Klik hier als u meer wilt lezen over ons privacybeleid en gebruik van cookies.

Oh ja, en Facebook ook.

Een bijzonder interessant artikel in de Wall Street Journal van vandaag over de manier waarop Morgan Stanley is omgegaan met de IPO (beursgang: initial public offering) van Facebook.

Kort gezegd komt het erop neer dat de bank er een gigantische zooi van heeft gemaakt. Anders banken - bijvoorbeeld een Goldman Sachs - hadden zo hun twijfels over de gebruikte strategie, maar Morgan Stanley had het helemaal voor het zeggen. Concurrenten werden buitengesloten, men had lak aan de gemiddelde investeerder. Het ging er alleen om, om zelf zoveel mogelijk centen te verdienen, en wel in zo weinig mogelijk tijd.

Eigen schuld.

Zoals deze foto aantoont is Newt Gingrich niet bepaald de meest populaire figuur in Amerika op dit moment. In januari zag de wereld er nog heel anders uit: toen had het er alle schijn van dat hij weleens de voornaamste uitdager kon worden van Mitt Romney. Men had het al over een geweldige comeback in de politiek.

Nu klopt dat wel. Helaas ging Gingrich te lang door. Als hij de handdoek eerder in de ring had gegooid en Romney had gesteund dan had men hem nog serieus genomen. Nu niet meer. Hij is te lang doorgegaan, waardoor iedereen kon zien dat hij een slechte campaigner en leider is én dat hij politiek niet bepaald veel macht en invloed heeft.

Foto via Buzzfeed. 

Schokkend. 

Het huisblad van de Democraten, ik heb het dan natuurlijk over de New York Times, wordt zowaar kritisch over Obama. Ja, ja, de wonderen zijn de wereld werkelijk nog niet uit:

So Mr. Obama ends up falling back — again and again — on the Barack Obama Defensive Offensive — which largely means, blame the Republicans. And while that strategy is not necessarily doomed to fail — polls show far more Americans still blame President George W. Bush for the economic decline than blame Mr. Obama — it also runs the danger of making Mr. Obama come across as a crybaby, not to mention opening him up to ridicule from the right.

Met de BODO bedoelt de NYT dat Obama zijn voorganger steeds weer de schuld geeft van de huidige economische malaise. Dat werkte drie jaar geleden nog, maar hij is nu al bijna vier jaar aan de macht. Als hij er nóg niets aan heeft kunnen doen kan hij net zo goed meteen opstappen en het land overlaten aan Mitt Romney: die heeft wél ideeën.

Overigens is het opmerkelijk dat de NYT zich er vooral druk over maakt omdat men bang is dat het een domme strategie is; ze pakken 'm niet aan omdat hij al zo lang president is dat hij er al lang iets aan had kunnen doen. 

Maar goed, iets is beter dan niets.

Gerechtigheid. 

Een Texaanse vader heeft een man doodgeslagen die zijn 4-jarige dochtertje seksueel misbruikte.

Blijkbaar betrapte hij de pedofiel toen die zijn zijn dochter aanrandde. Hij deed vervolgens wat iedere vader zou doen in zo'n situatie: hij ging he-le-maal los. De pedo overleefde het voorval niet.

Daar kan natuurlijk niemand rouwig om zijn. Eén pedo minder, dat is het dan weer. 

Toch zou de vader in kwestie in Nederland ongetwijfeld worden aangeklaagd. Gelukkig dus voor de man dat hij in Amerika woont. Er is namelijk werkelijk geen schijn van kans dat een jury hem zal veroordelen. 

Sterker nog, de plaatselijke sheriff heeft al laten weten dat hij niet van plan is om de vader te vervolgen. 

Eh, nee. 

Rand Paul, de zoon van Ron, zegt dat hij zich bijzonder vereerd zou voelen als hij gevraagd wordt om Mitt Romneys running mate te worden.

"A year, year and a half ago, I was a physician in a small town," Paul, the junior Republican senator from Kentucky, told CNN's Don Lemon. "And it would be a great honor to be considered as a vice president for the Republican Party. I think that would be something that anybody who said otherwise would not be being truthful."

Jammer genoeg voor de Paulestijnen gaat dat van zijn lang zal die leven niet gebeuren. Romney kiest vrijwel altijd voor veiligheid; hij is wars van het nemen van risico's. Rand zou een risico zijn... en, tsja, welke staat zou hij eigenlijk helpen winnen? Geen dus.

Wablief? 

Feest jongens, Barack Obama bemoeit zich weer eens met Europa. Hij geeft op dit moment een korte speech over de stand van de economie. In de eerste paar minuten heeft hij vooral afgegeven op Bush en... Europa. 

Het goede nieuws, aldus Obama? Europa is 'eindelijk de juiste weg ingeslagen'. Hij omarmt de visie van Merkel: een sterk, machtig Europa, dat de lidstaten van alles en nog wat voorschrijft. 

Ook liet hij weten dat de EU Griekenland niet mag laten vallen. Het zou in "een ieders belang zijn dat Griekenland in de euro blijft".

Bedankt voor het advies, meneer Obama. Als u het niet erg vindt zoeken we dat allemaal zelf wel even uit. Overigens denk ik dat de gemiddelde Amerikaan wel iets te zeggen heeft over het idee dat de crisis begon in Europa. 

Indien u zich afvraagt waarom Obama zich het lot van Griekenland zo aantrekt: als Griekenland uit de euro wordt gegooid wordt de crisis korte tijd wat dieper en erger. Dat heeft een negatieve invloed op de Amerikaanse economie, wat het nogal lastig maakt voor de president om herkozen te worden.

Vakbonden. 

