Klik hier als u meer wilt lezen over ons privacybeleid en gebruik van cookies.

Benghazi.

Er is nogal wat gezegd en geschreven, ook in de Nederlandse media, over de aankondiging van Susan Rice, dat ze niet langer de opvolger wil worden van Hillary Clinton als Amerikas minister van Buitenlandse Zaken. Feitelijk komen die verhalen erop neer dat Republikeinen het haar om volstrekt onbekende redenen lastig maken (behalve dan dat ze Afro-Amerikaans is natuurlijk, vuile racisten die conservatieven!). 

Nou, Fox News heeft een andere visie op de gebeurtenissen van vandaag:

For the better part of the last three months, an independent board has been conducting a review for the State Department of the Sept. 11 terror attack in Benghazi. In anticipation of the report's conclusion, two congressional committees scheduled hearings for next week in which Clinton was set to testify. 

Het rapport, dat binnenkort dus naar buiten komt, zou weleens bijzonder slecht nieuws kunnen bevatten voor de regering-Obama, en dus voor Rice (én Clinton):

Fox News is told that Rep. Mike Rogers, chairman of the House intelligence committee, believes there was gross negligence on behalf of the State Department for not providing adequate security to Ambassador Chris Stevens. 

Chaffetz told Fox News that if done accurately, the final report will be a "very difficult thing" for the State Department, the CIA, the Department of Defense and the White House to explain. 

Wordt ongetwijfeld vervolgd. Republikeinen in het Congres geven in ieder geval al aan dat dit weleens bijzonder veel problemen kon veroorzaken voor het Witte Huis. En terecht natuurlijk: bij de aanval op het consulaat in Benghazi kwamen verscheidene Amerikanen om, waaronder een ambassadeur, terwijl het Witte Huis live meekeek. Nadien hield men bij hoog en laag vol dat het om een 'spontane actie' ging, die een gevolg was van 'demonstraties' tegen een volstrekt onbekende film over de Islam (Innocence of Muslims)... dit terwijl het binnen een paar uur tijd bekend was dat een aan Al Qaeda-gelieerde groep erachter zat én dat ambassadeur Stevens al verscheidene malen had geklaagd over het gebrek aan bescherming. En, oh ja, daar kwam nog eens bij dat er helemaal geen demonstratie was in Benghazi.

Rice werd naderhand naar vijf verschillende talk shows gestuurd om te vertellen dat het allemaal écht kwam door het filmpje, dit omdat een succesvolle operatie van Al Qaeda het weleens lastig kon maken voor Obama om herkozen te worden. 

De waarheid komt uiteindelijk wel boven water. Later dus meer.

Bad guys.

Aangezien de onderhandelingen over de zogenaamde fiscal cliff stokvast zitten zijn de mainstream media maar weer eens druk aan het spinnen geslagen. Zie bijvoorbeeld dit artikel op de website van de Washington Post. De teneur van het verhaal is simpel: het ligt allemaal aan de Republikeinen.

As the White House and Republican leaders enter the final month of negotiations to avoid a year-end “fiscal cliff,” both sides struck an uncompromising tone Sunday, as warnings mounted that they will be unable to forge an agreement to stop an automatic series of deep spending cuts and large tax hikes that could push the economy into recession.

Following private meetings last week, the senior negotiators for the White House and the Republicans took to the airwaves Sunday to accuse the other side of intransigence and to demand that the opposition concede on the central question of how much to raise taxes on the wealthy.

Nu is het feit juist dat de Republikeinen al lang hebben aangegeven best compromissen te willen sluiten, inclusief het sluiten van zogenaamde 'tax loopholes', waardoor 'de rijken' relatief minder belasting betalen (of in ieder geval minder dan Democraten zouden willen). Dat is een significant compromis omdat een dergelijke deal feitelijk neerkomt op een belastingverhoging, en dan ook nog eens een verhoging voor kiezers die overwegend op de GOP stemmen.

Maar hoe reageert het Witte Huis daarop? Juist, door de poot stijf te houden en te weigeren de overheidsuitgaven drastisch te verminderen. Dit terwijl iedereen weet dat de uitgaven van de overheid het ware probleem zijn en dat je er met een paar symbolische lastenverhogingen echt niet komt.

