. 
    Om zo’n jaar of 6 terug, 2008, gigantisch de kous op de kop te krijgen. Tot op heden blijft die kous ook maar doormeppen trouwens. Nog steeds mensen die werk, huis en haard verliezen. Baan weg? Dan zit onze ‘geweldige’ samenleving momenteel dusdanig in elkaar dat je eigenlijk goed beschouwd nooit de mogelijkheid gekregen hebt om zaken voor jezelf en je gezin, familie, vrienden kennissen, zo op de rails te zetten zodat je wist dat je bij baan verlies toch zou kunnen doorleven. Misschien wat water bij de wijn doende maar dat zou dan gelegen hebben aan de keuzes eerder gemaakt. 

    Alles wat velen dachten te hebben is ontnomen. Van de ene dag op de andere. Trekt u gerust de vergelijking met mensen in door terreurgroepen overheerste gebieden. Ook van de ene dag op de andere hun werk kwijt, huis weg, bezittingen kwijt of erger. 
    Gaat het in die gebieden verder? Ja, levens lijken niets waard. 
    Maar hier dan? Na een werkzaam leven kom er een moment waar velen naar uitkeken, om dan van de goede dingen des levens te gaan genieten. Pensioen en/of AOW. 
    Jammer dan! Zekerheden verdampen waar we bij staan, ouderen worden uit elkaar gerukt (partners) of op straat gezet. 
    Zorg….moet ik nog meer zeggen? Meer en meer krijgen we een klasse stelsel, enkel de rijken kunnen zich bepaalde behandelingen nog veroorloven. Alsof hun leven meer waard zou zijn? Het wordt zelfs uitgesproken door managers van nu dat bepaalde kuren of medicijnen slechts voor de rijken zijn (Bayer!). 
    De inbreuk, dagelijks, op onze privacy dan? 
    De financiële druk die iedereen wel voelt, werkend of niet. 
    De angst om, als je nog werk hebt, dat kwijt te raken. 
    De angst wat te gaan mankeren en tot die tijd vanwege kosten zorg te mijden. 
    De angst voor eenzaamheid, zorgbehoevend te worden. 
    De angst dat kinderen in de klauwen van bureau Jeugdzorg vallen. 
    De angst onschuldig met justitie in aanraking te komen en een gerechtelijke dwaling te worden. 
    De continue angst voor de angsten die ons aangepraat worden…… 

    We durven echt niet meer te leven, we laten ons leven. 
    We laten ons leven ons afnemen. In tegenstelling tot mensen die in terreur gebieden ogenschijnlijk op afgrijselijke beelden in groepen worden afgeslacht gaat het hier eigenlijk net zo. Geen AK-47 die lood uitspuugt naar de afvalligen maar wetgeving en pressie die velen geestelijk tot lichamelijk vernielen. 
    Meer en meer mensen die door angst, syndromen, haat, nijd en meer geen andere uitweg meer zien dan op de één of andere manier een eind aan hun bestaan te maken. Al dan niet middels het meenemen van onschuldigen. Een vorm van gramschap halen zeg maar. Uiting geven aan het jaren opbouwen van nooit onderkende frustratie. 
    Veroorzaakt door mensen die zich ‘volksvertegenwoordigers’ wanen of die door hun maatschappelijk positie schijnbaar de macht hebben om geld boven mensen te stellen, die omwille van vrienden en aandeelhouders honderden tot duizenden mensen in de ellende storten. 
    En net als die moslims die we op die afgrijselijke beelden zien, die niets doen aan hun gewisse dood, geen poging lijken te ondernemen om hun moord te voorkomen, doen wij ook helemaal niets. Nou, vrijwel niets dan. 
    We ondergaan wat men ons aandoet, geloven het vijand verhaal. Vroeger Rusland, toen werd het verre Oosten genoemd (het gele gevaar) nu het midden Oosten….het is wachten tot dat op de knieën gedwongen is en gegarandeerd dat er dan een volgende vijand naar voren treedt. Vijanden hebben we altijd gekend. Heeft de elite altijd nodig gehad om ons te onderwerpen, ons volgzaam te houden, om ons monddood te maken. 

    Nog nooit te voren hadden we zoveel mogelijkheden van ons te laten horen, ons te groeperen, ons te verzetten tegen de terreur die de elite op ons loslaat. Op basis van geboorterecht of omdat men van mening is mandaat te hebben verkregen d.m.v. gemanipuleerde verkiezingsuitslagen hakt men net zo bloeddorstig op de gehele westerse samenleving in. 
    En wij? Wij zijn zo onderdanig, zo angstig, zo bang….we laten het toe. 
    We kijken zelfs de andere kant uit. Wordt een meisje door 1 of meer mensen in elkaar geslagen en getrapt? Niemand die wat doet uit angst zelf slachtoffer te worden. En dus geven we en vrij spel aan dit soort gestoorde lieden en geven we ruim baan aan het angst verhaal dat de overheid en justitie er van maken. 
    Hele volksstammen worden middels het gemeenschappelijk vijandsbeeld onder de duim gehouden. Ook onderwijs draagt een wezenlijk steentje bij aan het vormen van dit wereldbeeld. Indoctrinatie voert de boventoon. Ben je anders of denk of doe je anders? Dan heb je één of andere aandoening en dus heb je medicijnen nodig, speciale begeleiding, andere aanpak. 
    Op deze wijze worden de denkers en doeners natuurlijk volkomen onder gesneeuwd. Mensen die buiten het kader durven te doen en denken maken geen schijn van kans meer, nog voor je uitgesproken of gehandeld bent zijn meningen reeds gevormd, is een plan van aanpak reeds gereed om je binnen de maatschappelijk aanvaarde kaders te persen. Wat zijn we vrij, wat zijn we gelukkig. 

    Nee beste lezers, we zijn verre van vrij, we zijn verre van gelukkig. 
    Hoewel we ons laten aanleunen dat we ons gelukkig mogen prijzen dat we nog werk hebben, gezond zijn, nog tijd hebben om maatregelen te treffen om een goed pensioen te hebben en dat we ons gelukkig mogen prijzen dat we (nog) niet dagelijks onderworpen worden aan terreur zoals in het midden Oosten…… 
    Nee, wees vooral blij onderworpen te worden aan de terreur van de westerse samenleving. Het vijandsbeeld dat men koppelt aan terreur organisaties komt de zittende elite in het westen maar wat goed uit. 
    De terreur van het westen is verborgen in het volle daglicht. We zien mensen om ons heen in de ellende verzeilt geraken, familieleden, gezinsleden, kinderen en partners. 
    Collega’s, oud collega’s, oude en nieuwe vrienden en kennissen…we zien hoe mensen gebukt gaan onder angst huis en haard kwijt te raken, ziek te worden, oud te worden, enz. 

    Welke terreur is nou eigenlijk erger? 
    Die van een snelle dood of die van een langzame dood? Want veel mensen in het midden Oosten zijn er misschien door een kogel wel beter vanaf dan mensen in het westen die in een verzorgingsflat zitten te wachten met een doordrenkte luier op hun einde?! 
    Harde vergelijking, ik weet het. En wij wachten in luxe en hebben ons omringd met speeltjes, hebbedingetjes, stukjes techniek die ons ten dienste staan. Maar ook technieken en hulpmiddelen die men weer net zo makkelijk afneemt. Te duur? Weg ermee. 
    Ouderen, zieken, werkelozen, werkenden….allemaal onderhevig aan geestelijke en financiële terreur der elite. 
    Dat is het westen. 
    Ouderen, zieken, werkelozen, werkenden….allemaal onderhevig aan geestelijke en financiële terreur der elite. 
    Dat is het midden Oosten. 
    En eigenlijk gaat dat beeld voor heel de wereld op. 
    Hoe arm een land ook mag zijn, hoe ernstig de honger, ziekte, natuurrampen, enz. ook zijn, er zijn altijd schoften die handen vol geld verdienen en daarmee status, macht en aanzien krijgen die over lijken bijeen geschraapt is en wordt. 

    En wij? Wij staan erbij, kijken er naar en wachten op een andere vorm van kogel. 
    De elite plundert wereldwijd, zonder aanzien des persoons. 
    De elite komt ook op een punt dat men zichzelf zal gaan decimeren. 
    De elite heeft namelijk nimmer genoeg, wil altijd meer. 
    De elite zal zich echter wel willen verzekeren van de optimale en maximale luxe dus zullen er ook een aantal van ons zijn die hen mogen dienen. Dat is de zichtbare elite van nu, dat zijn vrijwel alle politici. Vrijwel geen één uitgezonderd. 
    Helaas blijkt de politiek dan in zijn geheel gewoon ziek. Maar we zijn er inmiddels zo door ondergesneeuwd geraakt dat we die politiek toch nodig hebben om zaken te veranderen. 
    Keihard nodig hebben zelfs. We zitten namelijk in het vangnet der elite vast. 
    En fysiek geweld is voor velen geen optie. Kijk maar eens wat er tegenover je komt te staan. ME in pakken die nog angstaanjagender zijn dan de Nazi’s in de Tweede Wereldoorlog! 
    Nee, begrijpelijk dan dat mensen voor fysiek geweld niets voelen. 
    Maar ja, ondertussen gaat de onderdrukking en onderwerping wel verder, wordt de indoctrinatie ook na het onderwijs voortgezet, krijgen we middels crisissen e.d. steeds meer ellende voor de kiezen die ons steeds meer vrijheid kost en steeds minder oplevert. 

    En….we laten het toe, staan erbij en kijken ernaar. 
    Zie hier de volmaakte onderworpen samenleving, de perfecte burger. 
    Knipt en buigt als wij van de elite het willen. 
    En zo niet? Dan laten we onze geestelijke tot fysieke mishandeling volkomen op die burger(s) los gaan. ‘Dan zullen ze het weten ook!’ 

    Is er dan nog wat aan te doen? 
    Ja. 
    Gaat dat nog zonder fysiek geweld? 
    Ja. 
    Hoe dan? 
    Velen zullen het hier niet mee eens zijn maar toch….met miljoenen Nederlanders bij de eerst volgende verkiezingen de juiste keuze maken. Stemmen werkt niet roepen velen dan. Daar heeft het zeker alle schijn van. Maar niet stemmen is precies wat de elite voor ogen staat. Dan heeft men, zoals de D66 voorman het noemt, met 38% dat wel stemt een overwinning voor de democratie bereikt. 
    Dan regeert dus een minderheid over de meerderheid. 
    Met niet stemmen speelt u dus de elite precies in de kaart. 

    Waarop stemmen? We hebben tijd. Kijk eens op internet, sociale media. Zoek met Google of zo naar alternatieven. Want die zijn er. 
    Echter over de onderwerpen indoctrinatie en meer van dat moois, daarover hoort u weinig tot niets in de gevestigde media. Die blazen het deuntje der elite. Dus van de publieke maar ook van de commerciële zenders moeten we het niet hebben. Zover hebben we het al toegelaten onderworpen te worden. Complete onderdrukking, de waarheid wordt uit beeld gehouden. Censuur heet dat. Dom houden, zorgen dat men zich niet gaat verzetten. 
    In het midden Oosten gaan ze daar wat anders mee om. Niet onderwerpen is een zekere dood, gewelddadig maar snel. 
    In het westen betekent niet onderwerpen getreiterd worden, zaken die je afgenomen worden, vrijheden die beperkt worden en een langzame dood. Monddood tot fysiek dood! 

    Dus waarin verschillen we van de midden Oosten praktijken nou eigenlijk. 
    Vanuit de elite in het midden Oosten en het Westen bezien vullen beide partijen elkaar perfect aan. En staat het klootjesvolk er tussen. En wacht af. Of er lood het lichaam binnendringt uit een oosters wapen der elite of dat er een enorme optater komt door die westerse dictatoriale elite. 

    Hoelang nog voor we de realiteit onder ogen durven zien en onze verantwoordelijkheden pakken die de geschiedenis ons oplegt en die onze toekomst en de toekomst van onze kinderen eigenlijk van ons zouden moeten eisen. 

    Zijn we werkelijk zo onderworpen, zo slaafs, dat we overal afstand van doen? 
    Ook van een greintje menselijkheid jegens elkaar? Waar dan ook ter wereld? 
    Ik mag toch hopen dat dat laatste niet het geval is. 

    Man met een missie in ‘Voorwaardelijke liefde’   3

    In een rauwe, vlotte, no-nonsens vertelstijl loodst Baudet ons door het verhaal, een boek dat naar meer smaakt.

    Het is vandaag de dag niet eenvoudig om een man te zijn. Vrouwen zijn de afgelopen decennia bezig geweest met een flinke inhaalslag op vrijwel alle gebieden en de tijd dat de man de absolute alleenheerser was in zijn kasteel is voorgoed voorbij. De (westerse) samenleving vervrouwelijkt in rap tempo; zo rap dat mensen als presentator Maxim Hartman aan de bel trekken in tv-programma’s als Nog meer voor Mannen, waarin een soort ode wordt gebracht aan de échte man. En echte mannen, die willen natuurlijk gewoon lekker jagen, knokken, zuipen, vreten en neuken- zonder dat gezeik van die wijven. Helaas komen ze daar anno 2014 niet meer mee weg. Mannen worden geacht om mee te helpen in het huishouden, om op ‘pappa-dag’ wat quality-time met hun kroost door te brengen, om bijna net zoveel tijd voor de spiegel door te brengen als hun vrouwelijke wederhelft en vooral om maar zoveel mogelijk te praten over hun gevoelens. Resultaat: mannen zijn softies geworden. 

    Dan rijst natuurlijk de vraag: is dat erg? Is het zo’n ramp dat mannen zijn geëvolueerd van woeste holbewoners die namen wat ze wilden tot beschaafde metromannen die netjes met hun karretje in de rij staan bij de Appie? Op het eerste gezicht niet; vrouwen kunnen elkaar de hand schudden en trots zijn op het feit dat ze hun vent zo keurig hebben afgericht. Tot het moment dat het licht uitgaat in de slaapkamer. Want wat blijkt: op dat ogenblik geeft de vrouw toch echt de voorkeur aan die woeste holbewoner. Van het gedomesticeerde watje dat naast haar ligt raakt ze niet in het minst opgewonden. In bed wil ze een echte vent. Het schijnt dan ook zo te zijn dat koppels waarin de verhoudingen tussen man en vrouw vrij traditioneel zijn –hij werkt, zij doet het huishouden en de kids- een beter seksleven hebben. Het vrouwtje wordt immers niet nat van een vent die staat te strijken, maar wel van het alfa-mannetje dat zijn buit mee naar huis neemt, al is dat nu geen stuk vlees meer maar een vette salarisstrook.

    Gregor, hoofdpersoon (of beter gezegd: lijdend voorwerp) in de roman Voorwaardelijke Liefde, is een niet onaantrekkelijke promovendus uit Amsterdam die al in zijn jeugd aan den lijve ondervindt hoe het is om op te groeien in een maatschappij waarin vrouwelijke dominantie de norm is. Door zijn vader in de steek gelaten is hij als het ware overgeleverd aan de soms verstikkende liefde en zorgen van zijn moeder en zuster. Met name de moeder, die wil voorkomen dat haar zoon net zo’n klootzak wordt als zijn vader, doet haar best om Gregor als het ware te ontmannen. In het gezin voeren openheid en intimiteit de boventoon. En er wordt uiteraard veel gepraat met elkaar. Klinkt misschien niet eens zo heel verkeerd, maar opgroeien als een speelbal van vrouwelijke grillen, terwijl hij van binnen verlangt naar een harde vaderhand, beschadigt Gregor meer dan hij zelf aanvankelijk beseft. 

    Ook als hij ouder wordt en zich op het liefdespad begeeft komt hij in aanraking met vrouwen die typische producten zijn van de moderne tijd; dames die zonder gêne uit zijn op hun eigen genot en seksueel bevredigd willen worden, om het even door wie. De vrouwelijke seksualiteit hoeft vandaag de dag namelijk niet meer weggestopt of ontkend te worden; na eeuwen van onderdrukking is de geest uit de fles en is de wereld in de ban van het vrouwelijk orgasme, een feit waar Gregor haast letterlijk met zijn neus op wordt gedrukt. Veel plezier beleeft hij er niet aan, tot hij natuurlijk een keer écht verliefd wordt. Deze relatie is door onoverkomelijke verschillen echter tot mislukken gedoemd, waarna hij besluit zich te ‘wapenen’ tegen deze eigentijdse vraatzuchtige monsters. Voortaan zal híj de touwtjes in handen hebben. Hij ontpopt zich tot een ware player, die vrouwen moeiteloos het bed in lult- en ze weer net zo gemakkelijk afstoot.

    Het keerpunt komt als Gregor door Tessa, een studiegenootje van vroeger, wordt gevraagd om voor haar te komen werken. Als gigolo. Nou ja, de officiële term is Love Coach, maar goed, dat is net zoiets als de schoonmaakster een interieurverzorgster noemen. Na het obligate tegenstribbelen gaat Gregor overstag en stort hij zich in de wereld van de betaalde liefde. Daar komt hij tot inkeer: ja, vrouwen zijn hypocriete wezens die met holbewoners naar bed willen maar een relatie willen met een lieve vent die ze beschermt; ja, vrouwen doen alsof ze deze lieve man, hun maatje, accepteren zoals hij is maar proberen deze gedurende de relatie héél stiekem toch te veranderen; en ja, als de gefrustreerde man in kwestie het zat is en van zich afbijt dan is het allemaal zijn schuld en heeft zij een goede reden om haar gezin in de steek te laten… Maar! Wat als dit patroon doorbroken kan worden? 

