De dag dat democratie in Europa het loodje legde

In weerwil van steeds eurosceptischere sentimenten wordt het Europese machtsapparaat steeds sterker: ze kan nu ook democratisch gekozen leiders naar huis sturen.

Van die nieuwe bevoegdheid maakt Brussel dan ook meteen dankbaar gebruik: twee regeringsleiders moesten afgelopen week het veld ruimen. Eerst George Papandreou van Griekenland en vervolgens Silvio Berlusconi van Italië.

Toegegeven, dit illustere Zuid-Europese tweetal vormde allesbehalve het duo braafste jongetjes van de klas, maar het relatieve gemak waarmee Europa twee democratisch gekozen premiers de wacht aan kan zetten is best opzienbarend. Ook als we kijken naar de in Brussel gekozen opvolgers: in Griekenland zit er nu een oud-onderdirecteur van het ECB, en in Italië krijgen we een meervoudig eurocommissaris die de boel up and running mag gaan houden.

En dus lijken partijen als D66, GroenLinks en de PvdA hun langverwachte zin te krijgen: de antwoord op de eurocrisis is méér Europa. Een gevaarlijk experiment, zo wordt op eurosceptisch getinte webstekken als De Dagelijkse Standaard vaak geoordeeld. Niet zonder reden, want het grote gevaar van Europa is niet noodzakelijkerwijs dat haar bevoegdheden steeds maar toenemen, maar wel dat dit zonder enige democratische controle plaatsvindt.

Maar Diederik Samsom van de PvdA was euforisch op Twitter. Hij vertelde dat het absoluut noodzakelijk was dat Silvio Berlusconi plaats maakte voor Mario Monte. Ik vond het een bizar tafereel: een oer-Hollandse politicus die meent te moeten meebeslissen over wie er opperbevelhebber mag worden van het verre Italië.

Ik vraag me af wat Samsom er van had gevonden als een (fictieve!) premier Job Cohen was afgezet door het Brusselse machtsapparaat. Had hij het dan ook nog zo geinig gevonden dat Europa het gereedschap in handen had om leiders te maken en te breken? Ik laat die vraag voor dhr. Samsom.

Hoe dan ook, het steeds eurosceptischer wordende Europa ziet met lede ogen aan hoe democratie én economie hand in hand richting het brandende hellevuur wandelen. Waren er maar mensen als oud-president van de VS, Gerald R. Ford, die de situatie scherp konden schetsen:

Whether we like it or not, the American wage earner and the American housewife are a lot better economists than most economists care to admit. They know that a government big enough to give you everything you want is a government big enough to take from you everything you have.

If we want to restore confidence in ourselves as working politicians, the first thing we all have to do is to learn to say no.

Inderdaad. Vul voor ‘American’ maar ‘European’ in, en voila.. een nog steeds uiterst relevant betoog. Ford heeft dus een punt. Help met het zeggen van no tegen het megalomane Europese machtsproject. Het maken en breken van leiders is een bevoegdheid die alleen de inwoners van het desbetreffende land toekomt. En niet bureaucratische, antidemocratische wijsneuzen in Brussel.


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

6 reacties

  1. Primo Mattino

    Mijnheer van Baar, tegen mijn wil en dank in zijn mijn meeste vrienden en kennissen van de linkse kant. (Wat natuurlijk niets wil zeggen want bij de laatste algemene verkiezingen voor een mandaat van 6 jaar had de PdL een overgrote meerderheid en werd links weggevaagd en die 6 jaar zijn nog niet om). Omdat ik vind dat een democratie niet zonder één van de twee kan, maakt mij dat niet uit. Bovendien zijn we hier zo dat we het ook over andere (plezieriger) zaken kunnen hebben als politiek, onder het genot van een glas plaatselijke wijn. Helaas zijn de gesprekken die ik de afgelopen 4 jaar heb gevoerd over dit onderwerp niet echt opbouwend geweest en dat doodgewoon omdat ik vrijwel nooit, nee echt nooit, inhoudelijke kritiek heb gehoord op de macropolitiek van Berlusca, maar eigenlijk alleen maar gezeik over zijn privéleven. Ja, wel als er incidenten waren. Dan waren ze er als de kippen bij met hun kwasie moreel superieure moraal: Toen het dorp Rosarno in opstand kwam tegen de hen terroriserende allochtonen, toen inwoners van een wijk bij Napels een zigeunerkamp in de fik stak, omdat die zigeuners een baby hadden willen stelen, als er weer eens een vliegtuig met illegalen van Lampedusa iets te snel naar hun zin werd teruggestuurd, tegen de brug over de straat van Messina, tegen de bouw van een eniergiecentrale in Saline op de plek waar sinds 37 jaar een nooit in bedrijf geweest zijnde chemische fabriek staat enz. (valt het u ook op dat ze altijd ergens TEGEN zijn, maar dat terzijde?)

    Maar inhoudelijk kritiek op de hervormingen in het onderwijs en de magistratuur heb ik nooit uit hun mond kunnen trekken, helaas.