De Washington Post weet dat natuurlijk ook, maar, zoals wel vaker met linkse journalisten, doen feiten er niet toe. Zoals Berry Honing ook zegt op Twitter, het is allemaal bedoeld als 'framing': de schuld moet in de schoenen van Republikeinen worden geschoven. Of dat de realiteit is doet niet ter zake.

Ja.

Um, ja, waarschijnlijk wel ja:

Is Speaker of the House John Boehner (R-Ohio) really so dumb - or unprincipled - that he will buy into a plan that raises $1.2 trillion in tax revenue starting next year in exchange for $400 billion in entitlement cuts between 2023 and 2033?

Boehner, de leider van de Republikeinen in het Congres, is namelijk een zogenaamd 'gematigde Republikein', a la John McCain. Dat houdt in de praktijk in dat hij eigenlijk geen principes heeft en dat hij het vooral belangrijk vindt om 'goed samen te werken' met 'de andere partij'. Ja, ook als dat inhoudt dat de principes van de Republikeinse Partij bij het grofvuil worden gezet. Hij vindt zichzelf dan een 'staatsman' en voila, closed deal.

Daar komt bij dat Boehner één van die figuren is die gelooft dat de GOP alleen verkiezingen kan winnen als men 'gematigd' is (wat inhoudt: zijn soort politiek bedrijft). Hij zal zichzelf en de kiezer dus vertellen dat het wel moet, ook om zijn partij te beschermen.

Onzin, natuurlijk. De GOP verliest verkiezingen als men afwijkt van de eigen principes, niet als men eraan vasthoudt. Maar ja, leg dat deze man maar eens uit.

En als u denkt: 'Goh, dat komt me bekend voor' dan kan dat kloppen. Onze eigen moderne VVD zit inderdaad ook vol met dat soort figuren.

Opvallend.

Glenn Greenwald is een (buitengewoon) linkse columnist. Met name tijdens de Bush-jaren werd hij snel bekend omdat hij de toenmalige president fel bekritiseede vanwege diens beleid in de War on Terror, en dan met name de wijze waarop hij omging met 'enemy combatants'.

Als zodanig zou je niet snel verwachten dat hij de huidige president, Barack Obama, het vuur aan de schenen zou leggen. Toch is niets minder waar. Lees hier maar even een vrij recente column van zijn hand waarin hij Obama "the worst civil liberties president in U.S. history" noemt.

Kerncitaat:

George Bushseized on the 9/11 attack to usher in radical new surveillance and detention powers in the PATRIOT ACT, spied for years on the communications of US citizens without the warrants required by law, and claimed the power to indefinitely imprison even US citizens without charges in military brigs.

His successor, Barack Obama, went further by claiming the power not merely to detain citizens without judicial review but to assassinate them(about which the New York Times said: "It is extremely rare, if not unprecedented, for an American to be approved for targeted killing"). He has waged an unprecedented war on whistleblowers, dusting off Wilson's Espionage Act of 1917 to prosecute more then double the number of whistleblowers than all prior presidents combined. And he has draped his actions with at least as much secrecy, if not more so, than any president in US history.

Hij legt uit:

Just last week, the Washington Post reported that the Obama administration is creating permanent bureaucratic systems to implement its War on Terror powers as it "expects to continue adding names to kill or capture lists for years". Specifically, "among senior Obama administration officials, there is broad consensus that such operations are likely to be extended at least another decade." That "suggests that the United States has reached only the midpoint of what was once known as the global war on terrorism."

Civil liberties abuses justified by a finite war can be awful while they last, but then they cease. Abuses that are systematized based on the premise that they are to be permanent do far more than that: they radically alter the nature of the government and the relationship of the political class to the citizenry.

Het is triest dat dit onderwerp door vrijwel alle andere linkse opinionados genegeerd wordt; dit terwijl ze tijdens het presidentschap van Bush juist wél losgingen.

Prima.

Het heeft even geduurd, maar steeds meer Amerikaanse conservatieven begrijpen dat de media de échte vijand zijn:

Republican candidates had better get used to the idea that most of the establishment media wants to see them fail.  The first rule of media relations is this: start preparing for each interview as a hostile encounter not with an objective journalist but with a partisan looking to pursue the “Left-wing freak show,” using Halperin’s words.  That may be unfair to some journalists who pursue their trade honestly, but if so, it’s incumbent on them to pressure and shame their colleagues into better behavior.