    Gregor wordt een Love Coach met een missie. Hij gaat de strijd aan met de vrouwelijke seksualiteit, die hij vergelijkt met een ontwaakte vuurspuwende draak; deze draak verpest moderne relaties en maakt het in zijn ogen onmogelijk dat mannen en vrouwen nader tot elkaar komen. Hij zal de ridder zijn die de draak verslaat, het kwade wezen dat bezit heeft genomen van de vrouw. Daarna zal ze bevrijd zijn en nog lang en gelukkig leven. Een nobel streven, deze oorlogsverklaring aan de clitoris, maar hoe realistisch is dit doel in een maatschappij waarin we dagelijks geconfronteerd worden met seks, waarin vrouwen zijn doordrongen van het gegeven dat ze recht hebben op dat orgasme? En als een man ze daar niet bij kan helpen dan is daar wel een elektronisch vriendje dat ze al zoemend en trillend naar een hoogtepunt brengt.

    Voorwaardelijke Liefde is het romandebuut van de politiek geëngageerde Thierry Baudet, die we voornamelijk kennen van werken als De aanval op de natiestaat en Oikofobie. Met deze roman begeeft hij zich op een geheel nieuw pad. Ik moet zeggen dat ik niet goed wist wat ik moest verwachten toen ik aan Voorwaardelijke Liefde begon, maar al gauw kon ik het boek nauwelijks meer wegleggen. In het eerste gedeelte worden de gebeurtenissen in het heden per hoofdstuk afgewisseld met belevenissen uit zijn jeugd, iets wat mij aanvankelijk stoorde omdat het een beetje de vaart uit het verhaal haalt, maar al lezende werd me toch wel duidelijk dat de korte terugblikken op vroeger de lezer informatie verstrekken over Gregor die essentieel is om zijn latere daden, en vooral zijn beeld van vrouwen, te begrijpen. 

    Nu komen vrouwen er niet heel genadig vanaf in Baudets verhaal. Op één of twee na zijn het eigenlijk allemaal manipulerende, liegende, overheersende en/of hypocriete wezens waar je geen hoge dunk van hebt. Eigenlijk haat Gregor vrouwen, zo lijkt het, maar omdat hij meent de draak te kunnen verslaan wil hij ze niet opgeven. En Gregor is bereid om ver te gaan. Er zullen offers moeten worden gebracht. In een rauwe, vlotte, no-nonsens vertelstijl loodst Baudet ons door het verhaal, dat afstevent op een finale die ik op een bepaald punt voelde aankomen maar die toch nog insloeg als een bom. Kortom, een boek dat je niet snel vergeet. Dit debuut smaakt naar meer!

    Jeugdwerkloosheid tussen discriminatie en statistiek   13

    De officiële werkloosheid onder jongeren van 15 tot 24 jaar in de EU is schrikbarend hoog.

    In Spanje en Griekenland bedraagt deze meer dan 50 procent. Italië, Portugal en Cyprus kennen een percentage van meer dan 40. In Nederland ligt de jeugdwerkloosheid gemiddeld rond 11 procent, maar zijn er groepen die een veel hoger percentage kennen. Onder allochtonen bedraagt de werkloosheid een veelvoud van dit gemiddelde.

    In een eerdere bijdrage schreef ik over het Nederlandse jeugdwerkloosheidscijfer. Dat wordt vertekend doordat ook degenen die louter een bijbaantje zoeken en voor wie werken niet hun hoofdactiviteit is (scholieren bijvoorbeeld) als werkloos staan geregistreerd. Hoe jonger de leeftijd, hoe schever het beeld is dat de officiële cijfers geven. Er is echter nog een andere vertekening en die doet het (inter)nationale beeld kantelen.

    Werkloosheid wordt gemeten door het aantal werkzoekenden te delen op de beroepsbevolking. De beroepsbevolking wordt gevormd door de werkenden en de werklozen tezamen. Er is nog een derde categorie die niet tot de beroepsbevolking behoort, maar wier aanwezigheid voor wat betreft het meten van de jeugdwerkloosheid wel van groot belang is. Dat zijn de “inactieven”. De naam is enigszins misleidend. Het gaat om mensen die noch werken noch op zoek zijn naar werk, om wat voor redenen dan ook.

    De cijfers van Eurostat, het CBS van de Europese Unie, laten naast de officiële werkloosheid ook de ratio zien tussen het aantal werklozen en de totale bevolking als het gaat om de categorie tussen 15 en 24 jaar. Dat heeft forse consequenties zo blijkt. In Spanje ‘daalt’ de jeugdwerkloosheid dan van meer dan 50 procent naar iets meer dan 20 procent. En bij de andere hierboven genoemde Mediterrane landen schiet de werkloosheid ruim onder de 20 procent. Dat is natuurlijk nog steeds veel, maar minder dan de helft van de officiële werkloosheidscijfers.

    De suggestie van alle berichten in de pers dat in Zuid-Europa (meer dan) de helft van alle jongeren de dagen in onledigheid doorbrengt als werkloos is dus sterk overdreven. Veel jongeren zijn om wat voor reden dan ook niet beschikbaar voor werk van 12 uur per week of meer. Overigens illustreert het fenomeen bijbaantje de verschillen tussen landen in de EU. De cijfers voor Spanje, Griekenland en Italië worden i.t.t. de Nederlandse niet vertekend door de aanwezigheid van scholieren die op zoek zijn naar een klein baantje voor naast studie of school. Dat fenomeen bestaat daar gewoonweg niet.

    Terug nog even naar eigen land. De andere manier van meten door Eurostat heeft voor het gemiddelde werkloosheidscijfer onder jongeren in ons land ook gevolgen. Het gemiddelde ligt nu 30 procent lager: 7,7 procent in 2013 in plaats van 11 procent. Jarenlang is ons voorgehouden dat de werkloosheid onder allochtone jongeren meer dan het dubbele is van die onder autochtone (in 2012 zelfs bijna het drievoudige: 9,8 procent versus 28,4 procent). Uiteraard moet de overheid hier iets aan doen door meer geld te geven aan de gebruikelijke belangengroepen, die via banenplannen de achterliggende oorzaak (discriminatie door witte werkgevers) kunnen bestrijden. Wie het aantal werkloze allochtone jongeren (circa 31.000) relateert aan het totale aantal allochtone jongeren (circa 320.000) ziet dat de ratio tussen beide tot onder de 10 daalt. Een daling dus met tweederde! Onder allochtone jongeren is dus vooral de groep inactieven relatief veel groter dan onder autochtonen. Inactief kan betekenen dat men braaf voltijds op school zit of aan de studie is. Het kan ook zijn dat men een Wajonguitkering heeft o.i.d. Of er zijn voldoende eigen middelen van bestaan die zich aan het zicht van officiële instanties onttrekken. Of men is in Syrië enz. Het illustreert in ieder geval dat je niet te snel “Discriminatie!” moet roepen.

    Van een ezel maak je nog geen paard al heeft hij vier poten   5

    Zo ogenschijnlijk is er niets veranderd in het EU en Euroland. Er komt een nieuwe lichting EU commissarissen, op dezelfde handjeklap wijze verkregen als steeds, dus “die wil ik niet en die wil ik alleen als ik dan in ruil die ander krijg”. Een soort postzegel ruilbeurs.

    De Brusselse bureaucratie trekt er zich weinig van aan en gaat lustig door ons te beperken in ons leven. Waren het eerst die lekker gezellige gloeilampen die moesten sneuvelen en plaatsmaken voor giftige andere soorten, wilde Brussel ons eerst die lekker grote warme douchekoppen afpakken, want doordoor zouden we langer onder die lekker warme straal staan, nu worden we beroofd van lekker goed diep reinigende stofzuigers en moeten we het met maximaal 700 en later 500 Watts dingetjes doen. Dat alles om het energiegebruik te beperken zodat allang verjaarde en volslagen onhaalbare en resultaatloze Koyoto doelstellingen worden bereikt. Want “lekker” is een woord dat niet in de socialistische ideologie van de EU past.

    Ondanks al deze ijverige Brusselse regelaartjes gaat het geen haar beter in de EU en eurozone. Duitsland bijvoorbeeld, ons grote voorbeeld op het gebied van recyclebare, duurzame, groene electriciteit stoot juist veel meer CO2 uit dan vroeger. Het verdoemde natuur stimulerende gas (de bomengroei in Europa profiteert van de steeds toenemende hoeveelheid ervan door sneller en mooier te groeien) dat als de duivel van deze tijd wordt gezien en uitgebannen moet worden, al wordt daardoor onze economie en dus onze welvaart behoorlijk bedreigd. Maar welvaart is ook een vies woord, het bedreigt ons welzijn, wat dat dan ook moge zijn zonder geld.

    Maar onder die oppervlakte is er heel wat beroering. Want al kan het Europees Parlement met de gewone meerderheid, hoewel geslonken door de komst van EU kritische partijen, gewoon doorgaan en de kritiek ofwel op de tafel roffelend ofwel scheef wegkijkend negeren, in de lidstaten is er wel een tegenstand waarmee steeds verder rekening gehouden moet worden. In het VK is er de Ukip die als anti-EU partij een bedreiging vormt voor de Tories en Liberalen en zelfs Labour en de EU politiek van het VK sterk beinvloedt. In Duitsland is er de professoren partij, de AfD, die ondanks de pogingen hem weg te zetten als extreem rechts, nu meer dan 10% van de kiezers blijkt te trekken en dus voor de socialistisch/CDU coalitie een flinke bedreiging wordt, waardoor Merkel veel minder speelruimte krijgt in haar EU en eurozone politiek. In Italië, Griekenland, Spanje, overal komt wat men dan -terecht of onterecht- extreem rechts pleegt te noemen op. De bevolking in EU en eurozone keert zich steeds meer tegen deze EU en eurozone. Want wat voor goeds hebben deze voor de bevolkingen zelf gebracht? De regeringsleiders van de landen bepalen het beleid, niet het EP. De eigen identiteit, zoals gezien in het Schotse referendum, maar in veel meer Europese landen, is een tegenstroom tegen de vereenlijking.  Achter de schermen is er dus wel degelijk een noodzaak van aanpassing en verandering.

    In de economie kan de ECB niets meer doen dan een herhaling van ondeugdelijk gebleken ingrepen. Ondanks een reeks van oplopende renteverlagingen, goedkope leningen aan banken, opkopen van assets en obligaties, trekt de economie in de eurozone zich er vrijwel niets van aan en onstaat alleen een run op aandelen en komen er huizenbubbels door onverantwoorde leningen en andere bubbels uit voor. Op den duur gelooft de markt en de bevolking niet meer in deze manipulaties. Draghi weet zelf ook dat hij aan het einde van zijn monetaire latijn is en moet ook zien dat deze maatregelen alleen zin zouden kunnen hebben gehad voor de zwakke landen die de last van een gemeenschappelijke voor hen te dure euro niet kunnen dragen en schreeuwen om waardevermindering van de euro, een verkapte devaluatie die even lucht geeft maar dan zich tegen je keert en de sterkere landen in hun ontwikkeling stuit.

    Hij doet nu een steeds klemmender beroep op de politiek van de eurozonelanden om te hervormen.

    De politiek kijkt echter alleen naar het belang van de eigen staat. Brussel heeft door voorwaarden bij leningen hervormingen kunnen afdwingen in Griekenland (met een vraagteken), Portugal, Ierland en Spanje. Die hervormingen trekken een zware wissel op het incasseringsvermogen van de burgers want hun verworven rechten op het gebied van sociale zekerheid  en salaris worden aangetast. Kort gezegd: ze worden behoorlijk armer en zien geen verbetering in hun situatie. Want de staat en de banken profiteren van die hervormingen, niet de burger. De staten zien “austerity” als geldend voor de bevolking en kunnen of willen zelf geen vermindering van hun uitgaven en beogen alleen hun eigen fiscale stabiliteit, het zo goed mogelijk bereiken van de voorwaarden van het S&G Pact, waarin zij dan ook meestal nog niet eens slagen. Een zelfvernietigende politek want hij leidt tot enorm koopkrachtverlies, vraaguitval en deflatie en geeft een vals beeld van de werkelijkheid.

    De lidstaten die niet onder die Brusselse hervormingsregie vallen hebben dat of niet nodig of kunnen het politiek niet verkopen. Dat geldt nu met name voor Italië en Frankrijk. Vakbonden en gevestigde belangengroepen accepteren het niet en ook de bevolking niet. Kijk naar Frankrijk waar een extra belasting op vrachtverkeer onlangs leidde tot een halve volksopstand in Bretagne dat daardoor zwaar getroffen zou worden en dus gaat de maatregel niet door. Kijk naar de pilotenstaking van Air France tegen de uitbreiding van Transavia, de  low cost poot. Nu door die staking uitgesteld en volgens de Franse minister zelfs opgedoekt. Echt hervormen is er onhaalbaar.

    Dus blijft Draghi in een vacuüm hangen en kan alleen nog maar heel veel echt geld scheppen door obligaties op te kopen maar dat heeft het Duitse Constitutionele Hof in feite verboden. En dat heel veel geld scheppen kan evengoed een kapitaalvlucht naar hogere rentetarieven landen veroorzaken, zeker als in het VK en de USA begin 2015 de rente zeer waarschijnlijk zal gaan stijgen. En de inflatie zal niet stijgen zolang er een vraagcrisis is want er is geldgebrek bij de consumenten en niet bij de banken.

    Er zal dus drastisch wat moeten gebeuren in de EU en nog dringender in de eurozone. De eurozone was  toch bedoeld als voorhoede voor de andere EU landen die er in zouden stappen zodra ze aan  de voorwaarden voldeden? De eurozonelanden waren dus de elite in de EU. Die elitelanden doen het nu slechter dan de andere EU landen. Ondanks al die ECB maatregelen en bailouts. Wat zegt dat nu over de euro, die eenheidsmunt die welvaart en naar elkaar toegroeien  zou brengen? De conclusie moet toch duidelijk zijn: zonder euro doen de EU landen het beter. Politiek gestuurde economie en echte markt economie. De politiek gestuurde heeft gefaald.

    In Italië, Griekenland, Spanje, overal komt wat men dan terecht of onterecht extreem rechts pleegt te noemen op. In Frankrijk vreest men zelfs dat de leider van het Front National, Mevrouw Le Pen tot presidente gekozen zou kunnen worden en dat het FN de grootste partij zou kunnen zijn. De bevolking in EU en eurozone keert zich steeds meer tegen deze EU en eurozone.

    MSNBC stelte terechte kritische vragen over aanval op ISIS   0

    De Amerikanen zijn gisternacht begonnen met militaire aanvallen op ISIS doelwitten. Maar haalt het ook wat uit? En is het ook legaal? Toch wel een dingetje sinds we ons een illegale oorlog in Irak hebben laten rommelen. In de media zijn hier weinig kritische geluiden over te horen. Gelukkig wel van Rachel Maddow – niet heel populair op De Dagelijkse Standaard – op het linkse MSNBC. Ze stelt goeie kritische vragen over de effectiviteit en de legaliteit van deze acties.

    Mogen Joden nog leven in Europa?   0

    Er dreigt een Joodse exodus uit Europa. Steeds meer joden vertrekken vanuit Europa om te immigreren naar Israel. Een zorgelijke ontwikkeling, juist omdat er voor de Jood in Europa geen toekomst meer lijkt…

    Dat het antisemitisme in Europa hoog is, wisten we waarschijnlijk al. In de maand september kwamen in Frankrijk cijfers naar buiten die een verdubbeling melden van het antisemitisme in Frankrijk. Ook in Nederland zijn het aantal meldingen van antisemitisme nu al hoger dan in hele voorgaande jaren.

    De cijfers die we hierboven lezen zijn misschien nog niet zo schrikbarend. Iedereen weet dat antisemitisme een groot probleem is en blijft. Het speelt al jaren en het blijft helaas groeien. Waar ik wel echt van schrok was het verhaal van Joden in Italië. Het laat wel heel goed zien hoe Joden zich moeten voelen in Europa. Voor de duidelijkheid, De Joodse gemeenschap in Italië telt 30.000 personen in een land met 66 miljoen inwoners. Nadia Ellis, wetenschappelijk onderzoeker bij The Jewish People Policy Institute, zegt:


    “Italianen hebben er geen idee van wat Joden zijn. De grote meerderheid van de Italianen heeft nooit een Jood ontmoet. Ze weten niet hoe ze een verschil moeten maken tussen een jood en een Israëliër. Als ik terugga naar Italië en zeg dat ik nu in Israel woon, vragen ze of ik Joods spreek. Ze weten zelfs niet welke taal we spreken in Israel”.

    Dat we deze denkbeelden aantreffen in een land als Italië is schokkend. Men weet niet wat Joden zijn, laat staan wat ze doen en geloven. Dat we in Nederland wel meer weten over de Joden in zijn algemeenheid mag dan een schrale troost zijn. Een schrale troost, juist omdat we in Nederland ook op een bepaalde manier kijken naar Joden en Israël. Misschien verwoordt Natan Sharansky het nog wel het best. Hij zegt: “Het nieuwe antisemitisme in Europa is sterk verbonden met Israel. Dat land wordt gedemoniseerd en van zijn legitimatie ontdaan. Als Israël in het geding is, wordt er met twee maten gemeten”. Ook in Nederland behandelen we de Joden niet zo fraai. In de algemene opinie lijkt het vaak dat we vechten tegen antisemitisme, maar ook in Nederland groeit het antisemitisme. Het verwrongen beeld over Joden en Israel leeft ook sterk in Nederland. We kunnen met z’n allen wel roepen dat we tegen antisemitisme zijn, maar wat doen we ertegen? Premier Mark Rutte riep in augustus nog het volgende:


    “Ik vind het verschrikkelijk dat dit soort extremistische denkbeelden in Nederland bestaan. We zullen allemaal hard moeten werken om te zorgen dat deze denkbeelden worden weggenomen.”

