Klik hier als u meer wilt lezen over ons privacybeleid en gebruik van cookies.

(Niet meer tonen)

StarsnStripes

  • 07-05-2014

    De voorverkiezingen voor de Mid Term verkiezingen staan bij de Republikeinen voor een belangrijk deel in het teken van de strijd tussen de Tea Party vleugel van de partij en het partij-establishment. In mei zijn veel voorverkiezingen waar vooral zittende Republikeinse senatoren worden geconfronteerd met een uitdager van de Tea Party. Gisteren was een belangrijke voorverkiezing in North Carolina. De zeer conservatieve voorzitter van het Huis van Afgevaardigden van de staat North Carolina, Thom Tillis, won de nominatie voor de Amerikaanse senaat namens de Republikeinse Partij met meer dan de vereiste 40% van de stemmen zodat er geen tweede ronde nodig is. In die tweede ronde had Tillis het dan moeten opnemen tegen één van de kandidaten van de Tea Party maar dat is door zijn overtuigende overwinning nu niet nodig. Tillis had een goed gefinancierde campagne met steun van SuperPACs als American Crossroads van Karl Rove die miljoenen dollars staken in de campagne van Tillis. Het partij-establishment zal de Tea Party niet zo onderschatten als in 2010 en zal veel meer geld steken in de campagnestrijd met de Tea Party. De Tea Party kandidaten in North Carolina, Harris en Brannon, beschikten niet over veel geld om campagne te voeren en hadden nooit enig momentum. Er is maar 200.000 dollar gestoken in hun campagne door Tea Party organisaties. Ze werden ook niet gesteund door landelijke Tea Party organisaties. De overwinning van Tillis was dan ook niet onverwacht.


    Tillis kan zich nu richten op de strijd met de kwetsbare Democratische senator Hagan. Een Republikeinse overwinning in North Carolina is cruciaal voor het terugwinnen van de senaat. Indien veel Tea Party kandidaten de nominatie van de Republikeinen winnen voor de senaat, waar het vooralsnog niet op lijkt, is de kans dat de Republikeinen senaat terugwinnen heel wat kleiner. De electorale basis van veel Tea Party kandidaten zijn te smal om gekozen te worden voor state wide offices als senator, zoals bleek in 2010 In Nevada met Sharron Angle en in Delaware met Christine O’Donnell en in 2012 met Todd Akin in Missouri in 2012. Mike Lee, Ted Cruz, Rand Paul en Marco Rubio zijn wel op de vleugels van de Tea Party gekozen in de senaat.

    Geplaatst door Jos Lubbers om 13:00, link en reacties ()
    06-05-2014
  • 06-05-2014

    Het Amerikaanse Hooggerechtshof heeft een gebed bij de start van vergaderingen van de gemeenteraad van Greece in upstate New York grondwettig beoordeeld. Het federale hof van beroep in New York oordeelde eerder dat het gebed in de gemeenteraad van Greece wel ongrondwettig was omdat het gebed het christelijke karakter benadrukt. Volgens het Hooggerechtshof is legislative prayer historische praktijk en onderdeel geworden van nationale tradities en het cultureel erfgoed van de Verenigde Staten. Een gebed door de gemeenteraad is niet in strijd met het Eerste Amendement van de Amerikaanse Grondwet, waarin de vrijheid van godsdienst en de scheiding tussen kerk en staat is gegarandeerd, oordeelde de conservatieve meerderheid onder leiding van Justice Kennedy, die de meerderheidsopinie voor zijn rekening nam:

    "As a practice that has long endured, legislative prayer has become part of our heritage and tradition, part of our expressive idiom, similar to the Pledge of Allegiance, inaugural prayer, or the recitation of 'God save the United States and this honorable Court' at the opening of this Court's sessions."

    Hoewel het ene christelijk gebed is waarmee de vergaderingen van de gemeenteraad van Greece beginnen, is de inhoud van gebed niet van belang zolang niet-christenen maar niet worden beledigd en het gebed geen zieltjes tracht te winnen. Het gebed moet inclusief zijn.

    "The inclusion of a brief, ceremonial prayer as part of a larger exercise in civic recognition suggests that its purpose and effect are to acknowledge religious leaders and the institutions they represent, rather than to exclude or coerce nonbelievers"

    Dit vonnis van het Hooggerechtshof sluit aan bij een vonnis uit 1983 toen het gebed in het parlement van de staat Nebraska stand hield bij het Hooggerechtshof, die van oordeel was dat gebed onderdeel van het Amerikaanse erfgoed en geen aantasting van het Eerste Amendement.