Onlangs probeerde GQ de rijzende conservatieve ster Marco Rubio bijvoorbeeld onderuit te halen door hem te vragen 'hoe oud de wereld is'. Ze noemen dat ook wel de "palinization" van een politicus, die omdat de media dit soort strategieën gebruikten om Sarah Palin vier jaar geleden kapot te maken.

Republikeinse politici die daar nog niet volledig van doordrongen zijn, dat de media de vijand zijn, hebben werkelijk geen schijn van kans om wat voor (nationale) verkiezing dan ook te winnen. Het is triest, maar waar...

... en wat voor Amerika geldt, geldt ook voor Nederland. 

Overigens doen de media dit omdat ze deze politici als een bedreiging ervaren. Palin en Rubio zijn beide theoretisch in staat om heel ver te komen en om groepen die nu op Democraten stemmen over te laten lopen naar de Republikeinse Partij. Democraten en de media, maar ik herhaal mezelf, willen dat ten koste van alles voorkomen.

Principes.

Er is een debat binnen het debat uitgebroken in Amerika over de Libertarische kiezer. Kandidaat Gary Johnson heeft meer dan 1 miljoen stemmen verzameld, een record voor de Libertarian Party. Mooi voor deze Libertariërs, natuurlijk, maar Republikeinen zitten met de handen in het haar: deze kiezers (die in 2008 dus op McCain stemden of in ieder geval meer hebben met Romneys ideeën dan met die van Obama) hadden in ieder geval in sommige staten het verschil kunnen maken voor Romney. Waarom kozen ze dan tóch voor Johnson?

Jim Geraghty van National Review heeft wel een idee:

Considering how there was little dispute that another four years of Obama would mean another four years of government growing bigger and taking a more active role in citizens’ lives, and how no one really thought Johnson would win, it would appear that the 1.22 million Libertarian voters were content to “send a message” with their votes… a message that will now be almost entirely ignored in Washington.

It’s their right; every vote has to be earned, and surely a Romney presidency would have offered its own disappointments to the Libertarian worldview. But it may be a continuing liability for the GOP that roughly one percent of the electorate believes strongly in limited government, but votes in a way that does not empower the GOP to do anything to limit that government.

Het zal u tijdens de campagne voor ons eigen parlement ongetwijfeld zijn opgevallen dat ik de Libertarische Partij in ons eigen land steunde, ja, ook toen het een wedrace leek te worden tussen VVD en PvdA. De reden was simpel: wie er ook won, de kans was wat mij betrof groot dat deze partijen uiteindelijk met elkaar zouden samenwerken, al dan niet met één of twee partijen erbij. Dat vond en vind ik onacceptabel: de VVD zou zijn principes dan moeten verloochenen en akkoord gaan met allerlei socialistische hobbies.

Veel Amerikaanse Libertariërs vinden dat Republikeinse politici dat feitelijk ook doen. Niet omdat ze daartoe 'gedwongen worden' in een politiek 'poldermodel', maar omdat ze zijn losgeraakt van de principes van een kleine overheid. Als zodanig vinden ze het volstrekt nutteloos om op een Republikeinse presidentskandidaat te stemmen: ja, hij is iets 'minder erg' in economisch opzicht dan de Democratische kandidaat, maar voor een Libertariër is het verschil tussen beide kandidaten simpelweg te klein. Daar komt bij dat Republikeinen zich vaak actief willen bemoeien met de cultuur (zie de sociaalconservatieve vleugel). In dit opzicht zijn zij zelfs érger dan Democraten, in ieder geval in de optiek van de Libertarische Amerikaanse kiezer.

Het is moeilijk om geen respect te hebben voor de principiële keuze van deze kiezers. Je hoeft er niet blij mee te zijn als je denkt dat Romney toch echt vele malen beter zou zijn geweest dan Obama (zoals ik geloof), maar het respecteren? Ja, dat moet je wel.

Fiscal cliff.

Zoals u onderhand ongetwijfeld weet gaat het niet helemaal je van het met de Europese economie. Sterker nog, het 'oude continent' zit kin-diep in een (nieuwe) recessie.

De vraag is nu echter of deze economische malaise beperkt blijft tot Europa, of dat het zich verspreidt, in ieder geval tot in Amerika. In dat opzicht vrees ik het ergste:

U.S. companies are scaling back investments plans at the fastest pace since the recession, signaling more trouble for the economic recovery. Half of the nation's 40 biggest publicly traded corporate spenders have announced plans to curtail capital expenditures this year or next, according to a review by the Wall Street Journal of security filings and conference calls.