    Er zou geen plaats moeten zijn voor antisemitisme, maar ondertussen blijven Joden zich onveilig voelen in bijvoorbeeld een plaats als Amsterdam. Het is voor Joden in Amsterdam geen pretje om er te wonen. Bij Joodse scholen moet er gecontroleerd worden om kinderen veilig naar school te laten gaan. Joodse kinderen worden beveiligd terwijl ze les volgen. Wat te denken van een Rabbijn in Amsterdam?

    Is er namens u plaats voor Joden in Nederland en daarbuiten?

    IkLaurens
    U kunt mij volgen op Twitter.

    Een kat in het nauw (en het ESM als wonderolie)   3

    De Eurozone loopt als een trein zonder locomotief. Hoewel de ene crisis na de andere met trompetgeschal uit Brussel voor overwonnen wordt verklaard zit er geen vaart in.

    De grondoorzaak zijn de idiote 3% per jaar toegestane begrotingstekorten gebaseerd op een abnormaal hoog groeipercentage dat geacht werd dat tekort te kunnen compenseren. In plaats daarvan hebben deze begrotingstekorten de staatsschulden in de afgelopen jaren zo hoog doen oplopen dat nu -over de gehele eurozone vriendelijk berekend- een staatsschuld van ongeveer 95% procent is bereikt, ondanks alle pogingen de lidstaten bij de les te houden. Maar geen land hield zich aan de regels en overschreed zelfs die 3% grens. Algemeen wordt aangenomen dat bij een staatsschuld van meer dan 90% het tipping point van ‘storten in de financiële afgrond’ is bereikt. Die 95% gaan ook ver uit boven de 60% die de eurozone zelf als uiterste grens heeft bepaald. Theoretisch gezien is de eurozone dus failliet.

    Wat de situatie er niet beter op maakt is, dat er de komende jaren geen uitzicht op is dat er een ommezwaai komt. De begrotingstekorten zullen blijven aanhouden en dus zal die 95% snel toenemen tot 100% en (ver) daarboven. De conclusie is duidelijk: de eurozone heeft geen cent meer te makken en zonder significante economische groei blijven de begrotingstekorten doorgaan. Maar eens komt er een eind aan en volgt de big bang, maar dan niet om een nieuw heelal te vormen, maar om de eurozone uit elkaar te laten spatten. Onze overheden denken hier liever niet verder over na en wachten in Brussel af tot de wereldeconomie zo sterk opbloeit dat de eurozone mee omhoog getrokken wordt. Intussen nieuwe regels en wetten bedenkend. Helaas loopt het met die wereldeconomie nu ook niet zo geweldig.

    De eurozone economie moet aangezwengeld worden. Er dreigt deflatie in de zwakke lidstaten, waar de salarissen zijn verlaagd om de concurrentie met de anderen en het buitenland aan te kunnen, waardoor de koopkracht zodanig is afgenomen dat er weinig vraag meer is naar producten, zodat daarvan de prijzen moeten dalen en de bedrijven hun marges zien verdwijnen en hun omzet zien afnemen. Daardoor moeten zij op hun personeel bezuinigen, met als gevolg massale ontslagen, waardoor de algemene koopkracht nog verder daalt, enz enz. De lidstaten hebben door hun enorme schulden geen mogelijkheid meer om nog meer te lenen en kunnen dus ook niets doen om die koopkracht omhoog te brengen door lastenverlichting voor de burgers te realiseren, die dan meer geld zouden hebben om aankopen te doen hetgeen de bedrijven lucht zou geven waardoor deze weer kunnen investeren en innoveren, meer personeel kunnen aannemen en waardoor de economie soepeler zou gaan draaien. Banken geld geven heeft totaal geen zin, want voor bedrijven die geen vraag naar hun producten hebben heeft het geen zin om bankleningen te vragen. Tot zover is dit het bekende verhaal.

    Toch moet er geld vrijkomen voor stimulering van de economie zonder dat de lidstaten daarvoor hogere schulden moeten maken. Daarvoor had Draghi dat TLTRO bedacht, geld scheppen, door tegen 0,15% aan banken uit te lenen, die dat dan weer aan bedrijven moeten uitlenen. In eerste instantie veel te weinig belangstelling. Ook de banken zien in dat geld in de huidige vraagcrisis aan bedrijven lenen geen zin heeft. Dan blijft over: geld scheppen door de ECB door Asset Backed Securities, vaak van dubieuze kwaliteit, op te kopen. Maar dat is te gering en te risicovol. Geld scheppen door massaal staatsobligaties op te kopen zou wellicht voldoende soelaas bieden, maar de Bundesbank en politiek Duitsland wil het (nog) niet. Bovendien komt dat geld niet bij bedrijven en consumenten terecht, maar bij de banken en dat helpt dus ook al niet. En meer kan Draghi niet doen.

    In het begin van de eurozone, toen alles nog mooi leek, moest iedere lidstaat het zelf rooien. Lenen of geholpen worden door de andere was verboden. In 2012 kwam daar een einde aan met de bailouts aan Griekenland, Portugal, Ierland en een beetje aan Spanje. Dat mocht wel niet, maar alla, nood breekt wet. Om er toch een juridisch legaal tintje aan te geven werd er een nieuwe loot aan de ‘eurostam’ toegevoegd: het ESM, het Europees Stabilisatie Mechanisme. Lidstaten van de eurozone werden er (verplicht) lid van, het werd snel als hamerstuk door de parlementen gejaagd, en daar was het. Het diende om lidstaten in nood leningen te verschaffen tegen stringente voorwaarden, samen met Brussel een inhaalprogramma op te stellen, geld te leen krijgen tegen lage rente voor een bepaalde periode om de achterstand in te halen en weer bij de anderen aan te sluiten. Die lening werd wel bij de staatsschuld opgeteld.

    De inkt was nog niet droog of er werd een wijziging aangebracht waardoor het ESM-fonds ook individuele banken in nood leningen zou kunnen verschaffen. Dat was aanvankelijk niet de bedoeling maar plots wel erg handig. Toen de bankenunie ter tafel kwam werd er ook naar dat ESM gekeken, want dat ESM zou als backstop gebruikt kunnen worden voor de herkapitalisatie van de banken, als laatste redmiddel. Het doel ervan werd dus een beetje opgerekt. En niemand die protesteerde.

    Wat heeft dat nu te maken met dat geldgebrek voor de stimulering van de economie? Wel, er bestaat een Europese Investerings Bank. Die zou kunnen doen wat de ECB niet kan, namelijk direct leningen aan bedrijven verschaffen en zo de economie steunen. Helaas is het budget van die bank te beperkt om dat op grote schaal te doen. Dat geld moet dus gevonden worden. En dan is er dat ESM dat eigenlijk niets te doen heeft. Er worden immers geen bailouts meer verstrekt en de geholpen lidstaten krabbelen alweer op, zij het op heel wankelijke, eigen benen. En dat ESM zit vol virtueel geld: 700 miljard euro, dat bovendien te leveragen is. Dat wil zeggen dat er 80 miljard in “kas” moet zijn en dat de rest door elke lidstaat als er meer geld nodig is volgens een bepaalde verdeelsleutel onverwijld, binnen 7 werkdagen, aan het ESM betaald moet worden. Er is dus geen “echt” kapitaal maar een “garantie” kapitaal.

    Concreet gezegd, omdat alle lidstaten al schulden hebben, moeten zij eerst  het opgeëiste bedrag zelf lenen om het aan het ESM te kunnen betalen. Sommige lidstaten kunnen helemaal niet meer lenen en dat zou dan door de andere worden opgevangen. Lenen, lenen, lenen, het zou de slogan van de eurozone kunnen zijn. En het is belastingeld, betaald door de burgers, de consumenten. In een echt bedrijf zou het een puinhoop worden genoemd. De EU wil nu het ESM ombouwen om kredieten aan het bedrijfsleven te verschaffen. Dat is het nieuwste plan van Brussel om de economie te stimuleren. Dat dit de koopkracht van de consumenten niet vergroot wordt even vergeten…

    En dan komt er een ander belangrijk aspect om de hoek kijken. Door het ESM te gebruiken hoeft een land niet zelf in zijn eigen bedrijfsleven te investeren, daarvoor te lenen en daardoor zijn staatsschuld te zien stijgen. Het geld komt immers uit een algemene eurozone put. Sterke landen hebben het niet nodig, dus gaat het naar de bedrijven in zwakke landen. Net als bij de bankenunie, geruisloos geld kunnen laten stromen. Structureel hervormen wordt dus niet meer zo noodzakelijk. Dat zit er bij Italië en Frankrijk duidelijk achter.

    Dat er in de reglementen van het ESM niets over geregeld is, integendeel dat daar precies wordt geregeld waar het wel voor bestemd is, doet uiteraard niet ter zake. Het is niet de eerste keer dat een verdrag (want dat is het) wordt verdraaid. Brussel heeft het in overweging volgens de Suddeutsche Zeitung. Duitsland is fel tegen en het gehele ESM zou weer door de parlementen moeten, maar volgens Brusselse bronnen zal Duitsland toch wel bijdraaien want was is het alternatief? Nood breekt immers wet en wat kan er anders nog geprobeerd worden? Een kat in het nauw…

    De gezondheidszorg in Nederland is helemaal niet zo goed   9

    Ik ga u niet vervelen met eindeloze feiten over de gezondheidszorg in Nederland, maar ik wil wel een kleine bespiegeling houden over waarom ik denk dat de zorg in veel landen die vele malen armer zijn dan Nederland dikwijls kwalitatief beter is dan in het op het oog welvarende Nederland.

    Van grote afstand zien veel dingen er soms heel anders uit. Het perspectief verandert, waardoor je er op een andere manier naar kunt kijken. Als je ervaring hebt met gezondheidszorg in andere landen, kun je gaan vergelijken en voor jezelf bepalen wat de voor- en nadelen zijn van de verschillende systemen. Prof. dr. De Valk, een chirurg die onlangs emigreerde naar Zuid-Afrika, kan zijn geluk niet op in zijn nieuwe woonland. Hij bezingt dagelijks de zegeningen van value driven gezondheidszorg, waarbij value niets te maken heeft met zoiets ordinairs en onbetekenends als geld.

    Gezondheidszorg wordt pas belangrijk voor je als je er zelf mee te maken krijgt. Dikwijls is dat eerst via familie, ouders, kennissen en vrienden, maar uiteindelijk ontkomt vrijwel niemand eraan, waar dan ook ter wereld. Aan iemand als Mark Rutte kunnen de meeste mensen direct zien dat hij nog nooit afhankelijk is geweest van zorg. Dat maakt hem koud en afstandelijk.

    In de optiek van Wim van Dinten, auteur van onder andere Met gevoel voor realiteit, zijn veel maatschappelijke problemen in Nederland een gevolg van een aantal ontwikkelingen van de afgelopen decennia in Nederland. Hij spreekt over sociale oriëntatie, en ziet vooral dat er sprake is van dominante oriëntatie, ‘zelfreferentialiteit': mensen vragen zich bij alles wat ze doen af wat het voor hen betekent, wat zij er zelf mee opschieten. Je kunt het ook individualisme noemen. Ik ga daar verder nu niet op in en vraag aandacht voor de volgende analyse.

    Gezondheidszorg, onderwijs, defensie, openbaar bestuur en politie zijn allemaal grootheden die zijn geslachtofferd aan de van boven opgelegde systeem-benadering, met als doel alles beter te kunnen managen maar vooral te kunnen controleren. In plaats van de verpleegster en de arts te laten bepalen hoe en wat er wanneer gebeurt, is alles vastgelegd in systemen, in protocollen, in standard operating procedures. Als de minister een bezuiniging wil doorvoeren in het budget van (een onderdeel van) de gezondheidszorg, thuiszorg bijvoorbeeld, dan is dat met een spreadsheet heel makkelijk en overzichtelijk te regelen. Op papier en in theorie althans. Je kunt besparingen opvoeren, doorvoeren en deze vervolgens naar beneden toe verordineren. Je kunt vanaf het ministerie bepalen hoe de geldstromen worden beperkt (of verruimd), je kunt dat doen vanachter een bureau met enkele ‘Gerrit Zalm’-achtige rekenmeesters, econometristen en andere wonderboys die vooral geen binding hebben met het lijdend voorwerp.

    Het leidt tot sluiting van verzorgingstehuizen, het leidt ertoe dat soms mensen die meer dan zestig jaar getrouwd zijn en altijd samen waren, ineens niet meer bij elkaar kunnen blijven omdat hij nog ‘te goed’ is voor een bepaalde voorziening, terwijl zij niet langer thuis verzorgd kan worden. Het leidt ertoe dat mijn kennis van ver in de tachtig, die in een ouderenvoorziening woont omdat zijn vrouw hem na zestig jaar huwelijk buitenzette met een koffertje kleren, slechts één keer in de week mag douchen, omdat er voor vaker niemand is om hem daarbij te helpen. En hij kan niet zonder die hulp vanwege enkele amputaties ten gevolge van suikerziekte. Het leidt ook tot een operatie bij een andere -jonge- kennis, waarbij een hersentumor werd geconstateerd en waarbij deze operatie vrijwel volledige verlamming tot gevolg had, en de kwaliteit van de tijd die hem nog restte dus voorgoed vernield werd. Het leidt tot een enorme bureaucratisering waarbij enkele jaren geleden nog voor één ziekenhuisopname honderd formulieren moesten worden ingevuld. Het leidt tot zeer ernstige misstanden in verzorgingstehuizen waarbij onder meer mevrouw Roelie in een NOVO-kliniek werd vermoord door enkele medewerkers die vonden dat ze moest gehoorzamen. De beelden staan ook na twee jaar nog gebrand op mijn netvlies. Arme mevrouw Roelie.

    Het leidt ook tot tienduizenden bezoeken aan de huisarts waarbij mensen met ernstige klachten weer weg worden gestuurd met een verhaaltje van ‘het zal wel niet komen door dit of dat, en kijkt u het nog even een paar weken aan’. Zo werd een kennis (60) van me onlangs naar huis gestuurd met wat bloeddruk verlagende medicijnen, terwijl de boven- en onderdruk respectievelijk boven de 200 en 100 was. Haar moeder overleed op 56-jarige leeftijd aan een dubbele hersenbloeding, maar daar werd niet naar gekeken. Geen tijd. Geen interesse. In mijn ontwikkelingsland worden deze patiënten direct opgenomen en grondig onderzocht om de oorzaak vast te stellen. De verhalen zijn onuitputtelijk en weinig geruststellend. U kent er vast ook een paar.

    Een vriend van me die in enkele ziekenhuizen werkte als medisch specialist, kon een paar jaar geleden maar liefst zestig patiënten per dag behandelen. Hij was erg goed in zijn vak, maar miste wel het contact met die patiënten. Tijd voor een normaal gesprek was er nooit, terwijl na de invoering van een volledig nieuw IT-systeem hij er iemand bij moest nemen om alle gegevens in te voeren. Het groeide hem boven het hoofd. Complexe systemen en onzekerheid. Een wondere wereld, waar de enorme hoeveelheid aan data en systemen uiteindelijk het overzicht belemmert. Maar veel belangrijker is dat de middelen, systemen, organisatie en managementstructuren verhinderen dat dit alles nog enige betekenis heeft voor de patiënt en de mensen die zorg moeten verlenen. Dat je bij elk ziekenhuis parkeergeld moet betalen alsof het om commerciële parkeergarages gaat, is veelzeggend.

    Een studiegenote met wie ik de MBA-opleiding deed in 1993, was verantwoordelijk voor een grote afdeling van de VU in Amsterdam. Ze had honderden mensen onder zich, en ze legde me uit dat die organisatie vóór haar aantreden maar wat deed, er was geen sturing, geen budget, geen controle en geen overzicht. Zij heeft dat helpen veranderen met haar MBA-managementkennis. Ik betwijfel echter of het daarvoor slechter was dan vandaag. Inmiddels zit zij al weer jaren in de raad van bestuur van belangrijke instellingen in de gezondheidszorg.

    Wat me al jaren opvalt, als ik zo af en toe zijdelings te maken krijg met de gezondheidszorg in Nederland, is dat er zo verschrikkelijk veel geld is geïnvesteerd in hardware, in infrastructuur, in prachtige moderne gebouwen met de meest fantastische voorzieningen, maar dat de zorg, de betrokkenheid, de warmte, de tijd, maar vooral de kwaliteit vooral afhangen van enkele artsen, van verplegend en verzorgend personeel dat ondanks (en vooral niet dankzij) de last van bureaucratie, management, structuren, systemen, ziektekostenverzekeraars en hun door Hans Wiegel en Roger van Boxtel bedachte geboden en verboden, toch op hun tandvlees zorg leveren. Hulde aan al deze mensen die het laatste greintje passende zorg, menselijkheid, betrokkenheid en warmte overeind houden. Tegen de verdrukking in.