    De progressieve minderheid in het Hooggerechtshof was het hier uiteraard niet mee eens omdat gebed in de gemeenteraad christelijk is en dus een schending is van de religeiuze gelijkheid en neutraliteit. Justice Kennedy vond het censuur als referenties aan Jezus en het christendom uit het gebed moesten worden geschrapt. Deze redenering van de progressieve rechters is illustratief voor de scheiding tussen kerk en staat obsessie van seculariteitsfundi's. In Nederland is daar een speciale partij voor.

    Laat die gemeenteraad in Greece toch vrij om even ritueel te bidden voordat ze vast hele belangrijke politieke beslissingen gaan nemen. Vaak wordt een anti-religieuze kruistocht gerechtvaardigd met het oprekken van de betekenis van scheiding tussen kerk en staat, terwijl dat niet meer betekent dat de kerk en de staat niet in dezelfde handen zijn en zijn geen beslissende invloed op elkaar uitoefenen. Hier is sprake van geen scheiding tussen geloof en politiek en die hoeft ook niet gescheiden te zijn. Dat is vrije keuze van de politicus of politieke partij in kwestie. Uiteraard zullen er altijd tolerante vrijheidslievende types zijn die zelfs dat willen verbieden onder het voorwendsel scheiding tussen kerk en staat.

    Geplaatst door Jos Lubbers om 14:00, link en reacties ()
    06-03-2014
  • 06-03-2014

    Dinsdag waren de eerste voorverkiezingen van 2014 in The Lone Star State, Texas. Twee machtige Republikeinse leden van de partijtop, Senator John Cornyn en Afgevaardigde Pete Sessions, wonnen hun voorverkiezing tegen uitdagers van de Tea Party met overweldigende meerderheden, dat er zelfs geen tweede ronde nodig is. De Tea Party is er wederom niet in geslaagd om een capabele uitdager te vinden die het de zittende senator en afgevaardigde moeilijk zouden kunnen maken. Zowel Cornyn als Sessions namen deze voorverkiezingsstrijd uitermate serieus, hadden hun campagne goed gefinancierd en lieten weinig ideologische ruimte voor politieke aanvallen van de rechterflank. Bij de voorverkiezingen voor de Attorney General en Lieutenant Governor, politieke ambten voor de staat Texas, deden Tea Party uitdagers het een stuk beter, zodat ze wel doorgaan naar de tweede ronde, de zogenaamde run off.


    De Democratische Partij is een voorlopige nationale afgang bespaard doordat Kesha Rogers, een fanatieke aanhanger van Lyndon LaRouche - een presidentskandidaat voor de Amerikaanse Arbeiderspartij die zich identificieert met Frank Delano Roosevelt en dus een zeer linkse sociaal-economische politiek voorstaat - en voorstander van de impeachment van president Obama en de afschaffing van Obamacare, een tegenvallende tweede plek scoorde in de Democratische voorverkiezingen voor de Senaat. Voorafgaand aan deze voorverkiezingen scoorde Rogers, die in 2010 en 2012 de Democratische nominatie in de wacht sleepte voor een zetel in het Huis van Afgevaardigden, erg goed in de peilingen. Ze was de gedoodverfde favoriet met 35% van de stemmen tegen slechts 27% voor de zakenman David Alameel. Uiteindelijk kwamen deze peilingen niet uit. Alameel won met 47% van de stemmen en Rogers haalde slechts 21% binnen. Beiden moeten het nog een keer tegen elkaar opnemen in de tweede ronde, omdat niemand meer dan 50% van de stemmen won. Rogers, die Obama vergeleken heeft met Hitler, kan nog steeds de Democraten een nachtmerrie bezorgen met haar standpunten, die ver buiten de Democratische mainstream staan. Ze gelooft dat de Amerikaanse economie gemanipuleerd wordt door financiële instituties in Londen en ze wil een missie naar Mars financieren. En iedereen maar denken dat de Tea Party een stelletje gekkies waren.