Helemaal verrassend is dit niet, aangezien het niet bepaald goed gaat met de Amerikaanse werkgelegenheid en de DOW Jones (die na de verkiezingsuitslag ontstellend veel heeft ingeleverd), maar zorgwekkend is het wel.

Daarnaast maken bedrijven zich steeds meer zorgen over de zogenaamde fiscal cliff, die er heel snel aankomt als de overheid niet snel een goed economisch pakket in elkaar puzzelt. En dat kon weleens lastig worden: iedere objectieve waarnemer kan namelijk niet anders dan concluderen dat de overheid flink moet bezuinigen, wat Democraten - en dan met name president Obama - absoluut niet willen. Zij denken dat ze het land kunnen redden door de belastingen weer eens te verhogen; een beleid dat de economie niet minder, maar meer schade zal berokkenen, omdat de burger en bedrijven daardoor minder overhouden en dus nog minder kunnen besteden.

Het behoeft niet gezegd te worden dat een nieuwe Amerikaanse recessie ook grote gevolgen zal hebben voor Europa. 

Janet Daley van The Daily Telegraph stelt dit weekeinde in haar column vast dat de Amerikaanse president Barack Obama zijn land, ondanks alle zijn beloften, veder heeft verdeeld.

Mr Obama – who famously ran in 2008 as the post-racial candidate – has polarised the nation racially in a way that it has not been for half a century, reversing what had been the progressive trend toward real social integration and colour blindness in American political life. Ninety-three per cent of black voters – 93 per cent – voted for Obama in this election, as did 71 per cent of Latino voters and 73 per cent of Asian ones. But if non-white ethnic groups are choosing to segregate themselves electorally – quite often with little regard for their actual economic or social interests – white voters are not. Only 59 per cent of them supported Romney: a majority but not an overwhelming one. Some of this was down to the class war issue: blue collar voters were encouraged to see Romney as a rapacious capitalist who would destroy people’s livelihoods if the balance sheet dictated it.

Obama heeft zijn ververkiezing gewonnen door Mitt Romney te beschimpen en tal van minderheden ervan te overtuigen dat zij bij de Republikeinse Partij niet veilig zijn. Met "hope and change" had het niets te maken.

Obama beloofte ooit de traditionele scheidslijnen tussen de twee grote partijen te zullen overstijgen. Hij heeft het tegenovergestelde bereikt.

Libertarisme wint.

Het conservatisme heeft gisteravond dan weliswaar een gevoelige nederlaag geleden in Amerika, maar dat geldt bepaald niet voor het libertarisme. Berichtte ik eerder al dat twee staten - Washington State en Colorado - voor legalisering van marijuana hebben gestemd, nu kan ik daaraan toevoegen dat twee andere staten akkoord zijn gegaan met het homohuwelijk.

Voters in Maryland and Maine on Tuesday approved a measure to allow same-sex marriage, NBC News projected, marking the first time gay marriage has been approved by statewide popular votes.

Het was voor het eerst dat dit soort initiatieven de steun kregen van een meerderheid van de kiezers; tot nu toe stemde men er iedere keer tegen.

Republikeinen doen er verstandig aan om te begrijpen en te bepleiten dat het staten vrij staat om hier beslissingen over te nemen. Sommige sociaalconservatieven willen dat de federale overheid zich er mee bemoeit, ook al heeft D.C. volgens de Grondwet helemaal niet de bevoegdheid om zich met dit soort zaken te bemoeien.

Laat het over aan individuele staten: sommige zullen er dan voor stemmen, andere er tegen. Dat is allebei prima, zolang zij dat besluit maar nemen, en niet de federale staat.

Vrijheid, blijheid.

Kiezers in Washington State en Colorado hebben gisteren voor legalisering van marihuana gestemd. De boel wordt wél gereguleerd:

The amendment allows adults over 21 to possess as much as an ounce of pot. It also allows people to grow as many as six pot plants in secure, private areas.

Het enige probleempje? Het is nog altijd in strijd met federale wetgeving. De gouverneur van Colorado John Hickenlooper legt uit: "I’m not sure we can make it as legal as the voters would like us to do. But clearly the will of the voters spoke".