    In Uruguay ziet de gezondheidszorg er heel anders uit. Die is vooral arm. Overal waar je kijkt en komt voel en zie je een schreeuwend tekort aan resources. Het staat natuurlijk ook niet op het technologische en wetenschappelijke niveau van Nederland. Maar iedereen heeft wel toegang tot gezondheidszorg. Ook als men niet verzekerd is; dan is er de publieke gezondheidszorg. Deze is chronisch overbelast, maar mensen worden uiteindelijk geholpen. Geholpen door warme, lieve mensen, die dikwijls zonder uitzondering hun werk en zorg ervaren als roeping. De salarissen zijn laag. Karig soms. Het is dikwijls wat traag, maar het is grondig. Van kennissen en vrienden hoor ik dat je met wat vage klachten niet zomaar weg komt bij artsen. Die vragen je het hemd van het lijf, noteren alles, willen alles van je weten, ook van je familie. Ze nemen de tijd.

    Ik had in Nederland jarenlang last van ernstige maagklachten. De huisarts bleef me maar naar huis sturen. ‘Neem nog een paracetamolletje.’ Op Schiphol moesten ze me uiteindelijk een keer vlak voor een reis met de ambulance afvoeren. Ik hyperventileerde van de pijn. Toen hetzelfde me in Uruguay gebeurde, stond ik de volgende dag bij een oudere arts. Hij vroeg door. Stelde voor om een echo te laten maken de volgende dag. De dag daarna zat ik bij een chirurg: galstenen. Hij trok zijn plastic agendaatje, het was vrijdag. ‘Vanmiddag ga ik vissen. Maandag heb ik zo’n operatie en dinsdag een heel andere, want ik hou niet van dezelfde operaties achter elkaar, dus kunt u woensdag?’ Ik werd geweldig geholpen, en omringd door zorgzaamheid. Voor iedere Uruguayaan die dat wil, zijn de medische voorzieningen gericht op preventie. Dat vereist regelmatig onderzoek en controle. Best vermoeiend, die steeds terugkerende controles. Maar wat een contrast met Nederland.

    Als hier in Uruguay iemand wordt opgenomen in een ziekenhuis, is hij of zij nooit alleen: 24 uur per dag is er iemand van de familie of kennissenkring aanwezig voor hulp bij de verzorging, als gezelschap, als geruststelling voor de patiënt. Arme mensen in Nederland die helemaal alleen in al die ziekenhuizen liggen. Alleen, zonder warmte, zonder zorg, vaak zonder liefde. Vanaf hier ziet dat er allemaal eng uit. Koud. Afstandelijk. Dat is heel jammer. Nederland is zo rijk, maar daar waar het er juist en vooral op aankomt, is er zoveel armoede.

    Het duivelspact tussen hedgefunds, centrale banken en politiek (2)   5

    Vanochtend verscheen deel 1 van dit tweeluik, nu deel 2.

    Het derde punt is het Franse probleem.

    Om te zien wat zich daar afspeelt een paar gebeurtenissen. Benoît Coeuré, directlielid van de ECB doet een verzoek aan Duitsland om de budgetaire marges te gebruiken om te investeren en de koopkracht op te vijzelen en verzoekt aan Frankrijk voort te gaan (of wellicht over te gaan tot) met de structurele hervormingen.  In “Les Echos” een artikel mede ondertekend “à titre personel” door de sociaal democraat Jörg Rasmussen, de Duitse minister voor Werkgelegenheid en Sociale Zaken, dat inschat dat Europa een “geïntegreerde strategie” behoeft om de groei te hervinden. Die strategie moet de zwakheden van de lidstaten op het gebied van vraag en  aanbod in aanmerking  nemen en monetaire, budgetaire en structurele  politiek vermengen.

    Wat de monetaire politiek betreft, zo legt Benoît Coeuré uit, is de centrale bank bereid om indien nodig nog meer te doen. Van haar kant kan Duitsland haar budgetaire manoevreeruimte gebruiken om investeringen te ondersteunen en de belasting op arbeid te verlagen zonder de houdbaarheid van haar publieke financiën in gevaar te brengen, zo schrijven de beide ondertekenaars. Wat betreft de landen zonder budgetaire marges moet de flexibiliteit voorzien in het Stabiliteits & Groei Pact wat betreft publiek deficit benut worden zonder de geloofwaardigheid van dat Pact aan te tasten, zo gaan zij verder. Maar die landen moeten wel beseffen dat het niet in hun belang is, noch in dat van Europa om het proces van wegwerken van schulden weer op de agenda te zetten, zo gaan zij verder. Zij moeten een budgetaire dosering ontwerpen die de groei bevordert en tegelijkertijd de niet productieve uitgaven en de heffingen die (de groei) verstoren verminderen.

    Volgens Rasmussen en Coeuré is dat wat Frankrijk doet met zijn Pact, de Responsabilité et Solidarité, dat de de lasten voor het bedrijfsleven (gekoppeld aan de verplichting meer personeel in dienst te nemen) en de belasting voor de huishoudens met de meest bescheiden inkomens verlaagt.  Maar die maatregelen halen niets uit zonder structurele hervormingen, zo voegen zij eraan toe. Zij zijn ook van mening dat Frankrijk de werkgelegenheid en de investeringen moet bevorderen door de barrières om in de afgeschermde sectoren (afgeschermde beroepen) door te dringen, omver te werpen en de obstakels voor de ontwikkeling van het Midden en Klein Bedrijf te verwijderen. Wat Duitsland betreft moeten de binnenlandse investeringen aangemoedigd worden om haar concurrentievoordeel te behouden. Deze publikatie vond plaats drie dagen voor het onderhoud dat de Franse Premier Valls maandag heeft in Berlijn met de Duitse kanselier, Angela Merkel. Volgens Matignon (Franse Regeringshuis) heeft dit onderhoud als doel om de politiek van de Franse regering uit te leggen. Valls neemt zich voor om eveneens het stopzetten van de bezuinigingspolitiek in de EU te bespreken en de wegen aan te geven waarlangs Frankrijk en Duitsland samen zouden kunnen werken om de groei in Europa weer te doen opstarten.

    Michel Sapin, de minister van economie, heeft daarnaast afgelopen week aangekondigd dat het publieke tekort van Frankrijk dit jaar uitkomt op 4,4% na de 4,1% in 2013, ver weg van de norm van Stabiliteits & Groei Pact (SGP). Hollande heeft tijdens zijn persconferentie afgelopen donderdag gezegd dat er niet van Frankrijk verwacht kan worden in vijf jaar te doen waar onze Duitse vrienden tien jaar over hebben gedaan onder gunstiger omstandigheden. Hollande zegt niet van plan te zijn verder te gaan met de bezuinigingen of hervormingen, strikt meer dan noodzakelijk is. Berlijn heeft er onlangs bij Parijs op aangedrongen niet af te wijken van bezuinigingen en de hervormingen. Dat is het grootste gevaar dat de Europeanen bedreigt.

    Nu het verband tussen de drie: het bedrijfsleven heeft duidelijk volgens de banken geen behoefte aan kapitaalversterking of biedt teveel risico voor de banken: en de TLTRO bereikt dus niet het beoogde doel, namelijk, het laten oplopen van de inflatie. De oorzaak: zonder koopkracht, geld in de portemonnee van de burgers, is er geen behoefte voor het bedrijfsleven aan geld voor investeringen, hooguit leningen om te kunnen overleven. TLTRO is dus een onvoldoende middel.

    De enige andere middelen, die door Draghi zijn geopperd, zijn dan het opkopen van ABS pakketten, waardoor geld ter beschikking komt, het opkopen van staatsobligaties, waardoor ook geld voor de banken vrijkomt en de wisselkoers van de euro omlaag wordt gedwongen door de enorme hoeveelheden nieuw geld die in omloop worden gebracht en daardoor de concurrentiepositie van de eurozone  (tijdelijk) doen toenemen. Daarom wordt speculeren door hedgefondsen een gevaar voor de waarde van de euro; en wordt de combinatie van de opkoopstrategie en de geldschepping door de ECB voornamelijk door Italië en Frankrijk verlangd.

    De financiële positie van Frankrijk (dat ook de komende jaren niet aan die 3% zal kunnen geraken) maakt het nodig, omdat zonder verdere bezuinigingen en hervormingen Frankrijk steeds verder zal wegzakken. Hollande is echter niet van plan (en kan het zich ook niet politiek veroorloven) meer dan tot nu toe is ‘gedaan’ (lees: gepland) te hervormen en moet dus uitstel krijgen voor het voldoen aan de minimum eisen van het SGP, waar de enige flexibilitieit is het onderwerpen aan een speciale procedure met overdracht van de macht aan Brussel. Maar dat zal Frankrijk nooit kunnen accepteren (en Italië evenmin). Valls moet dus in Berlijn de steun van Merkel en haar regering proberen te krijgen, alsof de andere lidstaten van de eurozone er niet toe doen. Als Duitsland het goed vindt gebeurt het ook, dat is de visie.

    Intussen maken we ons in Nederland druk over 72% schuld en minder dan 3% tekort en debatteren we over onze toekomst alsof we ons op een eiland bevinden ver van de stormen die over de eurozone dreigen los te barsten en ons mee zullen sleuren. Ziende blind voor wat er zich afspeelt in de ware Corridors of Power van de eurozone, waar Frankrijk de steun van Duitsland hoopt te verkrijgen om, in feite, het SGP aan de laars te lappen (zoals van het begin van de eurozone al gebeurt, ondanks twopack, sixpack or whatever packs).  En nu de socialisten in Duitsland meeregeren is die kans groter dan ooit.

    Maar aan de overgrote meerderheid van de Nederlandse politiek en media en dus aan de overgrote meerderheid van de Nederlendse burgers (en de andere eurozone inwoners) gaat dat allemaal voorbij en wordt alleen naar de sussende woorden van onze bewindvoerders via de hun goedgezinde media geluisterd. Alles is ‘goed’ in euroland.

    Het duivelspact tussen hedgefunds, centrale banken en politiek (1)   0

    Er is in toenemende mate sprake van een belangenverstrengeling tussen hefboomfondsen, centrale bankiers en de politiek. Nu deel 1, vanmiddag deel 2.

    In een vorig artkel heb ik erop gewezen dat de Britse en de Duitse pers meer aandacht besteden aan de gang van zaken in de eurozone terwijl de Nederlandse media de indruk vestigen dat alles koek en ei is. Vandaar nu drie zaken die  los van elkaar lijken te staan maar toch nauw met elkaar in verband gebracht kunen worden:  de eerste tranche TLTROs door de ECB, een uitdagend artikel in “die Welt” over de waardevermindering van de euro en als derde de Franse pogingen verder uitstel van de drie procent regeling bij Berlijn er door te krijgen.

    Vergeef me dat ik het woord Europa gebruik in plaats van EU en Eurozone, het is de schuld van de pers die daarin tegen beter weten in volhardt. De eerste tranche van de TLTROs van Draghi: 0,15% leningen aan de banken ter investering in het bedrijfsleven, is geen succes geworden.

    Analisten hadden een afname van ongeveer 150 miljard euro verwacht (Bloomberg enquete) en alles onder de 100 miljard zou een veeg teken zijn.

    Deze tegenvaller zou kunnen betekenen dat Draghi zou moeten overgaan tot het opkopen van ABS (Asset Backed Securities) om de inflatie aan te jagen (hetgeen overigens noch in de USA, noch in het VK een groot succes was wat dat betreft, de inflatie begon pas op te lopen toen de economie begon te groeien) tenzij, zoals sommige (optimistische?) analisten alweer hebben geopperd de tweede tranche in december aanstaande het tij zou doen keren.

    De tweede zaak is een frontale aanval in Die Welt op Draghi: volgens Die Welt bestaat er een ongezond verband tussen hedgefondsen, die speculeren op een val van de koers van de euro, de ECB en enkele eurolanden om de koers van de euro omlaag te dwingen. Ik licht er de belangrijkste punten over dat onderwerp uit.

     

    Volgens die Welt zijn de hedgefondsen (o.a. Chappell, oprichter van het Deviezen hefboomfonds C-Vies) de laatste weken in actie gekomen om te speculeren op een koersval van de euro, die het gevolg is van de verslechterende economische  ontwikkeling in de euro zone (en het gevoerde beleid van de ECB).

    Zo ook het hedgefonds Anbieter Sciens. En er zijn er nog meer. Maar alleen zijn zij niet machtig genoeg ondanks hun enorme kapitaal om de koers zo sterk te laten dalen. Dat is gebleken toen zij de de eurozone wilden laten omvallen, een aantal hedgefondsen ging er zelfs door failliet. Als de euro namelijk door de centrale bank verdedigd wordt kunnen zij niets bereiken.

    Welkome helpers voor de centrale bankier.

    Maar als zij dezelfde koers varen als de centrale bank is het een ander verhaal. Dat nu is precies het geval. Zoals ECB directie lid Christian Noyer, de president van de Franse centrale Bank, zegt: “We moeten de euro verder omlaag brengen“. Hij verwoordt daarbij wat in zijn vaderland door de politiek min of meer geeist wordt. Maar dat een financiëel politicus dat zo onverbloemd zegt komt zelden voor.

    Toen ECB voorzitter Draghi de laatste maanden werd aangesproken op de dure euro begon hij een retorische danspartij om de hete brei. Eigenlijk bedrijft de ECB geen wisselkoerspolitiek, zo stelde hij. De dure eurokoers is echter niet goed omdat zij de importen in de eurozone goedkoper maakt en daardoor de inflatie omlaagbrengt. En dat is een zaak voor de ECB.

    Dat deed de centrale bankier alle terughouding overboord gooien. De gemiddelde inflatie was nog maar 0,3%, ver onder de 2% die de ECB als doel heeft. Steeds luider werden de waarschuwingen voor een deflatie en het wapenarsenaal van de ECB was steeds leger geworden. De rente ligt zowat op nul, daar valt dus alleen verder symboolpolitiek mee te bedrijven, maar het opkopen van omstreden waardepapieren heeft volgens economen maar één doel: de euro goedkoper maken. Met orhodoxe geldpolitiek heeft het niets meer te maken. De vroegere chef econoom van de ECB, Jürgen Stark kritiseert:

    “Het getuigt van een verkeerde wereld in Europa als de centrale bank de eigen wisselkoers van de munt laat dalen of door haar geldpolitiek probeert te verzwakken.”

    Maar Weidmann de president van de Bundesbank heeft andere prioriteiten. Hij wil met alle middelen verhinderen dat het vermeende deflatiegevaar de weg zal openen voor  de ECB om in grote aantallen  staatsobligaties op te gaan kopen. Daarbij vergeleken is deze wisselkoers retoriek een kleiner kwaad, zo rekent hij.

    Goed voor de export, slecht voor de koopkracht.

    Die vermeende voordelen van een lagere wisselkoers krijgt Europa echter niet gratis. Een zwakkere euro zal mogelijk de export aanzwengelen, zegt Kai Konrad, de financieel wetenschapper uit Munchen: “Maar men moet ook bedenken dat onze koopkracht daalt, we moeten meer werken om diezelfde goederenstroom die uit het  buitenland komt te kunnen kopen.”

    De globale groei zwakt af.

    Stefan Homburg, econoom uit Hannover bekritiseert de exportbevordering door afwaardering als de uitwas van een “mercantilistische logica die Frankrijk al in de 17de eeuw ontwikkeld heeft en die ze niet meer uit het hoofd te praten valt“. Op de duur heeft zo’n politiek geen succes en in het huidige Europa leidt dat alleen maar de aandacht af van de eigenlijke structuurproblemen. “De tijd die men met zulke Kaspereltheater verdoet leidt alleen van hervormingen af”. Bovendien is de verzwakking van de euro wisselkoers riskant. Die zelden voorkomende alliantie tussen hedgefondsen, centrale bank en politiek kan ertoe leiden dat die wisselkoersdaling van de euro werkelijkheid wordt en dat de mogelijkheid ontstaat dat er een duivelse neerwaardse spiraal ontstaat die de wisselkoers van de euro steeds verder doet zakken en tenslotte nog maar met moeite te doorbreken zal zijn.

    Die mogelijkheid is gebaseerd op de zgn Carry Trades. Speculanten nemen in een wisselkoersgebied met gunstige rentetarieven leningen op, beleggen dat geld vervolgens in een ander land waar de rentevoet hoger ligt. Het eurogebied leent zich hier goed voor. De rente ligt zowat op nul procent, in de USA ligt hij aanzienljk hoger. Investeerders nemen dus in Europa krediet op, wisselen de euros om in dollars en investeren in de USA. Het gevolg is dat de eurokoers daalt, want de euros  worden bij elke transactie verkocht waardoor het nog aantrekkelijker wordt en de daling versterkt wordt.

    Vanmiddag volgt deel 2

    Telegraaf negeert inhoudelijk antwoord op islamleugens   33

    In haar rubriek ‘Wat u zegt’ staat De Telegraaf normaliter slechts een minuscuul stukje tekst van haar lezers toe. Op 12 september jongstleden stond daar echter een twee kolommen tellend relaas van zomaar een moslim die de Islam/IS vergelijking zat is. De beste man schreef hierin, waarschijnlijk vanuit oprechte onwetendheid, een feitelijke onwaarheid over de Koran om de vredelievendheid van de Islam te benadrukken. 

    Voor mij is dit een exemplarisch voorbeeld van het probleem dat de gematigde moslim in het Westen belichaamt: het in stand houden van de fabel dat de Islam vredig is, zodat het Islamdebat blijft struikelen over vredige moslims die wij niet durven te confronteren met hun theologische claims. Ik besef terdege dat veel moslims vredelievend zijn, maar zoals deze meneer bewijst, is dit veelal gebaseerd op mythische onwaarheden aangaande hun eigen religie. Dat mag (neen: dat moet) gezegd worden, want daar zit nou juist de bottleneck die het Islamdebat al jaren op zijn onwrikbare plaats houdt: het ontwijken van de inhoud.

