Open Podium

Power to the people.

Dat de ‘politieke en mediawerkelijkheid van Den Haag’ Cohen teveel is geworden, laat onverlet dat zijn wens naar een menswaardige samenleving nog recht overeind staat. Daarenboven ziet hij haarscherp dat de totstandkoming daarvan leiderschap vereist dat bindt in plaats van scheidt. Om de crisis het hoofd te bieden zullen we daar immers met elkaar, los van levensbeschouwelijke gezindte en/of politieke gezindheid, de schouders onder moeten zetten! En daar wringt de schoen. Want voor de realisatie daarvan hebben we primair geen partijleiders nodig die elkaar de tent uit vechten met veel verbaal geweld, maar een overstijgend leidend beginsel dat verbindt. Daarvoor leent zich bij uitstek het beginsel van ‘power to the people’. De democratische oerkracht, die religieus noch ideologisch gekleurd is. De moeilijkheid is alleen dat de effectieve aanwending daarvan via ons verdeeldheid zaaiende partijpolitieke bestel nooit van de grond zal kunnen(!) komen.

Voor het doorbreken van deze impasse zou de PvdA niet naarstig op zoek moeten gaan naar een nieuwe leider, maar naar een nieuw leidend beginsel. Een beleidsbasis die niet draait om partijpolitieke macht maar om wederzijds respect. De voorwaarde om de problemen adequaat aan te pakken en zodoende de beoogde menswaardige samenleving, waarin niemand wordt buitengesloten, in het vizier te krijgen.

Enkel zal daarvoor ons partijpolitiek bestel, waarin respect het aflegt tegen macht, breed maatschappelijk ter discussie gesteld moet worden. De vraag is alleen of de top van de PvdA de morele moed bezit om het initiatief voor die Brede Maatschappelijke Discussie te nemen, gezien het feit dat daarmee het eigen bestaan op losse schroeven wordt gezet, met alle consequenties van dien. Niet alleen wat betreft het aanzien van de gezichtsbepalende partijbobo’s, maar ook wat betreft de niet onaanzienlijke materiële zekerheden die aan hun functie kleven.

EU-toppen verergeren crisis.  

Op de eerste EU-top van 2012 hebben de Europese regeringsleiders besloten onze economieën te moderniseren, hoewel dat geen enkel soelaas biedt. De crisis is primair namelijk geen financieel maar een existentieel probleem, dat alle facetten van ons (voort-)bestaan ernstig bedreigt. De bedreiging die met geld niet is af te wentelen. Was het maar zo eenvoudig. 

Wat het antwoord op de crisis betreft, zullen we dan ook niet te rade moeten gaan bij onze economen, hoe groot hun economisch denkvermogen ook is. Maar voor dat broodnodige antwoord hoeven wij ook niet aan te kloppen bij onze partijpolitiek gekleurde Europese regeringsleiders, dus bij de EU-top, aangezien de crisis geen partijpolitiek maar een alomvattend (het algemeen belang betreffend) probleem is, dus een dito aanpak behoeft. Daarvoor nu schiet het gangbare economische en partijpolitieke denken fundamenteel tekort. Sterker, dit denken - waar elke moderne samenleving op drijft - vormt juist de kern van het probleem, waardoor de crisis met de dag meer uit de hand loopt. Alleszins begrijpelijk overigens, omdat het economische noch het partijpolitieke denken een natuurlijk verzadigingspunt kent en daardoor constant gericht is op groei, ofwel op meer/meer/meer. Vandaar dat het adagium ‘genoeg is genoeg’ op de EU-top geen item is.

Toch ligt dáárin de oplossing, omdat ongeremde groei tegen de aard van het leven (dat gericht is op voortbestaan) indruist. Langzaam maar gestaag wordt daardoor de aarde met zijn levende have stukje bij beetje te gronde gericht, gelijk de sluipende werking van een kankercel. Op een gegeven moment zal dat onherroepelijk leiden tot een onoplosbare permanente crisis, die niets en niemand ontziet. Letterlijk noch figuurlijk.

Dit doemscenario is te voorkomen indien premier Rutte onder druk van onze volksvertegenwoordiging op de eerstvolgende EU-top de ontoereikendheid van het monetaire en parlementaire stelsel zou agenderen. Uiteraard zal politiek Den Haag daarvoor allereerst in eigen huis orde op zaken moeten stellen, door in alle openheid het deficit van het partijpolitieke en financieel-economische gedachtegoed (dat de wereld dol doet draaien) ter discussie te stellen in ’s lands vergaderzaal.

Daarbij is de hamvraag welke partij in ons Haags regeringsbolwerk het vermogen bezit daartoe het voortouw te nemen. Die partij zal immers in staat moeten zijn over de eigen schaduw heen te springen, ofwel de moed moeten hebben haar bestaan aan de wilgen te hangen en vol te gaan voor het algemeen belang dat in economische noch in partijpolitieke kaders te vangen is en meer vraagt dan een universitaire opleiding en/of retorische kwaliteiten!