Dat gaat nog interessant worden: hoe gaan ze dat probleem in vredesnaam oplossen? Het Nederlandse model, vanuit D.C.? Dus net doen alsof je het allemaal niet ziet? Of passen ze dan toch gewoon de wet aan (ik waag het vooralsnog te betwijfelen)?

Overigens is het natuurlijk zot dat Amerikaans rechts de federale overheid inzet om marihuana te verbieden: laat individuele staten hierover beslissen. Nog conservatiever (of libertarischer) kán bijna niet.

Linkse liefde.

Wat zijn progressieven toch tolerant en vriendelijk he? Eerder berichtte ik al dat een Amerikaanse actrice, de wonderschone Stacey Dash,het geweldig moest ontgelden omdat ze de euvele moed heeft om Mitt Romney te steunen. Vannacht deed Melissa Joan Hart, bekend van o.a. "Sabrina, The Teenage Witch" hetzelfde. Met hetzelfde resultaat:

"I hope you fucking die bitch!"

"Stupid bitch!"

"Melissa Joan Hart is a stupid cunt. Her show is garbage and she should just give up on her sad, republican life."

"Go fuck yourself Sabrina."

Haar reactie? "Ahh, the tolerant left at work".

Zo is het. Deze figuren denken dat het nog normaal is ook allemaal. Ongelooflijk, zoveel haat.

De vraag die gans politiek Amerika nu bezighoudt is: kloppen de peilingen? En zo ja, welke?

Dat is nu de grote vraag. Amerikaanse columnisten en analysten zijn het niet eens met elkaar: Republikeinen zeggen dat de grote peilingbureaus de boel voor de gek houden, Democraten zeggen (nu) dat het allemaal wel aardig klopt. Als dat zo is, heeft Obama nét een betere uitgangspositie dan zijn rivaal Mitt Romney. Zie bijvoorbeeld het gemiddelde van RealClearPolitics.

Daar staat Obama nu op +2.

Volgens Rasmussen is het echter een dead heat, met 48% voor beide heren. Ook in Ohio gaat het volgens deze bekende peiler gelijk op, daar met 49%.

En Gallup? Die is gestopt met peilen vanwege orkaan Sandy. Als het goed is, komen ze maandag toch nog met een slotpeiling, maar dat moeten we nog afwachten (ze willen sommige mensen, in de getroffen gebieden, namelijk persoonlijk interviewen).

Tenslotte is Obama volgens sommige peilingen bezig met een comeback in Florida, terwijl die staat nou juist kat in het bakkie is volgens andere peilingen.

En dan:

Ohio: veelal een voordeel voor Obama, maar een significant aantal peilers geeft aan dat het nog altijd twee kanten op kan gaan.

Minnesota: dat is een blauwe staat - heel blauw zelfs - maar volgens de meest recente peilingen gaat het daar ook min of meer gelijk op, en geniet Romney daar zelfs een kleine voorsprong.

Pennsylvania: ook hier gaat het blijkbaar gelijk op. De situatie aan de grond wordt daar nu zo penibel dat Obama zijn geheime wapen, Bill Clinton, maar weer eens inzet. De oud-president bezoekt deze staat maandag - zijn team heeft maar liefst vier evenementen gepland. Let wel: Clinton is populairder dan Obama. Dat hij hem juist inzet in deze staat is voor Democraten redelijk zorgwekkend.

Pennsylvania kon in theorie weleens heel belangrijk worden. Als de peilingen kloppen, maakt Romney daar namelijk echt kans. Hij kan dan ook zonder Ohio de verkiezingen winnen. Blijkbaar ziet Team Romney het ook zitten: de grote man gaat vandaag naar deze staat om campagne te voeren én hij en zijn bondgenoten spenderen er maar liefst 10 miljoen dollar aan reclames in de slotdagen van de campagne. Met name het feit dat hij de staat bezoekt, bewijst dat zijn team denkt de staat te kunnen winnen: zijn tijd is nu ontzettend kostbaar.

De voorlopige conclusie? Ik waag me niet aan voorspellingen. Er zijn te veel verschillende peilingen waar te gemakkelijk (redelijke) kritiek op geleverd kan worden. We wachten het nog mooi een dag of twee af, dan zien we wel wat er gebeurt.

Wat ik wél weet, is dat de wereld én Amerika vele malen beter af zullen zijn met een president Romney dan met een tweede termijn voor Obama. Maar dat was u als DDS-lezer natuurlijk al lang helder.