    De beste man schreef in zijn betoog dat er in de Koran staat dat de innerlijke Jihad (de strijd met jezelf) de grotere Jihad betreft, verkiesbaar boven eventuele gewapende Jihad. Hij deed dit zonder Koranreferentie, simpelweg omdat deze niet bestaat. Hieronder deel ik mijn, door de Telegraaf geweigerde, inzending, omdat u daar als maatschappelijk betrokken burger recht op heeft. Wanneer u feitelijk onjuist wordt geïnformeerd over een zaak waarvan het de hoogste tijd is dat wij daar zuivere kennis over gaan opdoen, dient de mogelijkheid er te zijn om hierop gewezen te worden. Die mogelijkheid heeft de Telegraaf om onduidelijke redenen geblokkeerd. 

    Het is overigens niet zo dat de krant geen enkel weerwoord op het stuk van deze man publiceerde. Na het weekend stond er, zoals vanouds, een minuscuul stukje van een meneer die, wars van enige bron, wat borrelpraatjes tegen de Islam murmelde. Hoe kan het zijn dat een moslim inhoud en theologie mag gebruiken in zijn betoog, terwijl het geselecteerde weerwoord hierop voor iedere objectieve lezer substantieloze nonsens is? Het is spijtig wederom te moeten constateren dat de Telegraaf de inhoud offert voor het steunen van misleidende Kalifaatpropaganda die gemakkelijk weerlegbaar is. Daarom geef ik u datgene wat de krant niet haalde; dat waar u recht op heeft:

    Reactie op opiniestuk ‘Noem ons gewoon moslims’ door Nabeel Siddiqie uit Rotterdam.

    Ik las een betoog van ene Nabeel Siddiqie waarin hij de Islam verdedigde tegen de associatie met jihadisten. Ik vond het jammer te moeten constateren dat deze moslim zijn religie slecht kent en openlijk onwaarheden verkondigt over zijn eigen Koran. Om die reden wil ik graag een inhoudelijke reactie plaatsen.

    Het is altijd opvallend als iemand de Koran citeert zonder de Soera (hoofdstuk) en de Aya (vers) erbij te vermelden, wat toch een kleine moeite is. Siddiqie liet dit achterwege omdat zijn bewering er simpelweg niet in staat. Hij claimde dat de Koran hem leert dat de “grote Jihad” de strijd met jezelf is. Het is voor mij onbegrijpelijk dat Siddiqie dit niet eerst even checkte met de Koran voordat hij iets zou opschrijven dat feitelijk onjuist is. 

    Het hele concept van de grote en kleine jihad is zelfs gebaseerd op één zwakke overlevering (buiten de Koran om) waar de mainstream Islamitische geleerden hun handen al eeuwen geleden van af hebben getrokken.

    Misschien doet meneer Siddiqie er goed aan zich te concentreren op authentieke bronnen met overleveringen van Muhammad, zoals Sahih al Bukhari en Sahih Muslim. Hierin treffen we geen enkele keer aan dat Jihad wordt gebruikt in de context van strijd met jezelf (al-Nafs). Sterker nog: vrijwel alle keren dat het woord Jihad in beide collecties genoemd wordt, betreft het de gewapende strijd tegen de ongelovigen, oftewel: Jihad al Kuffar. Hoewel ik erken dat Jihad tegen jezelf een gegeven is binnen de Islamitische theologie, is het niet zo dat deze groter kan worden geacht dan de gewapende Jihad tegen de ongelovigen, zoals meneer Siddiqie ons wil doen geloven. 

    Ik zal een paar uitspraken van Muhammad over de gewapende Jihad op een rij zetten die bevestigen dat dit een groot goed dient te zijn voor alle moslims. Dit keer mét bronvermelding, zodat de lezer kan controleren of ik de waarheid spreek:

    “Ik heb het bevel gekregen om tegen de mensen te vechten totdat zij zeggen: ‘Geen ander heeft het recht aanbeden te worden dan Allah.” (Sahih Bukhari, Volume 4, boek 52, overlevering 196)

    “Het voorbeeld van een Mujahid (strijder op de weg van Allah) is als een persoon die continu vast en bidt. Allah garandeert dat Hij de Mujahid naar het Paradijs brengt wanneer hij wordt gedood, en anders zal Hij hem veilig thuis brengen met beloningen en oorlogsbuit.” (Sahih Bukhari, Volume 4, book 52, overlevering 46)

    “Wie bij Allah komt zonder een teken op hem (als resultaat van het vechten) voor Zijn doel, zal Hem onder ogen komen met een tekortkoming.” (Sunan Ibn Majah, boek 24, overlevering 2868)

    Tot slot een Koranvers dat meneer Siddiqie wellicht de ogen opent:

    “Doodt hen dan die niet in Allah en het Hiernamaals geloven en die niet voor verboden houden wat Allah en zijn Boodschapper verboden hebben verklaard; en zij die de godsdienst van de Waarheid niet als godsdienst nemen, van hen aan wie het Schrift is gegeven (joden en christenen), totdat zij het beschermgeld (Jizyah) betalen, naar vermogen, terwijl zij onderdanig zijn.” (Koran, Soera Taubah, Ayah 29. Vertaling: S. Siregar.)

    Chris Develing, Den Haag.

    Christenen moeten transatlantisch bondgenootschap vormen   12

    Europese christenen zitten teveel op hun eigen houtje. Ze zouden veel actiever moeten worden in internationale netwerken, waarbinnen kennis eenvoudiger ontgonnen en gedeeld kan worden.

    Bespiegelingen in Washington

    Zo doordacht en systematisch de internationale, seculiere homobeweging is georganiseerd, zo onbeholpen en ongestructureerd zijn de internationale netwerken van christenen die actief zijn in het publieke domein. Zo heeft het COC een internationaal vertakt netwerk, dat planmatig lobbyt bij de VN, de OVSE, de Raad van Europa, maar ook bij het Amerikaanse congres en de Afrikaanse commissie. Daar steken christelijke netwerken mager bij af. Sterker: hier laten zij veel kansen onbenut.

    Wie even de moeite neemt om op zoek te gaan naar de talloze doorwrochte rapporten van Amerikaanse, christelijke denktanks staat versteld van de informatie die hier ligt opgeslagen op het terrein van het huwelijk, gezin, levensbescherming, etc. Nog verbazingwekkender is het, dat bijvoorbeeld Europese christenpolitici hier nauwelijks uit putten. Eigenlijk is dit pas goed tot mij doorgedrongen toen christenpolitici in Nederland en andere Europese landen werden gedwongen te debatteren over de consequenties van adoptie door homoparen. In de VS is hierover veel materiaal beschikbaar, wat door ons nauwelijks ontsloten en benut wordt.

    Hoewel de mogelijkheden voor kennisuitwisseling en persoonlijk contact vandaag groter zijn ooit, krijg je de indruk dat leidende christenen uit het negentiende eeuwse Reveil serieuzer gebruik maakten van hun contacten met buitenlandse geestverwanten dan wij.

    Ook binnen de boezem van de SGP is deze tekortkoming gesignaleerd. Om die reden is in het laatste jaarplan van deze partij opgenomen, dat er een grondige inventarisatie moet komen van bestaande relevante internationale christelijke netwerken. Vervolgens dient bezien te worden hoe aan deze netwerken vruchtbaar kan worden deelgenomen.

    Verbinding

    Gelukkig hoeven we niet helemaal bij nul te beginnen. Het ‘Transatlantic Christian Council’ (TCC) wil Europese en Amerikaanse christenen en conservatieven verbinden in een netwerk met als doel het overheidsbeleid in christelijk-conservatieve zin te beïnvloeden. In dat licht organiseerde zij onlangs in Washington een congres waarbij politici en leiders van denktanks uit vele landen met elkaar nadenken over de vrijheid van godsdienst in samenlevingen die steeds meer worden gedomineerd door seculiere meerderheidsopvattingen. Nog belangrijker dan deze bezinning zijn echter de concrete voornemens om de vele christelijke denktanks in zowel de VS als in Europa te verenigen in een trans-Atlantisch netwerk. Het ideaal is om vanuit het christelijk geloof en vanuit christelijke waarden en deugden het maatschappelijk middenveld weer vitaal te maken en zo de westerse cultuur opnieuw te voorzien van een moreel fundament. Een fundament dat het liberalisme nimmer kan bieden.

    Zonder twijfel een verreikend streven. Het zal niet meevallen in deze streng geseculariseerde tijd. ‘Er is enkel de strijd om te heroveren wat verloren ging, gevonden werd, en weer verloren, telkens opnieuw; en nu in omstandigheden, die ongunstig lijken’ (T.S. Eliot).

    De SGP vindt het de moeite waard om haar steentje hieraan bij te dragen. Het zou goed zijn als het CDA, dat opnieuw het maatschappelijk middenveld lijkt te hebben ontdekt, maar ook de ChristenUnie deze handschoen zouden oppakken. Zo ligt het voor de hand dat de wetenschappelijke bureaus van de christelijke partijen gaan participeren in dit netwerk en hun agenda’s op elkaar afstemmen. Maar ik zie ook kansen voor de Kamerfracties. Een doordachte en succesvolle motie op het terrein van het gezin, zou niet alleen zijn werk kunnen doen in de Tweede Kamer, maar ook in de Amerikaanse politiek. Laten we profiteren van elkaars creativiteit en kennis delen. Op hoop van zegen!

    Christofobie

    Het congres dat werd georganiseerd door het TCC was inhoudelijk zeer de moeite waard. Zowel in de VS als in Europa zijn seculiere politici en media laks als het gaat om het aan de kaak stellen van christenvervolging in grote delen van de wereld. Dit werd door zowel Europese (Rocco Buttiglione) als door Amerikaanse politici (Frank Wolf, lid van het US-Congress) in stevige bewoordingen vastgesteld tijdens het congres. Zij spraken zelfs van christofobie.

    Ik vroeg Buttiglione waar die christofobie van seculieren toch vandaan komt. Zijn antwoord was: ze schamen zich voor ons. Ze kunnen zich gewoon niet voorstellen dat christenen zo dom zijn om zich te laten discrimineren en vervolgen vanwege hun geloof. Ze begrijpen daar niets van en ze vinden het gênant om daarvoor openlijk op te komen.

    Dit vond ik verrassend. Het impliceert dat christenen nog beter moeten uitleggen wat geloof voor hen omvat en dat het hun leven doortrekt. Ze zullen moeten kunnen uitleggen wat het betekent dat Christus hun leven ís. Nu weet ik wel dat we hiermee de weerstand tegen christenen niet helemaal wegnemen. Zoals Christus werd gehaat, zullen Zijn volgelingen worden gehaat. Maar verantwoording afleggen van je geloof blijft geboden.

    Beoefening

    Zoals gezegd zijn er initiatieven om leidende christenen uit de VS en Europa in een netwerk bijeen te brengen en krachten te bundelen. Het is niet goed als dit een westers onderonsje blijft. In Azië en Afrika groeit het christendom. Wat kunnen wij van hen leren als het gaat om de confrontatie met andersdenkenden? Waarin slagen zij waar wij falen? De relatief jonge kerken in Afrika en Azië kennen meer lenigheid en flexibiliteit ten opzichte van de omringende cultuur dan de oude, gevestigde kerken in Europa. Maar er moet méér van hen te leren zijn.

    Een vervolgvraag is hoe christenpolitici het meest effectief opkomen voor de vrijheid van christenen. Amerikaanse christenpolitici strijden voluit voor vrijheid voor ieder geloof: islam, hindoeïsme, christendom, etc. Dit vind ik lastig. Moet de overheid geen onderscheid maken tussen verschillende godsdiensten? Mag zij – als dienares van God – waarheid en leugen over één kam scheren? Of mogen christenpolitici in het publieke domein voluit de godsdienstvrijheid van een ieder verdedigen en de waarheidsclaim aan het domein van de kerk overlaten? Dit zal een worsteling blijven en ik hoop dat we die worsteling nooit helemaal passeren.

    Sprekend over de rol van religie in het publieke leven blijft één ding voorop staan. Christenen moeten voorkomen dat bespiegeling het wint van beoefening. We hebben mensen nodig die het onder een kopje koffie over de liefde van Christus kunnen hebben. Daar kan geen Kamerzetel van CDA, CU of SGP tegenop.

    Mr. D.J.H. (Diederik) van Dijk is beleidsmedewerker voor de SGP-fractie in de Tweede Kamer

    Lessen van het EMS   6

    Voor wie nadenkt over scenario’s over de toekomst van de euro is het nuttig om te kijken naar de ervaringen met het wisselkoersmechanisme binnen het Europese Monetair Stelsel (EMS). Het onvolprezen boek van Philipp Bagus, The Tragedy of the Euro is hierbij mijn voornaamste historische bron.

    Het wisselkoersmechanisme binnen het EMS functioneerde van 1979 tot augustus 1993 en was een Frans-Duits initiatief om hun valuta binnen een vaste bandbreedte ten opzichte van een spilkoers zo min mogelijk te laten fluctueren. Voor de kernlanden bedroeg die bandbreedte 2,25 procent naar boven en beneden. N.B. Na augustus 1993 bleef het EMS nog wel bestaan maar werd de bandbreedte opgerekt naar 15 procent en werden de ‘vaste’ koersen min of meer losgelaten.

    Gedurende de bijna 15 jaar dat het wisselkoersmechanisme functioneerde in de oorspronkelijke opzet was er voortdurend sprake van spanningen tussen Frankrijk en Duitsland over de inrichting van het monetaire en wisselkoersbeleid. Spanningen tussen beide landen gaan terug tot de periode van Karel de Grote, dus hun aanwezigheid tijdens de periode van het EMS mag niet verbazen. De Bundesbank probeerde in deze periode een ‘hard geld’ beleid te voeren. Dat was overigens geen echt hard geld beleid; het betekende alleen dat de D-Mark iets minder snel door inflatie werd uitgehold dan de meeste andere valuta. Zo verloor de D-Mark b.v. tussen 1948 en het einde van het EMS 90 procent van zijn waarde. Frankrijk werd in deze periode grotendeels door de socialist Mitterrand geregeerd en wilde een zo ruim mogelijk monetair beleid om een expansieve politiek van overheidsuitgaven te ondersteunen en de staatsschuld door inflatie te laten uithollen. Het inherente verlies aan internationaal concurrentievermogen moest door periodieke devaluaties worden hersteld. U ziet dat er qua beleidsvoorkeuren van de monetaire autoriteiten de afgelopen decennia weinig is gewijzigd.

    Net zo min als nu in de muntunie waren dergelijke verschillende culturen en beleidsopvattingen ook binnen het EMS niet verenigbaar. De inherente spanning tussen beide vond bij gelegenheid een uitweg in een herschikking van de spilkoersen, waarbij grosso modo steeds weer de Mark werd opgewaardeerd en de Franc werd afgewaardeerd. Gaandeweg werden deze herschikkingen wel minder in aantal, om de illusie te wekken dat er sprake was van een situatie waarin beide landen economisch meer naar elkaar toe groeiden. Verder was er nog het aspect dat afwaardering van een munt als een vorm van gezichtsverlies werd gezien. Het betekende dat de zwakke broeder de sterke niet kon volgen en wilde dat in de toekomst veranderen, dan zou de zwakke broeder meer op de sterke moeten gaan lijken. Kortom, de Bundesbank dicteerde de marsroute en dat was voor de Fransen natuurlijk onacceptabel. Zij hebben voortdurend naar wegen gezocht om onder deze situatie uit te komen en uiteindelijk in de Duitse eenwording de perfecte gelegenheid gevonden de D-Mark en de Bundesbank kalt te stellen.

    De nodige megalomaanheid kan ook de politici van die tijd niet worden ontzegd. De opname van het Britse pond in het wisselkoersmechanisme van het EMS was natuurlijk een ernstige misrekening. De totaal andere Britse economische structuur zorgde er voor dat het hele stelsel op scherp kwam te staan en toen speculanten en andere partijen op financiële markten hun koudwatervrees hadden overwonnen, was er geen houden meer aan en lagen de Britten er weer uit. Hoewel dit zo wel in het collectieve geheugen is blijven hangen, betekende dit niet het einde van het wisselkoersmechanisme binnen het EMS in de toenmalige vorm. Deze ‘Black Wednesday’ op 16 september 1992 leidde tot het vertrek van de Britten en de Italianen uit het wisselkoersmechanisme van het EMS, maar de anderen gingen ‘gewoon’ verder. Wat het EMS uiteindelijk de das om deed was de weigering van de Bundesbank om op Frans verzoek onbeperkt Franse francs op te kopen om de koers te steunen. Voor één keer besloot de regering Kohl de leiding van de Bundesbank niet af te vallen en de poot richting Parijs stijf te houden.

    Wat leert ons dit alles nu? Laten we nog eens kijken naar de machinaties van de huidige ECB-president Draghi sinds diens aantreden in november 2011. Hij begon meteen met een renteverlaging en een omvangrijk leenprogramma van (uiteindelijk) in totaal circa 1000 miljard euro, dat vooral de Zuideuropese banken ten goede kwam. In de zomer van 2012 deed Draghi zijn fameuze uitspraak al het nodige te zullen doen om de eurozone in stand te houden. Er volgden meer renteverlagingen en leenprogramma’s. Ook kwamen er opkoopprogramma’s voor schatkistpapier en recent de aankondiging om van onderpand voorziene leningen van banken te kopen. Zijn recente uitspraken over het stimuleren van de economie door overheden betekenden een ondermijning  van de Europese begrotingsregels. De pogingen om de inflatie omhoog te jagen en vooral de lage rentepolitiek hebben ervoor gezorgd dat de waarde van de euro ten opzichte van b.v. de dollar is gedaald. Wie dit rijtje beleidsmaatregelen op zich laat inwerken, ziet dat het bijna een kopie is van het Franse monetaire beleid in de periode van het EMS. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de wens van Draghi om ook staatsschuld monetair te financieren. Een wens die vooralsnog geen realiteit is.