Peggy Noonan heeft een fantastische column neergepend over Wisconsin, en waarom Scott Walkers overwinning in de meest recente verkiezing in deze staat zo belangrijk is. Ze legt uit:

Governors and local leaders will now have help in controlling budgets. Down the road there will be fewer contracts in which you work for, say, 23 years for a city, then retire with full salary and free health care for the rest of your life—paid for by taxpayers who cannot afford such plans for themselves, and who sometimes have no pension at all. The big meaning of Wisconsin is that a public injustice is in the process of being righted because a public mood is changing.

Twintig jaar lang was men ervan overtuigd dat je ambtenaren niet tegen je in het harnas kon jagen... en de vakbonden al helemaal niet. Probeer ze eens aan te raken en je kunt net zo goed onmiddelijk met pensioen.

Helaas voor de socialisten van de Democratische Partij is die tijd niet meer. Amerikanen kiezen voor fiscal sanity. Ze willen dat de financien op orde worden gebracht, en ze hebben er ook meer dan genoeg van dat mensen die voor de overheid werken kunnen rekenen op mooie extra's en een fantastische oudedagvoorziening; waar mensen die in de private sector werken geen aanspraak op kunnen maken.

Overigens moet u die hele column echt even lezen. Noonan legt ook uit waarom Bill Clinton zich steeds vaker tegen Obama keer, terwijl hij tussen neus en lippen door nog wel zegt dat hij hem 'steunt'. Ook legt ze de vinger op de pols wat betreft Obamas gewoonte om alles te politiseren, zelfs de nationale veiligheid van zijn land. Must read material!

Money talks. 

Romney en de Republikeinen hebben in de maand mei bijna $77 miljoen ingezameld, Obama en de Democraten slechts $60 miljoen.

Aangezien het kamp met het meeste geld vrijwel altijd wint, moet dit Republikeinen buitengewoon hoopvol stemmen. 

Daar komt bij dat het niet vaak gebeurt (sterker nog, het komt nooit voor) dat een uitdager meer ophaalt dan de president. Dit is zo ongeveer een unicum. 

Zo ziet u maar weer, de conservatieve achterban is wel degelijk bezig om Romney in het zadel te helpen. Heel veel kiezers hebben het totaal gehad met Obama, en anders dan in 2008 willen conservatieven nu wél geld doneren aan de Republikeinse kandidaat.

Het kan. 

Karl Rove gelooft dat Mitt Romney de presidentsverkiezing kan winnen. In zijn meest recente column voor de Wall Street Journal legt hij uit dat Walkers overwinning in Wisconsin vooral te danken is aan de groundgame van de Republikeinen. In normaal Nederlands houdt dat in dat Republikeinen erin zijn geslaagd om meer kiezers te registreren, en die kiezers naar de stembus te krijgen, dan Democraten.

In Amerika is dat een kunst op zichzelf. De tijd en moeite die daarin worden gestoken zijn ongelooflijk.

Vier jaar geleden was Obamas groundgame zo goed dat John McCain geen enkele kans had bij de verkiezingen in november. Dit jaar is dat hoogstwaarschijnlijk anders: Republikeinen zijn beter georganiseerd dan ooit tevoren, terwijl Democraten het een beetje laten liggen.

Het kan dus.

Veel - heel veel - zal hiervan afhangen: wiens groundgame is het beste? Wie is het beste georganiseerd, en wie is in staat om de meeste leden van de achterban naar de stembus te krijgen? Reclames zijn leuk en belangrijk, maar uiteindelijk gaat het erom dat mensen daadwerkelijk de tijd nemen om te stemmen.

Door Wisconsin.

Democraten maken zich opeens grote zorgen over Wisconsin: de linkse do-gooders zijn namelijk bang dat de overwinning van Scott Walker een voorbode is van meer Republikeinse successen in deze overwegend progressieve staat. 

Congresman Barney Frank (één van de meest invloedrijke Democraten in het land) zegt nu dat zijn partijgenoten een grote fout hebben gemaakt door in te zetten op een recall election. Dat had 'nooit' gemoeten. 

Ondertussen gelooft het Witte Huis dat men er niet zomaar vanuit kan gaan dat Wisconsin wel op Obama stemt (zoals deze staat in 2008 deed; vanaf 1984 is Wisconsin altijd naar de democratische presidentskandidaat gegaan). 

Door de overwinning van Walker is Wisconsin ineens een swing state. Ongelooflijk hoe snel dat kan gaan. 

Mooi! 

In Wisconsin is gouverneur Scott Walker erin geslaagd om zijn 'recall election' te winnen. Deze verkiezing was voortijdig: Democraten wilden Walker uit zijn ambtswoning gooien omdat hij het lef had om de vakbonden tegen zich in het harnas te jagen.

Dat kan natuurlijk niet: aanpakken die hap. Zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen organiseren, en Walker naar huis sturen. Zo doe je dat.

Helaas voor Democraten steunt de kiezer Walker. Hij won gisteren met 54% tegen 45%. Het Nederlands Dagblad, dat totaal geen verstand van zaken heeft, noemt dat vervolgens een "nipte overwinning". Niets is minder waar: een gat van 9% wordt in Amerika als groot beschouwd. Zeker in een staat als Wisconsin, waar de bevolking vrij gematigd is en zowel een Republikein als een Democraat in beginsel kans maakt op de overwinning.

Overigens was deze recall election van groot belang voor de rest van het land: beide kampen hebben er veel geld aan uitgegeven. Experts noemden het de op één na belangrijkste verkiezing van het jaar (na de presidentsverkiezingen in november, natuurlijk). Walker is namelijk echt bezig om schoon schip te maken in zijn staat: hij bezuinigt fors, en is niet bang voor de grote onderwijsbonden.