    Geplaatst door Jos Lubbers om 13:00, link en reacties (2)
    17-02-2014
  • 17-02-2014

    Afgelopen weekend heeft President Obama een 'schone' - zonder condities over Obamacare of andere kansloze eisen van de Republikeinen - wet ondertekend om het wettelijk schuldplafond van de Verenigde Staten te verhogen tot 15 maart 2015. Agelopen dinsdag stemde het Huis van Afgevaardigden al in met verhoging van het schuldplafond met 221-201 van de stemmen. Opmerkelijk aan de stemming in het Huis van Afgevaardigden, dat gedomineerd wordt door een Republikeinse meerderheid, was de relatieve rust waarmee een verhoging van het schuldmaximum in stemming werd gebracht, hoewel slechts 28 Republikeinse afgevaardigden voor verhoging van het schuldmaximum stemden. Maar liefst tweehonderd Republikeinse Afgevaardigden stemden tegen, gedeeltelijk uit politieke overtuiging die fel gekant is tegen nog meer schuld zijn zonder dat dit gecompenseerd wordt met bezuinigingen op de overheidsuitgaven, en gedeeltelijk vanwege electoraal-strategische overwegingen met het oog op de primaries in de eigen partij voor hun eigen district. Veel Republikeinse afgevaardigden zijn extra kwetsbaar voor een uitdager van de rechts-populistische Tea Party indien ze zouden instemmen met een onvoorwaardelijke capitulatie verhoging van het schuldplafond.

    In de Republikeinse fractie kon men geen overeenstemming bereiken over de voorwaarden die verbonden zouden moeten worden aan de verhoging van het schuldplafond. Zo was er een voorstel om een bailout-verbod voor verzekeringsmaatschappijen op te nemen in Obamacare, waar de Republikeinen voor vrezen gezien de grote successen van Obamacare tot nu toe. Een andere optie die op de Republikeinse onderhandelingstafel lag was het schrappen van een bezuiniging op de pensioenen van militairen, die is overeengekomen met de Democraten in het Begrotingsakkoord dat hun financiële whizzkid Paul Ryan eind vorig jaar afsloot met de Democraten. De uiterst conservatieve vleugel, die ongeveer 150 afgevaardigden telt, van de Republikeinse fractie zag echter niks in een nieuwe dramatische confrontatie met de Democraten voor deze plannetjes van Speaker John Boehner. Dat zou weer allerlei verwachtingen wekken bij de Republikeinse achterban, die Boehner en consorten toch niet zou kunnen waarmaken. Tea Party conservatieven als Raul Labrador uit Idaho en Justin Amash, een libertariër uit Michigan, diskwalificeerden deze strategie als politiek theater en kiezersbedrog. Uiteindelijk zou het toch resulteren in een onvoorwaardelijke verhoging van het schuldplafond. Daarom steunden de conservatieven Boehner om een onvoorwaardelijk voorstel in stemming brengen, waar ze dan tegen zouden stemmen, dat Boehner met steun van Democraten door het Congres loodsen. Precies genoeg Republikeinse afgevaardigden hielpen de Democraten aan een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden. Het heeft er alle schijn van dat dit was afgesproken in de Republikeinse fractie, zodat de overige 200 Republikeinse afgevaardigden gewetensvol tegen konden stemmen. Van de fractieleiding stemde alleen Ryan tegen.

    Woensdag werd de verhoging van het schuldmaximum ook zonder problemen aangenomen in de Senaat in een stemming die langs partijlijnen verliep. De Democratische meerderheid stemde voor en de Republikeinse minderheid stemde tegen. Het was nog wel spannend of de philibuster van Ted Cruz, de Tea Party Senator wiens philibuster tegen Obamacare in Oktober vorig jaar leidde tot de sluiting van de federale overheid en een politiek fiasco voor de Republikeinen, kon worden gebroken met een meerderheid van 60 senatoren. Twaalf Republikeinse senatoren stemden met de Democratische meerderheid mee om een einde te maken aan het circus van Ted Cruz, waardoor de verhoging van het schuldplafond nog slechts een formaliteit was.