    De meeste van bovenstaande maatregelen konden binnen het bestuur van de ECB rekenen op de tegenstem van de president van de Bundesbank. Handig manoeuvreren heeft er echter voor gezorgd dat deze stem verloren gaat te midden van een meerderheid van landen dat het monetaire en wisselkoersbeleid graag op Mediterrane leest geschoeid ziet. Nu komt de belangrijkste les van het EMS. Je kunt niet tot in het oneindige de belangrijkste deelnemer aan een muntunie overrulen door een beleid te voeren dat op alle punten ingaat tegen diens voorkeuren. Vroeg (of in dit geval) laat wordt er ergens een principiële streep getrokken. In de internationale diplomatie krijg je uiteindelijk de rekening gepresenteerd als je alleen rekening wenst te houden met je eigen belangen en de steun daarvoor van de helft plus 1 voldoende vindt. Zonder het optreden van Putin te willen goedpraten, is dat waar het Westen nu tegenaan loopt in Oekraïne. Zo zijn er meer voorbeelden. De Duitsers zijn te belangrijk om ze voortdurend aan het kortste eind te laten trekken. De opkomst van een partij als de AfD bewijst dat wat eerder aan onvrede al bleek uit opiniepeilingen onder de Duitse bevolking binnenkort wel eens andere vormen kan aannemen. Dat zal ook Merkel dwingen haar koers te wijzigen, onder luid gejuich van beleidsmakers bij die andere centrale bank in Frankfurt.

    Er wordt inmiddels hard nagedacht over alternatieven voor de huidige Eurozone en dat is maar goed ook. Mocht de euro mislukken en de boel klapt uitelkaar, zoals ooit het EMS, dan is het verstandig dat de Nederlandse regering op soortgelijke wijze reageert als het toenmalige kabinet. Dat klonk via een bilateraal akkoord de gulden aan de D-Mark vast en nam zo veel potentiële valutaonrust rond die munt weg. Het kan geen kwaad ons op een dergelijk scenario voor te bereiden.

    De euroramp   6

    Nederland is in de ban van de miljoenennota en daardoor raken zaken zoals de Eurozone en de EU een beetje uit het zicht.

    Helaas is het echter zo, dat de gebeurtenissen in de eurozone meer gevolgen hebben voor ons schone Nederland dan de kleurloze miljoenen nota.

    Ik constateer al zo vaak dat men in Nederland -als onderdeel van de eurozone- veel te weinig aandacht schenkt aan de eurozone als belangrijke factor in de Nederlandse financiën.

    In een reactie een dezer dagen heb ik dat wat uitgewerkt. Ik stelde, dat de Nederlandse begroting niet los kon worden gezien van de ontwikkelingen in de eurozone, en dat bezuinigingen in Nederland in de toekomst gebruikt zullen gaan worden om de tekorten in de zwakke lidstaten op te vullen, die weigeren te hervormen en die niet -zoals wij- een stapje terug willen doen.

    Ik haalde daarbij aan de val van de euro van 1.39 dollar tot 1.28 dollar aan, veroorzaakt door de beloftes van Draghi om over te gaan tot het verlenen van zowat gratis leningen aan de banken, het opkopen van ABS-stukken en verdere Quantitative Easing, die de waarde van de euro, ook ónze munt, enorm deed dalen, in feite een devaluatie van de euro van 9% in enkele maanden. En dito koopkrachtverlies voor ons.

    Deze daling is zelfs nog niet genoeg voor landen als Frankrijk en Italië, die een daling tot $1.20 willen zien en door die waardevermindering denken geen haast te hoeven maken met de broodnodige hervormingen in hun eigen land, omdat door die waardedaling en de daardoor verbeterde concurrentiepositie en verwachte toegenomen export, dat overbodig zou maken. Ja, voor de korte duur, want zonder sociale ombouw in die landen verandert er structureel niets niets en zal er alleen daling van de koopkracht door worden veroorzaakt met alle gevolgen van dien.

    Maar voor ons is de euro ineens zo’n 9% gedevalueerd. We zijn in een klap vergeleken met de dollar een stuk armer geworden.

    Dat is één aspect. Maar Nederland heeft een tekort van minder dan 3% en een staatsschuld van slechts 75% (nu door de virtuele toename van het BBP slechts 72%). In de eurozone is het gemiddelde begrotingstekort dit jaar weer boven de 3% en ligt de staatsschuld op 95%. Voor de komende jaren zal hier -gezien de altijd toch al te optimistische prognoses- nauwelijks verandering in komen. Dit zal in de toekomst betekenen, als er zoals gepland een eurozone begroting zal moet komen, dat er dan in de eurozone een herverdeling van fondsen en schulden zal komen, die er toe leidt, dat gelden uit ons land (en de andere noordelijke landen) zullen vloeien naar de zuidelijke landen en Frankrijk zonder enige inspraak of corrigerende controlemogelijkheid van ons parlement.

    Natuurlijk kun je de kop in het zand steken en denken dat het zover niet zal komen. Maar de zuidelijke landen die hieruit hun voordeel zouden trekken zijn in de meerderheid. We zien dat nu al in de besluitvorming van de ECB, waar het zuiden oververtegenwoordigd is vergeleken met het noorden en de politiek (want het is politiek en geen monetair beleid) duidelijk gericht is op de crisis in de zuidelijke landen en het noorden geen enkel voordeel biedt en zelfs nadeling voor hun ontwikkeling is.

    Bezie de toestand in Italië. In de Financial Telegraph wijdt Evans Pritchard er een vlijmscherp commentaar aan (zie de komende weekendbijlage, red.). Dit jaar wordt een krimp van 0,4% voorspeld door de OESO, in 2015 gevolgd door een schamele groei van 0,1%. Wel blijft Italië binnen de befaamde (en eigenlijk zinloze) 3%, maar dat zal de staatsschuld omhoogstuwen naar 145% van het BBP volgens een strateeg van de Mediobanca. Per jaar 5% erbij. Als Draghi niets doet is Italië dood.

    De industriële productie is van juni op juli met 1% gekrompen; 1,8% op jaarsbasis. Sinds 2008 is de industriële productie met 20% gekrompen. Renzi, door de eurocraten bejubeld als een soort reddingsengel, is door de realiteit ingehaald. Zijn eerste gok, een groeiende eurozone waarop hij kon meesurfen, is niet uitgekomen. Nu is er de keus, op de traditionele weg doorgaan en het lot van Frankrijk delen of met een beter idee komen. Evans Prichard haalt Zolt Darvas aan, van de Bruegels Think Tank, die meent dat het BBP van Italië vlak is of zelfs krimpt, waardoor een stijgende schuld ontstaat die tot de ondergang leidt. Alleen een ingrijpen van Draghi kan soelaas bieden, maar de TLTRO’s zullen tekortschieten en alleen de balans van de ECB vergroten. Uitsluitend het opkopen van assets zou ruimte kunnen scheppen.

    Over Frankrijk behoeven we niets anders te zeggen, dan dat ze voor de zoveelste keer Brussel om verzachting van de regels moeten vragen, waar Duitsland vooralsnog niet erg toegefelijk op blijkt te reageren. Illustratief voor Frankrijk, het was geloof ik in Lepoint dat de retorische vraag werd gesteld “wie kan Frankrijk redden?” in plaats van “wat moet Frankrijk doen?“. Illustratief ook, omdat consequent niet Frankrijk maar anderen de schuld krijgen van de Franse onmacht om orde op zaken te stellen. Noch in 2014 noch in 2015 kan Frankrijk aan de 3% voldoen en blijft de staatsschuld stijgen.

    De Duitse pers oordeelt hard over Frankrijk, die Welt interviewt BGA voorzitter Anton Börner. Hij vindt dat de EU en de Bondsregering keihard moeten zijn voor de landen die geen hervormingen door willen voeren, zoals Frankrijk. Hij betwijfelt of President Hollande werkelijk de politieke kracht heeft  om de nodige hervormingen aan te pakken.

    Een nieuw plan houdt nu in door de Europese Investerings Bank (die daarvoor uiteraard de nodige fondsen van de belastingbetaler moet verkrijgen) rechtstreeks kredieten te verschaffen aan het bedrijfsleven om zo de onzekere en oncontroleerbare omweg ECB – banken – bedrijfsleven te vermijden. Dat verandert echter niets aan het soort deflatiegevaar dat de eurozone bedreigt (met uitzondering van Duitsland en Nederland overigens). Zo geld vrijmaken voor investeren in het bedrijfsleven heeft zin als er een gekrompen geldmarkt is en geen geld beschikbaar is.

    Er is echter een overmaat van geld op de kapitaalmarkt en er is geen supply crisis maar een demand crisis. Het mankeert niet aan geld bij de banken maar aan geld bij de consumenten. Het is zinloos om geld proberen te pompen in een industrie die geen afzet heeft. Het zou de export kunnen bevorderen, maar alleen export naar buiten de eurozone heeft zin. Dan is er de factor productiekosten. De productkeuze die bepaalt of er vraag op de wereldmarkt zou zijn. Duitsland is daarin geslaagd, maar of dat Italië of Frankrijk zou lukken valt te betwijfelen. De enige gang voor die landen is die naar Canossa: de bittere pil van de hervorming die de levensstandaard behoorlijk zal aantasten; dezelfde gang die Spanje, Portugal en Ierland hebben afgelegd. Ook Griekenland heeft die weg afgelegd, maar daar alleen de werkende bevolking. Of die gang in de toekomst de oplossing zal blijken te zijn geweest is ook nog lang niet zeker. Uit de afgrond waarin zij zijn gestort zich omhoog te worstelen eist wellicht te veel.

    Maar of Frankrijk en Italië zich een dergelijke gang kunnen veroorloven valt te betwijfelen. Zij zullen blijven aandringen op geldverruiming, geld bijdrukken hetgeen alleen uitstel van executie zal betekenen. Zij hebben al veel te lang gewacht en de offers zullen door hun bevolkingen niet geaccepteerd worden.

    De OESO verlaagde zijn verwachting voor de economische groei in de eurozone in 2014 naar 0,8 procent. In mei werd nog een vooruitgang met 1,2 procent voorspeld. De voorspelling voor 2015 werd verlaagd van 1,7 naar 1,1 procent. Een groei die ver achterblijft bij wat nodig is. Ondanks die kleine groei blijven immers de staatsschulden met het begrotingstekort toenemen en blijft de schuldenspiraal in stand gehouden.

    Dat is de eurowereld waarin het kleine Nederland verkeert, weliswaar de vijfde grootste wat BBP betreft maar in macht binnen de eurozone een dwerg. Dit is ons toekomstig financiële kader. De vraag of de euro ons nu voordeel of nadeel tot nu toe heeft opgeleverd is irrelevant en valt in het niet bij de bedreigingen die de toekomst voor ons inhouden. Niet bedreigingen van onze makelij maar die van de landen aan wie wij ons lot hebben verbonden.

    Zou het er buiten voor ons beter vergaan? Ik geloof het zeker als we lid zouden kunnen blijven van de EEG oftewel vrijelijks met alle Europese landen handel zouden kunnen blijven voeren.

    Het is opvallend dat de Britse pers, hoewel GB buiten de eurozone leeft, meer aandacht aan de eurozone besteedt dan onze vaderlandse media die alleen de politiek na-papagaaien. Ook de Duitse pers laat steeds meer en steeds kritischer berichten uitgaan. Is er dan toch nog hoop?

    Pechtold en Wilders branden even hard.   1

    Althans volgens Pechtolds geliefde fascistische ideologie.

    Godsdienststichter Mohammed had niet kunnen inspelen op de grote schare idioten, die nog net niet idioot genoeg zijn om zijn “goddelijke” boodschappen te geloven, maar nog wel idioot genoeg zijn om zijn fascistische ideologie als een “wreedzame” religie te ondersteunen. Tot die laatste categorie behoort ook D’66 leider Alexander Pechtold. Leider van een voormalig linkse politieke partij die nu verkiezingsbijeenkomsten houdt in moskeeen.

    Beseft Alexander Pechtold wel dat hij, althans volgens zijn geliefde fascistische ideologie, net zo hard zal branden als zijn tegenstander Geert Wilders? Godsdienststichter Mohammed maakte immers geen verschil tussen hielenlikkers als Pechtold en islamcriticus Wilders. Ongelovig is immers ongelovig volgens zijn geliefde ideologie entgegen der unglaubige Untermensch.

     

     

     

     

     

     

     

    De karikatuur voorbij   1

    Peter Baker kijkt voorbij de karikaturen van Bush en Cheney en levert daarmee een evenwichtige én lezenswaardige terugblik op het presidentschap van George W. Bush. 

    Tegen het einde van zijn presidentschap reikte George W. Bush een Kennedy Center Honor uit aan acteur Morgan Freeman voor zijn belangrijke bijdrage aan de Amerikaanse cultuur. Bush noemde daarbij ook de film Deep Impact waarin Freeman de Amerikaanse president speelt terwijl een snel naderende komeet het einde van de wereld lijkt in te luiden. Bush liet zich – tot grote hilariteit van de toehoorders – daarbij ontvallen ‘about the only thing that hasn’t happened in the last eight years’. Zijn Secretary of State Condoleezza Rice voegde hem bij zijn terugkeer van het podium nog ‘Don’t tempt fate. We’ve still got a few weeks left’ toe. 

    Bush en Cheney

    Wie de acht jaar (2001-2009) die George W. Bush president was van de Verenigde Staten in ogenschouw neemt kan niet veel anders dan hetzelfde constateren: de aanslagen op 11 september 2011, de oorlogen in Afghanistan en Irak, de vernietigende gevolgen van orkaan Katrina en de financieel-economische meltdown na de val van Lehman Brothers zijn de belangrijkste crises die Bush op zijn weg vond. Crises die elk op zichzelf al een presidentschap zouden markeren, vonden plaats binnen de presidentiële termijn van één man. Niet verwonderlijk dus dat al tijdens het presidentschap van Bush al talloze boeken verschenen. Alleen Bob Woodward al schreef vier boeken over delen van zijn presidentschap. Een presidentschap dat ook werd gemarkeerd door zijn vicepresident Dick Cheney. Een in veel ogen bijna duivelse machiavellist die de waarlijke macht achter de troon zou zijn met een dommige en in de schaduw van zijn vader staande Bush als zijn plooibare spreekpop. Een evenwichtige beschrijving van – hoe je het ook wendt of keert – invloedrijk en belangwekkend presidentschap ontbrak nog altijd. Met Days of Fire. Bush and Cheney in the White House levert Peter Baker precies die ontbrekende schakel en doet dit ook nog eens op een zeer lezenswaardige manier.

    ‘Not worth a bucket of warm piss’

    Peter Baker heeft als politiek correspondent voor achtereenvolgens de Washington Post en de New York Times het presidentschap van Bush van dichtbij meegemaakt. Puttend uit die ervaring, maar ook honderden interviews met de hoofdrolspelers uit die tijd weet hij in een kleine 650 pagina’s de Witte Huis-periode van Bush en Cheney op knappe wijze te reconstrueren. Hoewel hun relatie het uitgangspunt is, komen de belangrijkste ontwikkelingen uit die periode aan bod met een nadruk op het buitenlands beleid. Niet zo vreemd voor een presidentschap dat startte met een binnenlandse focus maar door 9/11 het steven voor de rest van de periode op de wijdere wereld moest richten. Opvallend daarbij is dat het vice-presidentschap van Dick Cheney van grote invloed is geweest. Dit in markant contrast met de meeste van zijn voorgangers voor wie het vice-presidentschap niet veel meer was dan een ceremoniële functie ver verwijderd van de daadwerkelijke macht van het presidentschap. Lyndon B. Johnson was doodongelukkig onder John F. Kennedy terwijl John Nance Garner, vice-president onder Franklin D. Roosevelt de functie treffend omschreef als ‘not worth a bucket of warm piss’. 

    Bush-I versus Bush-II

    Cheney, die als opdracht van presidentskandidaat Bush kreeg een vice-presidentskandidaat te zoeken en uiteindelijk door Bush zelf als beste werd gevonden, drukte vanaf het begin een stevig stempel op het presidentschap van Bush. Niet alleen beleidsmatig, maar ook op de hoofdrolspelers van dat presidentschap. Zijn oude mentor Donald Rumsfeld als Secretary of Defense is daarvan het meest markante voorbeeld en meteen ook één van de meest omstreden leden van de Bush-ploeg. Hoewel dit erop wijst dat de karikatuur van Cheney misschien helemaal niet zo ver bezijden de waarheid is, toont Baker overtuigend aan dat beslissingen van Bush weliswaar vurig bepleit waren door Cheney, maar dat vrijwel geen besluit gevonden kan worden dat Bush ook zelf niet had genomen. Daar lagen de uitgangspunten van Bush en Cheney te dicht voor bij elkaar en is Bush – ook in zijn eigen woorden – teveel de Decider voor. Sterker nog: Baker toont aan dat de relatie tussen Bush en Cheney veranderd is tijdens de gehele ambtsperiode waarbij in de tweede termijn Bush en Cheney steeds vaker anders dachten waardoor Cheney, zeker in de nadagen van Bush, behoorlijk gemarginaliseerd was. Daar waar de Cheney’s jarenlange politieke en bestuurlijke ervaring Bush kon helpen, was Bush in zijn tweede termijn zonder meer his own man die het presidentschap zonder meer begreep. Een hoogoplopend meningsverschil over de veroordeling van Cheney’s Chief of Staff I. Lewis “Scooter” Libby marginaliseerde Cheney verder. Deze Cheney’s Cheney vergaloppeerde zich in de Valerie Plame-affaire en is daarvoor veroordeeld. Cheney was van mening dat hem onrecht was aangedaan en heeft tot de laatste dag van het presidentschap van Bush hardhandig ingezet op gratie voor Bush. Gratie die Bush niet wilde verlenen waardoor de relatie tussen Bush en Cheney danig bekoeld is geraakt. 

    Hoewel Bush en Cheney deze eerlijke weerslag van hun periode in het Witte Huis vast niet altijd met veel plezier zullen lezen en ook hun falen zonder opsmuk duidelijk wordt, verdwijnen de karikaturen van beide heren ten faveure van een tweetal politici die zonder twijfel in een belangwekkende periode in de wereld aan de knoppen van het Witte Huis hebben gezeten. En dat ook nog eens op een zeer lezenswaardige manier waardoor de bijna 650 pagina’s als een politieke thriller lezen. Days of Fire is zonder twijfel de komende jaren het standaardwerk over het Witte Huis onder Bush en Cheney.

    ‘Days of Fire. Bush and Cheney in the White House’ van Peter Baker is in oktober 2013 verschenen. Recent is de paperbackversie uitgegeven.

    De tijd is rijp voor herindexering Europese beurzen   4

    Sommigen beweren dat de invoering van de euro de Europese burgers veel voordelen en uniformiteit heeft opgeleverd.

    Wat zou het prettig zijn als die uniformiteit ook zou gelden voor het vergelijken van de verschillende beurzen. Dan zouden we appels met appels en peren met peren kunnen vergelijken. Maar indexpunten van beurzen zijn geen vaste eenheid in de tijd en de Europese burger kan en mag er dan ook geen enkele toekomstige betekenis aan hechten. Het vergelijken van indexpunten tussen de verschillende beurzen heeft namelijk geen enkele zin. De tijd is rijp om de Europese beurzen te herindexeren op 100 punten.

    Herindexering op 100 punten heeft veel voordelen

    Na het invoeren van een uniforme munt voor alle Europeanen, is het zaak dat de EU ook uniformiteit op de beurzen doorvoert. Omdat een beursindex geen enkele relevante toekomstige waarde heeft, is de tijd rijp om de beurzen te herindexeren op 100 punten. Het herindexeren van de beurzen op 100 punten kan heel eenvoudig worden doorgevoerd. Voor elke beursindex wordt een zogenaamde DIVISOR100-waarde geïntroduceerd. De waarde van elke DIVISOR100 wordt bepaald door het aantal indexpunten van de eindstand van een beurs op een bepaalde datum, bv. 31 december 2013 te delen door 100. De AEX eindigde 31 december 2013 op 401,79  en de AEX_DIVISOR100 krijgt dus de waarde 4,0179 (401,79 delen door 100). De DAX eindigde 31 december 2013 op 9552,16  en de DAX_DIVISOR100 krijgt dus de waarde 95,5216 (9552,16 delen door 100).

    Tabel: overzicht van waarden voor de DIVISOR100 voor diverse beurzen:

    AEX_DIVISOR100

    4,0179

    DJIA_DIVISOR100

    165,7666

    DAX_DIVISOR100

    95,5216

    S&P500_DIVISOR100

    18,4836

    FTSE100_DIVISOR100

    67,4909

    NASDAQ_DIVISOR100

    41,7659

    CAC40_DIVISOR100

    42,9595

    NIKKEI_DIVISOR100

    162,9131

    BEL20_DIVISOR100

    29,2382

    HANGSENG_DIVISOR100

    233,0639

    Door nu het aantal punten van elke beurs te delen door de DIVISOR100-waarde van de desbetreffende beurs wordt elke index geherindexeerd op 100 punten.  De AEX eindigde op 31 december 2013 op 401,79 en het aantal punten van de AEX wordt voortaan gedeeld door 4,0179 , de waarde van de AEX_DIVISOR100. De DAX eindigde op 31 december 2013 op 9552,16  en het aantal punten van de DAX wordt voortaan gedeeld door 95,5216, de waarde van de DAX_DIVISOR100. Daarmee staan de indexen van deze beurzen op de herindexeerdatum 1 januari 2014 op 100.

    Het voordeel van deze methode van herindexeren is, dat elke beursindex zijn eigen karakteristieke eigenschappen, zoals samenstelling en berekening, blijft behouden en dat ook de historie van de beursgrafiek behouden blijft. De technisch analist kan nog steeds dezelfde methodieken op de beursgrafiek blijven toepassen en patronen in de grafiek herkennen. Voor de burgers van Europa worden de beurzen door deze herindexering veel inzichtelijker.

    De eindstand van de beurskoersen op 30 juni 2014 zonder herindexering:

    AEX

    413,59

    DJIA

    16826,60

    DAX

    9833,07

    S&P

    1960,23

    FTSE100

    6743,90

    NASDAQ

    4408,18

    CAC40

    4422,84

    NIKKEI

    15162,60

    BEL20

    3127,21

    HANGSENG

    23190,72

     

    De eindstand van de beurskoersen op 30 juni 2014 na herindexering:

    AEX2014_100

    102,91

    DJIA2014_100

    101,51

    DAX2014_100

    102,94

    S&P500_2014_100

    106,05

    FTSE100_2014_100

    99,92

    NASDAQ2014_100

    105,54

    CAC40_2014_100

    102,95

    NIKKEI2014_100

    93,07

    BEL20_2014_100

    106,96

    HANGSENG2014_100

    99,50

    In een oogopslag ziet de burger hoe een beursindex ervoor staat ten opzichte van de 100 punten. Hij ziet meteen hoeveel procent een index vanaf 1 januari 2014 gedaald of gestegen is. Het vergelijken van beursindexen binnen en buiten europa wordt een fluitje van een cent. Ook de emotiefactor in de huidige formules van de beursindexen, de terughoudendheid en of euforie van beleggers bij grote fluctuaties in punten, wordt door deze herindexering enorm verkleind en daardoor zal de ratio bij burgers en beleggers de boventoon gaan voeren.

    Overgangsperiode en kosten

    Om de burgers van Europa aan het idee van herindexatie van de beurzen te laten wennen, kunnen de oude indexwaarden tijdens een overgangsperiode,  nog naast de nieuwe indexwaarden gepubliceerd worden. Na verloop van tijd zal men alleen nog maar oog hebben voor de nieuwe indexwaarden. De kosten van dit project  voor de Europese burger zullen nihil zijn; de formules waarmee beursindexen worden berekend, worden toch al jaarlijks meerdere keren veranderd.

    Voor meer achtergrondinformatie:

    The Dow Jones Industrial Average: a Fata Morgana

    Beursindexen zijn fata morgana’s

    De Europese Unie en het communisme zijn een Europese anomalie   3

    Federica Mogherini, Kristalina Georgieva, Alenka Bratusek, Valdis Dombrovskis, Marianne Thyssen en Corina Cretu. Wie kent deze personen?

    Nooit van gehoord, zeer waarschijnlijk, omdat buiten Nederland Frans Timmermans ook volstrekt onbekend was. De Duitse media wisten niets anders te melden dan dat Timmermans’  bekend was door de MH17 ramp. Deze personen maken in de Europese Unie echter de dienst uit de komende vijf jaar, zogenaamd als eurocraten, maar in de praktijk als politici, die noch op basis van een politiek programma gekozen zijn, noch aan enig (euro) parlement adequate (politieke) verantwoording schuldig zijn. Het is de Europese Unie ten voeten uit. Een kliek politici, ambtenaren, eurocraten en hun gelijkgeschakelde media verdelen de riante baantjes op basis van het nationale clientèle- en patronage netwerk als beloning voor trouwe diensten aan de partij van de nationale regering. De criteria voor de  benoeming zijn in volgorde van belangrijkheid: onvoorwaardelijke trouw aan de totale Europese Unie, geslacht, nationaliteit en partijlidmaatschap van de juiste partij op het juiste moment. Het is tekenend dat Timmermans, die nooit een portefeuille personeelszaken of deregulering  heeft beheerd juist op dit terrein bevoegdheden krijgt. Tot zijn portefeuille  behoort zelfs het toetsen van Europese regels aan de mensenrechten. Laat daar nu al een compleet door de EU opgetuigd (overbodig) instituut in Wenen voor zijn  en mensenrechten al lang integraal deel uitmaken van de Europese rechtsorde. Voor Rutte en het Nederlandse parlement is de functie van Timmermans echter een succes van de  Nederlandse diplomatie. Het is inderdaad een feit dat deze diplomatie wereldwijd niet serieus wordt genomen.

    De Volkskrant (11 september) liet zich weer eens in euforische bewoordingen uit over het door Juncker samengestelde dream team. Er zou zelfs sprake zijn van een heuse revolutie. Nog nooit was de Europese Commissie immers zo politiek samengesteld. Deze krant heeft gelijk dat sprake is van een revolutie, namelijk een staatsgreep door eurocraten onder leiding van Juncker. In flagrante strijd met bestaande verdragen en de competentie van de Europese Commissie heeft Juncker, onder andere, de toch al gammele euroverdragen ten grave gedragen. Juncker verwerpt expliciet de afspraken zoals die door regeringsleiders en het Nederlandse Parlement zijn vastgelegd over schuldenvermindering en de 3% norm. Over hervormingen wordt niet meer gesproken. De Volkskrant verwoordt het zo, zonder enig kritisch commentaar:

    Juncker stuurt aan op ander beleid. De combinatie van de euro en sociale dialoog moet een einde maken aan de fixatie op begrotingsdiscipline. Bezuinigen heeft een doel: de basis leggen voor meer werk, iets wat de laatste jaren is ondergesneeuwd. ‘De euro is meer dan budgettaire streefgetallen’.   

    Dit versluierende eurocraten jargon betekent niets anders dan de geldpersen laten draaien, nog meer (Nederlands) belasting geld via allerlei werkgelegenheidsprojecten (waar de EU géén enkele bevoegdheid, maar  wél een heuse (illegale) eurocommissaris voor heeft) en corrupte regionale- en structuur fondsen laten rondpompen. Géén woord over hervorming van het Europese landbouwbeleid (45% budget, 5% BNP), dat de agrarische sector in zuidelijke en Oost-Europese landen al decennia overeind houdt. Over hervormingen (Frankrijk heeft bijvoorbeeld 25% ambtenaren van de werkende bevolking, Italië géén vermogensbelasting, noch pensioenvoorzieningen, Griekenland, Spanje en Portugal zijn epidemisch corrupt) wordt ook niet meer gesproken, en de 3% norm geldt alleen om Nederlandse bejaarden op straat te gooien, de gezondheidszorg uit te kleden en, op termijn, maar één protonenapparaat aan te schaffen. Nederlandse kinderen kunnen worden gered door dit apparaat, maar worden doorverwezen naar Zwitserland, omdat Nederland moet bezuinigen. Griekenland gaat de belastingen verlagen, haalt miljarden tegen 5% bij private investeerders op (de ECB garandeert deze leningen immers, het zijn in feite eurobonds), maar schulden aan Nederland tegen 1% rechte worden pas over 50 jaar afbetaald. Daar hebben Nederlandse kinderen met Kanker wat aan. Dat is het morele failliet van de euro, de Nederlandse regering, politiek en de DNB.

    Ondertussen werkt Barosso onverdroten verder aan eurobonds, in het eurocratenjargon stabiliteitsobligaties geheten, zoals de bodemloze transferunie ‘Europees stabilisatiemechanisme‘ of bankenunie heet. Maar voor Rutte zijn dit ‘vergezichten’. Het is de vraag wat voor Rutte nog wél feiten zijn. Zelfs het neerschieten met een raket van de MH17 wordt niet erkend, de Russische overheid de gelegenheid gevend (succesvol) ruis te zaaien.  

    De Europese Commissie vertegenwoordigt net zo min een politieke afspiegeling van de wil van de Europese burgers, als destijds het politburo onder het communisme. Evenmin bestaat op Europees niveau een onafhankelijke en onpartijdige rechterlijke macht. Het Hof van Justitie van de Europese Unie is niet alleen een motor van de Europese integratie, maar vooral niet integer en een politiek orgaan in dienst van de Europese eenheidsideologen, zeg maar de Europese Eenheids Partij, waartoe in Nederland CDA, PvdA, VVD, D’66 en GroenLinks behoren.

    De onverkwikkelijke relaties tussen Nederlandse politici en ambtenaren en de Europese Unie blijkt bijvoorbeeld ook uit het Witboek voor Sport van de Europese Commissie uit 2007 (SEC (2007) 932). Hoewel er geen wettelijke basis bestond voor ook maar enige bemoeienis van de Europese Commissie met sport wordt een Witboek uit de grond gestampt, met actieve inbreng van Nederlandse ambtenaren, steun van de politiek en juridische instituten, gefinancierd uit Europees (lees Nederlands) geld. En een nieuw beleidsgebied was geboren. Zo functioneert de alles verslindende Europese eurocratie op tale van gebieden, in nauwe samenwerking met nationale ambtenaren en politici, die daar reisjes, riante baantjes en prestige aan ontlenen. Zo heeft bijvoorbeeld een huidige Hoogleraar met als leerstoel Sport haar carrièrepad mede geëffend op basis van dit illegale Witboek, hunkeren medewerkers van de DNB naar een riante positie bij de ECB, zoals voor Timmermans de Europese Commissie de ultieme droom is, niet om het Nederlandse belang te vertegenwoordigen, integendeel zoals Bolkenstein en Kroes hebben laten zien, maar om Nederland op te heffen en vooral te laten betalen voor het wanbeleid van andere landen.   

    In dezelfde Volkskrant konden we op 13 september lezen over het ongenoegen van het functioneren van de Champions league (voetbal). Deze Champions league is het spiegelbeeld van de euro. De Europese rechters hebben bijna twintig jaar geleden bepaald dat er vrij verkeer van werknemers dus ook van profvoetballers is vanwege één interne (voetbal) markt. Er bestaat echter alleen één markt op papier en in de hoofden van de nieuwe Europese eenheidsideologen. De voetbalmarkt wordt namelijk feitelijk gescheiden door de natiestaten en de daaraan gerelateerde taal, cultuur, inwonersaantal en vooral televisie- en reclameinkomsten. Resultaat van het beleid van de Europese Unie: de voetbalclubs in Nederland tellen Europees niet meer mee, de clubs in Italië en  Spanje zijn opgeblazen, maar winnen op basis van schulden maken, die echter op de Nederlandse belastingbetaler (via de banken) worden verhaald. Alleen Duitsland kan  verantwoordingsvol met geld (en schulden) omgaan, ook in de voetbalwereld.  De Volkskrant pleit op basis hiervan zelfs voor een uittreden uit de Champions League (‘Doei Champions League’). Waarom de Volkskrant niet pleit voor ‘Doei euro’ is politiek geïnspireerd en heeft niets met de feiten, noch met integere en onafhankelijke journalistiek te maken. In Nederland zijn de hoofdstroommedia gelijkgeschakeld, waarbij selectieve, verdraaide en veelal ronduit onjuiste informatie over de EU en de euro standaard zijn. In andere landen, bijvoorbeeld Duitsland of Zwitserland, is het beeld anders.

    Zwitserse media (waaronder de Neue Zürcher Zeitung, 6 september jongstleden) zijn pessimistisch over de EU, bijvoorbeeld over de in Nederland door politiek en media luid bejubelde illegale c.q misdadige politiek van de ECB:

    Die EZB unter Druck Gratisgeld kann Europa nicht retten.

    Von der Europäischen Zentralbank werden ständig noch expansivere Taten gefordert. Das birgt mehr Gefahren als Chancen. Frankfurt liegt nicht in Amerika. Zwar ist es in Europa noch nicht gar so weit wie in Japan, wo die Notenbank zum blossen Erfüllungsgehilfen der Regierung Abe verkommen ist. In der öffentlichen Wahrnehmung wirken aber auch die Vertreter der Europäischen Zentralbank (EZB) zusehends wie Getriebene der Politik. Wachsenden Druck machen dabei – wenig überraschend – Problemstaaten wie Frankreich oder Italien, die von der EZB stets noch expansivere Aktionen fordern.

    De Europese Unie is sinds het overmoedige Verdrag van Maastricht en zijn opvolgers in een bergafwaartse spiraal terechtgekomen, democratisch, economisch, monetair en moreel. De combinatie van gelijkgeschakelde media, de feitelijke macht in handen van de Europese Eenheids Partij, een Europese Commissie die wat betreft privileges, salariëring, functioneren en (illegaal) takenpakket veel weg heeft van een politburo, een door eenheidsideologen bevolkte ECB en Europese rechterlijke macht, scheppen de basis voor een totale Europese Unie in de woorden van een Duitse commentator (Die Welt, 25 augustus 2013):

    EU wird zur Sowjetunion mit menschlichem Antlitz. Aus der europäischen Idee ist eine totalitäre Ideologie mit einem gefährlichen Hang zur umfassenden Bevormundung von allem und jedem geworden. Es gibt viele Gründe, besorgt und pessimistisch zu sein.