    Met het begrotingsakkoord in december en de huidige verhoging van het schuldplafond zijn de Republikeinen gecapituleerd voor Obama en de Democraten. In 2011 waren de Republikeinen de bovenliggende partij bij het politiek straatgevecht over het schuldplafond en de begroting, maar sinds de government shutdown zijn de Democraten de eisende partij. Het fenomeen Robert Costa, die als verslaggever nationale faam verwierf door zijn uitstekende verslag van de interne strijd bij de Huis Republikeinen voor de conservatieve National Review Online en inmiddels is overgestapt naar de Washington Post, beschreef de capitulatie van de Republikeinen over het schuldplafond als electoraal lijfsbehoud:

    The Republican surrender probably ended a three-year war by the House GOP against what had been an obscure procedural maneuver to ensure that the nation’s past bills were paid on time. In early 2011, after claiming the majority, Republicans seized on the debt ceiling as leverage from which they could gain major concessions from Obama. Twice they were able to do so, but Republicans undercut their position in October when they shut down the government and caused a national backlash. At the time, they also approved a temporary suspension of the debt ceiling, with vows to extract something from Obama this month. But with the political fallout from the impasse fresh in their minds, there was no desire among House Republicans to force another showdown.

    Je zou ook kunnen zeggen dat de Democraten de Republikeinen hebben gered van een politieke afgang bij de tussentijdse verkiezingen voor het Congres in november, maar in de ogen van de Democraten hebben zij het landsbelang boven het partijbelang laten prevaleren. Door de verhoging van het schuldplafond, die zich al weken geleden aftekende, is een economisch rampscenario als gevolg van een bankroet van de federale overheid, die dan niet meer aan haar verplichtingen kan voldoen, afgewend. Nu dit Republikeins roulette met de Amerikaanse economie achter de rug is, kunnen de Republikeinen al hun aandacht concentreren op het politiek fiasco van de Democraten, Obamacare, en de verkiezingen van november. De kansen voor de Republikeinen om niet alleen het Huis van Afgevaardigden te behouden maar ook de Senaat terug te winnen, zijn nu het schuldplafond-obstakel uit de weg is geruimd aanzienlijk toegenomen. Obama kan zijn borst natmaken de laatste twee jaar van zijn presidentschap als het Congres volledig gedomineerd wordt door de Republikeinen. Obama krijgt nu al niks voor elkaar, maar dan is zijn presidentschap helemaal voorbij.

    Geplaatst door Jos Lubbers om 13:00, link en reacties ()
    30-01-2014
  • 28-01-2014

    Vannacht is Obama's jaarlijkse rede voor het Congres over de State of the Union. Zijn laatste rede voor de tussentijdse verkiezingen voor het Congres. Na de verkiezingen in november kan hij weleens een nog vijandiger Congres tegenover zich krijgen door een overwinning van de Republikeinen, waardoor zelfs de Senaat in Republikeinse handen zou kunnen komen. Daarna maakt men zich op voor de presidentsverkiezingen van 2016. De voorverkiezingscampagne begint al in 2015. Meestal krijgt een president dan weinig meer voor elkaar. De laatste twee jaar van het presidentschap is vooral een kwestie van de tweede termijn uitzingen. Obama's presidentschap is dan lame duck, krachteloos. Dat is zijn presidentschap nu eigenlijk al.

    In de State of the Union van 2013 ontvouwde Obama midden in de wittebroodsweken van zijn tweede termijn, na een gemakkelijke herverkiezing in november 2012, een hele ambiteiuze agenda met allerlei progressieve stokpaardjes zoals onderwijs, immigratie, verhoging van het minimumloon en strengere wapenwetgeving. Van deze linksige agenda kwam weinig tot niets terecht. The Hope and Change Administration werd  al gauw geteisterd door schandalen (NSA, IRS, Benghazi), een dreigende militaire interventie in Syrië, die niemand wilde, en een rampzalige implementatie van Obamacare.

    Ook dreigde door extreme polarisatie tussen de Democraten en de Republikeinen en een ideologische oorlog in de Republikeinse Partij tussen de Tea Party en het partij-establishment van de Republikeinen met als gevolg volledig verstoorde partijpolitieke verhoudingen in Washington DC, de sluiting van de federale overheid en bijna een bankroet voor de federale overheid als het wettelijk schuldmaximum niet zou worden verhoogd. In dat politiek klimaat is het een onmogelijke opgave voor een president om iets van een politieke agenda te realiseren. Het mag een klein wondertje heten dat de Democraten en de Republikeinen erin geslaagd zijn om een begrotingsakkoord te sluiten voor de duur van twee jaar en deze vrij geruisloos door het Congres te loodsen.