    De Europese Unie is net zoals het communisme een anomalie in de Europese geschiedenis, gebouwd op de dromen, ambities, prestige en riante baantjes van een zelfbenoemde nieuwe bovenlaag. Het communisme had de klasse als vijand en vernietigde de bestaande maatschappelijke, economische en monetaire structuren uiterst succesvol, in naam van de democratie, het volk en de vrede uiteraard. De Europese Unie heeft de natiestaat als vijand en is ook succesvol in het vernietigen en ontwrichten van in vele eeuwen gegroeide democratische, economische, sociale en monetaire structuren; ook voor de vrede, de burgers en de democratie, dat spreekt. Het Communisme had de Muur nodig om haar zieltogende bestaan te rekken. De Europese Unie heeft de ECB, het ESM, de transferunie en in feite al eurobonds, om weer voor even de schijn op te houden. Aan de feiten veranderen deze immorele en illegale daden van de Europese bovenlaag echter niets. Zwitserland heeft in feite al de Muur van Bern gebouwd om euro-vluchtelingen buiten te houden en volgens recente peilingen wil een overgrote meerderheid van haar burgers niets (meer) van deze nieuwe totalitaire Europese onrechtsstaat, de derde sinds 1914, weten.

    Dat is relevantere informatie dan de meeste media de Nederlandse burgers dagelijks voorhouden.    

    Nek uit steken, wie doet dat nog?   1

    Nek uit steken. Wie doet dat nog? 
    Voor een ander vaak al helemaal niet en steeds minder steken hun nek niet eens meer uit voor zichzelf of de mensen direct om hem/haar heen. 
    Een jammerlijke constatering maar we omringen ons liever schijnbaar met de schijn werkelijkheid dan met de rauwe werkelijkheid. 

    Want rauw is ‘tie, die werkelijkheid. 
    Dagelijks krijgen we onze portie ellende over ons uitgestort. En we worden er apathisch voor, voelen niets meer of we doen alsof we niets meer voelen. 
    Deze rauwe werkelijk zou ons echter moeten brengen tot het uitgillen van ongenoegen, het schreeuwen van daken dat het fout gaat, we zouden massaal in verweer moeten treden tegen beleidsmakers die, zo lijkt het toch vaak, maatregelen nemen die eerder het verval bespoedigen of verergeren dan dat ze zaken oplossen.

    Of we het nu hebben over onderwijs, zorg, belastingen, buitenlandse betrekkingen, overheid zelf en/of semi overheden, ouderenbeleid, jongerenbeleid, buitenlandsbeleid, binnenlandsbeleid, defensiebeleid, wanbeleid of geen beleid, iedereen weet ergens wel zaken op te noemen die niet deugen. 
    Dat er ook nog wel zaken zijn die goed gaan is zeker waar. Maar die vallen zo langzamerhand weg tegen alles wat volgens de Nederlandse samenleving niet meer goed gaat. 

    Een jammerlijke conclusie die aantoont in hoeverre de politiek faalt. 

    Middels het in leven roepen van allerlei samenwerkingsverbanden hebben landelijk politiek verantwoordelijken zich in een pracht positie gemanoeuvreerd. Men kan zich altijd wel achter één van de samenwerkingsverbanden schuil houden. 
    NAVO, VN, IMF, ECB, DNB, EU, noemt u ze allemaal maar op, men zal niet schromen zich achter de doelstellingen van deze organisaties te plaatsen. 
    En helaas lijkt het erop dat men dat steeds vaker doet om rechten van de eigen bevolking aan te tasten en verder te ontmantelen. 
    Of het nou gaat om het recht een dak boven het hoofd te hebben, het recht op geluk, het recht op een eigen leven leiden, recht op onderwijs, recht op zorg, noemt u ze maar op. 
    Stukje bij beetje worden ze aangetast, dan de één, dan de ander, soms gezamenlijk en soms tot steeds vaker in een sneller afbraak beleid dan we kunnen bevatten. 
    Dat is mede één van de redenen waarom we ons met alle macht vastklampen aan dat beetje dat nog resteert. Onderwijl wetende dat we ook daar zullen moeten loslaten. Ooit. Een keer….. 
    Dat die dag dichterbij ligt dan menigeen zal vermoeden is jammer genoeg een feit. Mensen hebben van nature nu eenmaal liever warmte om zich heen dan de kou van de werkelijkheid van de wereld anno nu. 

    Dus slikken we veel. Veel te veel. We slikken zaken die we nooit zouden slikken als zelfstandig denken en handelen ons niet was afgeleerd of verboden was, we slikken van alles en nog wat voor zoete koek. We slikken meer dan we voor mogelijk hebben gehouden. We slikken letterlijk en figuurlijk. Figuurlijk de uitlating bijv. dat het ingezette beleid goed voor ons zal zijn…ooit, letterlijk middels allerlei toevoegingen aan ons eten en drinken. 
    En wees nou eerlijk, hoe kunnen we in vredesnaam gelukkig zijn als we lichamelijk vergiftigd worden door de voedingsindustrie met medeweten van overheden? Dat de EU beperkende maatregelen omtrent genetische manipulatie bijv. wegwuift en de markt binnen de EU op wil gaan gooien. Mede mogelijk gemaakt door de voedingsindustrie die een politiek systeem mede met alle andere ‘industrieën’ heeft opgebouwd waarbij niet uw rechten voorop staan maar de rechten van het grote kapitaal. 
    Door middel van lobbyisten wordt een maximale druk uitgeoefend op politieke stromingen binnen Nederland, de EU en wereldwijd. Multinationals hebben dagelijks veel meer invloed door hun lobbyisten op de dagelijkse politieke gang van zaken dan wij burgers hebben. Dat is één van de hoofdzaken van de beleidsveranderingen die plaats vinden. Neem de nog steeds voortgaande crisis, voortvloeiend uit de hypotheekmarkt zoals die in 2008 er voor bleek te staan. 
    Voor kapitalen hadden banken slechte hypotheken verstrekt. Aan mensen waarvan men wist dat ze die schuld nooit zouden kunnen afbetalen. De schuldenberg die niet afgelost kon worden moest een reset kennen. Crisis is een pracht middel hiervoor. 
    Er hebben tussen 2008 en nu echter vele herijkingen plaats gevonden. Keer op keer het kapitaal dienende. En keer op keer leverde het volk in. Draaide het volk op, middels belastinggeld op te hoesten, voor durf kapitalisten die ongelooflijke risico’s namen met ons geld, onze leningen. En niet alleen daar werd het snelle geld aanbeden. Dat vond en vindt overal plaats, door de hele markt, binnen de particuliere markt en binnen overheden. Gemeenten die voor kapitalen grond aankochten om te bebouwen en daarop dus veel geld aan rechten binnen slepen. Gekocht van banken voor veel geld en toen de koek op leek voor de banken volgde de crisis. Niet onverwacht! 
    Maak niet de denkfout dat de crisis in 2008 onverwacht kwam. Binnen de banken wereld was men reeds ver vooraf op de hoogte. En nam men dus maatregelen, verkocht partijen gebundelde foute hypotheken en zadelde zo de bancaire wereld vanuit de VS de wereld op met een schuldenberg die wij moeten gaan ophoesten. 
    Banken hebben wereldwijd ongelooflijk veel geld verdient met het verstrekken van deze slechte/foute hypotheken, hebben nog een keer veel meer geld verdient met de handel in hypotheek clusters die de markt opgegooid werden en kregen vervolgens toen ze zogenaamd tegen omvallen aan zaten belastinggeld om gered te worden. Ook hier in Europa en Nederland hebben we dat geweten. 
    Neem het Ice Save debacle maar, ING, ABN AMRO, enz. Allemaal moesten ze overeind gehouden worden met belastinggeld. Overheden die daar op insprongen onder het mom dat omvallen heel schadelijk zou zijn en met de belofte dat de bancaire wereld zichzelf zou moeten hervormen zodat dergelijk misbruik van maatschappelijke positie niet meer zou voorkomen. 

    En nu merken we al weer dagelijks dat banken zich van dat laatste niets aantrekken. We zien al weer voorbij komen dat er constructies bijkomen uit de roemruchte jaren van het bankwezen waarbij mensen middels verzekeringen belazert zijn. Geld betalen aan verzekeringen die voor een leuke oude dag aanvulling zouden moeten zorgen maar waarbij blijkt dat van je inleg tot soms 75-80% niet ingelegd wordt maar opgaat aan gemaakte kosten en inkomsten voor tussenpersonen. 
    Hoeveel verder willen we ons nog laten belazeren? En dit alles onder toezicht van DNB, overheden, enz.! Toezichthouders die fors betaalt worden om uw belangen in de gaten te houden die vrijwel allemaal dus gefaald hebben. 
    Is er sprake van een groter plan? Een verborgen agenda? 
    Ik ben er zelf van overtuigd dat die er is. Voor de één onder de naam Bilderberg, de ander spreekt van Illuminatie en weer anderen hebben het over de Nieuwe Wereld Orde (NWO). Wat het ook is, de belangen van het volk komen op heel deze agenda niet voor. 
    Als we al genoemd worden dan zal dat mogelijk zijn als doelwit, als prooi, als bron van inkomsten voor de elite en als bron van ergernis. Omdat we zo af en toe ons ongenoegen laten blijken en ons niet zo maar tot slaaf laten bombarderen. 
    Nou ja, ongenoegen laten blijken….niet zo maar……. 

    We laten eigenlijk veel te veel over onze kant gaan natuurlijk. We slikken en slikken maar en zijn het stadium van verantwoording af leggen voor wat men ons laat slikken ook allang voorbij. Politieke onschendbaarheid is daar een pracht voorbeeld van. 

    Het is wel hartverwarmend om te zien hoe mensen pogen e.e.a. kenbaar te maken aan alles en iedereen die ingedut is, aan een ieder die het maar horen wil. 
    Maar ook hier is de macht van lobbyisten en politiek zeer voelbaar! 
    Ik ben zelf op uitnodiging bijv. van Artikel 50 met hen in zee gegaan. Omdat met name Daniël van der Stoep mij aansprak met zijn ideeën. En omdat ikzelf al veel langer van mening ben dat een democratie geen democratie meer is als een minderheid beslist over en voor de meerderheid. Anno nu dus, vaderlandse politiek, EU politiek, wereld politiek….allemaal hetzelfde. Zonder vooraf, tijdens of achteraf ook maar een spoortje van verantwoording af te hoeven leggen. We dwingen dat ook niet af. 

    Veel zaken die bij Artikel 50 op de agenda staan spreken me nog steeds aan. Artikel 50 is een pracht alternatief op rechts als ledenpartij en behoorlijk wat genuanceerder dan bijv. een PVV. Waar Daniël dan vandaan komt. 
    En ja, v.d. Stoep heeft een drank gerelateerd ongeval veroorzaakt. Gelukkig enkel met materiële schade. Hoewel, denkelijk is de schade bij Daniël groter dan menigeen zal kunnen bedenken. Want je straf te hebben ingelost en dan toch nog vrijwel dagelijks met je fout geconfronteerd worden…..dat gaat je niet in je koude kleren zitten vrees ik. 
    Maar toch, de wijze waarop Daniël van binnenuit zaken zichtbaar heeft gemaakt omtrent de werkwijze van de EU, de geldverspilling, enz. zijn geweldig! Door media censuur heeft een te groot deel van het Nederlandse volk helaas geen kennis mogen maken met hetgeen v.d. Stoep naar buiten heeft gebracht. Als enige heeft GeenStijl aandacht hieraan besteed en is Tom Staal naar Brussel afgereisd en Straatsburg om met eigen ogen te aanschouwen hoe gek het er allemaal aan toe gaat. En natuurlijk, er was een camera bij zodat we hetgeen hier speelt allemaal zouden kunnen zien. 
    Maar weer helaas….geen aandacht van de gevestigde media. Stilzwijgen. Geen uitzending bij de staatsomroep, volledige media stilte eigenlijk op dat front. Tja, staatsomroep hé. De censuur is verbluffend. 

    Buiten deze feiten en de manier waarop Daniël dacht over referenda was er nog wel sprake van een aantal overeenkomsten. Defensie bijv., de ontmanteling daarvan. De indoctrinatie binnen het onderwijs, de soevereiniteitsoverdracht naar de EU of soortgelijke democratie bedreigende instanties, het zelfbeschikkingsrecht en gaat u maar door. Heel veel overeenkomsten. 
    Helaas heeft een intern bestuurlijk conflict voor een hobbel gezorgd. Politici van nu zouden als het binnen één van de gevestigde partijen zou plaats vinden spreken over een hobbel waar we sterker uit zullen komen. Dat moet dan eerst altijd natuurlijk maar blijken. 
    Daniël heeft zich terug getrokken als voorzitter van Artikel 50. Dat is een feit. Er komt een voordracht naar de Algemene Leden Vergadering op een nog nader vast te stellen datum waarbij de leden zich over de samenstelling van het bestuur kunnen uitlaten. 
    Daarna wordt een bestuurlijke samenstelling hopelijk vastgesteld en kan Artikel 50 eindelijk uit haar eigen schaduw stappen, het juk van de opgedane ervaring van zich afschudden om zich volop te gaan richten op de belangen van volk en vaderland. 

    Dat brengt me tot het laatste punt eigenlijk waarom ik met Artikel 50 en van der Stoep in zee gegaan ben. Dit punt sprak boekdelen. Was eigenlijk van doorslaggevend belang voor me. Namelijk dat Daniël van der Stoep zich wilde omringen met mensen uit de samenleving. Mensen die wisten wat er speelde, die slachtoffer waren van het gevoerde beleid, mensen die gewone mensen taal spraken. 
    Hoe dat uit gaat pakken op 21 september 2014 als het nieuw te vormen bestuur voor het eerst sinds de hobbel bij elkaar komt zal moeten blijken. 
    Ik ben ervan overtuigd dat we na ledenraadpleging zeker tot iets heel moois en goeds kunnen komen. In potentie hebben we zeker een flink aantal geschikte kandidaten die veel tijd en andere zaken in de partij stoppen. De offers die Daniël van der Stoep heeft gebracht met de oprichting en instandhouding van de partij alsmede de problemen die zijn optreden in Brussel en Straatsburg ongetwijfeld tot gevolg gehad hebben zullen voor ons verborgen blijven. Die hangt hij niet aan de grote klok. 

    Ik spreek dan ook als ‘gewone man’ vanuit het onderwijs komende, voormalig beroepsmilitair zijnde, hier de hoop uit dat we op 21 september met een bestuur naar voren zullen komen dat zijn weerga niet kent. 
    Ik ga nog geen namen of posities noemen maar hopelijk dat we, na de inbreng van de Algemene Leden Vergadering een dermate sterk en breed gedragen bestuur kunnen installeren dat kei en keihard gaat strijden tegen de eerder in dit stuk genoemde instanties en regelgeving waarvan u en de uwen zich vaak wenkbrauw fronsend zullen afvragen ‘wat deze keuzes ons nou toch weer zullen moeten gaan brengen’. 

    Op naar de wederopbouw van Nederland! 
    Er is zoveel naar de verdommenis geholpen dat iedere Nederlander die nu zonder baan zit aan de slag moet kunnen. Niet met behoud van uitkering maar met een eerlijke en goede beloning. En dat iedere Nederlander zich weer trots voelt Nederlander te zijn, weet dat zijn/haar inspanningen er toe doen, zijn/haar stem gehoord wordt en Nederland weer een land wordt waar het goed toeven is zonder angst voor van alles en nog wat. 
    Waar we zorg bieden aan de mensen die ons land eerder groot gemaakt hebben en na wereldoorlog 2 hebben helpen opbouwen. Waar je na een leven van arbeid weet dat er ook een periode is waarop je het stokje mag overdragen aan jongeren en mag gaan genieten van de goede zaken des levens. En niet dat je moet werken met of om behoud van uitkering! 
    Waar ziek zijn op zich al erg genoeg is en je niet gestraft wordt omdat je ziek bent. 
    Waar misbruik van of overtreding van wetten en regelgeving hard en rechtvaardig wordt aangepakt. 

    Een Nederland waar de stem van de democratische meerderheid bepaald wat de overheid uit gaat voeren. En niet waar een wijzend vingertje van de overheid kracht moet worden bijgezet door ME of inzet van orde handhavingstroepen. 
    Het volk bepaalt wat de overheid uit voert, de overheid legt verantwoording af. 

    Als de agenda van Artikel 50 ook maar enigszins in de buurt komt hiervan dan hebben ze aan Ton Walthaus een bijter van de bovenste plank. Dat kan menigeen bevestigen. 
    Eenmaal vast dan kom je niet zo makkelijk meer van me af. 
    Ik spreek hierbij dan ook, een week voor de eerste bestuur bijeenkomst nieuwe stijl, de hoop uit dat we uit gaan niet van onze belangen in de vorming van dit bestuur maar de belangen van volk en vaderland. 

    Nederland wederopbouwen is ‘a hell of a job’. 
    Die dient te beginnen met het leggen van de eerste steen. 
    Het zou het beste zijn om hiervoor een nieuwe steen te nemen. De oude stenen hebben hun glans en sterkte verloren helaas. Hoe meer nieuwe stenen des te solider het nieuwe Nederland gaat worden. Opgebouwd door mensen en voor mensen. Gesteund door een hele grote meerderheid hopelijk die weet niet meer als lijdend voorwerp aan de zijlijn te moeten staan. 

    Daarom Artikel 50. 
    Daarom uit de EU! NU!! 

    14 september 2014 
    Ton Walthaus. 
    Borsele, Zeeland. 

     

    Met dank aan hBC voor publicatie op dDS.