    In zijn rede voor het Congres vannacht zal Obama zich afzetten tegen het Congres omdat hij van het Congres weinig medewerking hoeft te verwachten om zijn progressief beleid door te voeren. Vooral de Republikeinse meerderheid in het Huis van Afgevaardigden, die onder druk van de Tea Party weinig trekt heeft in de progressieve politiek, is voor Obama een complicerende factor. Obama zal aankondigen dat hij vooral gebruik zal maken van zijn executieve machten en het Congres passeren, als het Congres weer eens dwars ligt. Het verwijt van executive overreach, een tiranniek presidentschap dat het consitutionele stelsel van checks and balances verstoort, ligt dan op de loer. Obama is al op de vingers getikt door het Hooggerechtshof voor 'executive overreach', een eufemisme voor misbruik van macht. Obama kan wel heel stoer roeptoeteren dat hij het wel even alleen zal regelen, zonder instemming van het Congres, maar het is maar zeer de vraag of Obama over genoeg executieve bevoegdheden beschikt om veel te bereiken.

    Obama's 6e State of the Union zal in het teken staan van het centrale thema inkomensongelijkheid. Volgens Obama is sociale ongelijkheid 'the defining issue of our time'. Daarmee wil Obama zijn boos-linkse achterban pacificeren, voor wie dit een hot button issue is. De inkomensongelijkheid is de afgelopen decennia flink toegenomen. Ondanks dat de Amerikaanse economie weer redelijk groeit, zeker in vergelijking met Europa, komt de werkgelegenheidsmotor maar moeizaam op gang en is de middenklasse gekrompen. Vooral de rijken hebben geprofiteerd van het economisch herstel en de inkomens van de gewone hardwerkende Amerikaan blijft hierbij achter, zal Obama het Congres voorhouden vannacht. Daarom zal Obama pleiten voor nivellering en hogere belastingen voor de rijkste Amerikanen. Deze State of the Union zal iedere linkse Amerikaan als muziek in de oren klinken, maar voor de Republikeinse oppositie en de Tea Party is dit een gruwel. Obama zal opnieuw een pleidooi houden voor het verlengen van de werkloosheidsuitkeringen van bijna 1,5 miljoen langdurig werklozen, maar dit is weinig kansrijk in het Congres. Meerdere voorstellen over de verlenging van de werkloosheidsuitkeringen kwamen eerder ook al niet door de senaat. Laat staan dat die door het Republikeinse Huis van Afgevaardigden komen. Via een decreet kan zelfs Obama dit niet voor elkaar krijgen. Dit illustreert zijn machteloosheid om iets van zijn progressieve agenda te kunnen bewerkstelligen.

    Het schijnt dat Obama een optimistische toon wil aanslaan in zijn speech. Hij doet maar. Dan zal hij het wel niet zo veel hebben over zijn vermeende hervorming van de spionagepraktijken door de NSA. Zijn speech van 10 dagen geleden heeft weinig Amerikanen overtuigd, zodat hij niet nog een poging zal wagen.

    Dan is er nog Obamacare, nog zo'n succesnummer. Zal hij zich verontschuldigen voor de desastreuze invoering van de belangrijkste wet in de afgelopen veertig jaar, waar men drie jaar de tijd had om dit goed voor te bereiden.Obamacare is tot nu toe één groot fiasco. Met grote belangstelling wordt uitgekeken naar de kniebuiging voor de Amerikaanse bevolking vanwege alle onzin die hij de afgelopen jaren heeft verkocht over deze zorgwet. Waarschijnlijk zal hij de paar succesjes zoals de paar miljoen inschrijvingen voor Obamacare vieren als een groot feestnummer. Niks zelfkritiek!

    De agenda die hij vannacht in zijn State of the Union uiteenzet, zal geen beter lot toebedeeld zijn dan zijn agenda uit de State of the Union van 2013. In een verkiezingsjaar zullen vooral Republikeinse leden van het Congres gepreoccupeerd zijn met hun herverkiezing en weinig trek hebben om Obama tegemoet te komen met allerlei progressieve wetsvoorstellen met uitdagers van de Tea Party die in hun nek hijgen bij de primaries. Ook 2014 zal voor Obama een verloren jaar zijn waar hij op binnenlands terrein weinig kan bereiken. In het buitenland kan hij veel meer bereiken, omdat hij het daar alleen voor het zeggen heeft.

    Het presidentschap van Obama zit er dus op. The One zal vooral de geschiedenis ingaan als de President van de onbenutte mogelijkheden en de mislukte invoering van Obamacare.

    Geplaatst door Jos Lubbers om 13:00, link en reacties (2)
    27-01-2014
© 2009 - heden Dagelijkse Standaard. Alle rechten voorbehouden.