    Nu houden de linksen zich ook wel koest want ze weten donders goed dat de staatsschuld niet de schuld is Van Berlusca maar van de periode dat de Socialische Partij van Craxi aan de macht was. Uit die tijd stammen de idiote pensioenregelingen van mensen die op hun 40e met pensioen kunnen. Ik ken er verscheidenen van mijn leeftijd die al meer dan 20 jaar met pensioen zijn. Uit die tijd  stammen de ruime zwangerschapsverlofregelengen voor zowel de vader als de moeder, uit die tijd stammen de ruime subsidiemogelijkheden voor iedereen die maakt niet uit wat voor lullig ideetje had. Toen werd het geld met bakken over de sloot gekieperd, niet in de tijd van Berlusconi.

    Natuurlijk heeft de (OUDE) italiaanse politiek van (SP en DC)  die schulden gemaakt, maar net als in Nederland kan de gewone burger van nu daar niets aan doen, evenals aan de macht achter de macht in Rome. Moet ik met een beschuldigend vingertje gaan wijzen naar mijn buurman? De meesten hier voelen zich en zijn ook eerder slachtoffer in plaats van dader.

    Nederlanders zijn heel goed in het opheffen van hun beschuldigende vingertje, maar zoals ik al eerder zei kunnen ze dat alleen maar doen omdat er elk jaar zo’n 15 miljard euri de schatkist binnenstroomt, niet omdat Nederlanders van die productieve en efficiente werknemers zijn en van die fantasierijke ondernemers ,maar heel simpel omdat ze op een gasbel wonen, waar ze zelf NIETS aan hebben bijgedragen. Het zou de Nederlander en ook de Nederlandse politieke commentatoren sieren als ze eens wat zouden dimmen en wat meer begrip op zouden brengen voor landerre anden en andere mensen die in andere situaties wonen en werken, vele malen moeilijker dan in Nederland.

    Ik hoop dat ik me voldoende duidelijk heb uitgedrukt, want helaas moet ik nu stoppen, omdat de pasta op tafel staat te dampen.

  2. Dirk-Jan van Baar

    @ Primo Mattino

     

    Tellen de critici van Berlusconi in Italië (een meerderheid dacht ik) in uw dorp niet mee? Dat Noord-Europa provinciaal op de eurocrisis reageert vind ik ook, maar zou uw dorp niet ook wat eenzijdig over de schuldvraag denken? Heeft ‘Brussel’ de schulden gemaakt, of de Italiaanse politiek zelf? En over staatsgrepen gesproken: wie beheerst in Italië eigenlijk de staat? Als de Italianen daar zelf geen antwoord op kunnen geven, lopen ze inderdaad hert risico dat anderen dat gaan doen. Waarvan akte!

  3. Primo Mattino

    Als half-Italiaan en wonend in Italie kan ik  de heer van Baar meedelen dat het in Italie wel degelijk zo wordt gevoeld als Tim Engelbart het schetst. Natuurlijk zijn de linksen hier als een kind zo blij dat ze eindelijk na vier lange jaren van roddelen en haat spuien hun zin hebben, maar het is blijdschap met een bijsmaak want niemand vindt het hier fijn dat ze zoals ze het zelf noemen “commissariato di Bruxelles” zijn geworden. En commissariato is een woord dat door ons als zeer vernederend wordt ervaren. Zo is het dorp waar ik woon sinds drie jaar een “commissariato” nadat het hele gemeentebestuur van burgemeester en wethouders waren gearresteerd op verdenking van “associazione mafioso”.

    Zo wordt de Brusselse staatsgreep hier dus ervaren en de heer van Baar kan dan in het verre kikkerlandje, waar ze een grote mond hebben van hier tot gunder louter en alleen omdat ze op een gasbel wonen en NIET vanwege hun geweldige industriele capaciteit en productiviteit, net doen alsof hij de wijsheid in pacht heeft (de zelfgenoegzaamheid van het “Waarvan akte” is kenmerkend voor zijn autoritaire manier van denken), van de mensen achter de economie en de politike spelletjes begrijpt hij helemaal niets.

    De twitter van Samsom is trouwens typerend voor het beperkte denkraam en de provincialisme van de gemiddelde Nederlandse poltieker.

    Italie is altijd een zeer pro Europees land geweest, maar daar zou nu wel eens een kentering in kunnen komen. Zo zou ook uit deze schandalige anti-democratische coupe nog wel eens iets moois kunnen komen nl. het einde van de Europese Unie en een nieuw begin van een Europese Economische Gemeenschap.

    En omdat dit alleen maar mijn mening is en niemand verplicht is het met mij eens te zijn type ik er NIET onder “Waarvan akte”!

    (Dit lijkt een beetje op de Kretenzer die zei dat alle Kretenzers leugenaars zijn).

  4. noordeuropeaan

    Het Brusselse recept is klassiek: schep een angst, pretendeer de oplossing te hebben en gebruik daarvoor middelen die je nog niet had en verkrijg  zo sluipenderwijs meer macht.   Het gebeurt in ondernemingen, het gebeurt in landen en in de EU. De angst moet vaag gehouden worden, zie de euro, er wordt gewaarschuwd voor rampzalige consequenties als men uit de eurozone stapt of ls deze implodeert. Geen enkele berekening terwijl anders alles wordt door gerekend door ons CPB.  Evenmin wordt er een berekening gemaakt over de kosten die met het in stand houden gepaard zullen gaan ondanks de torenhoge schulden  en worden er zo uit de losse hand termijnen van tien of deretig jaar genoemd en bedragen tot 1000 miljard. Uit de duim gezogen. Langs omwegen zoals de eurobonds (iedereen garant) of EMS een door Brussel te beheren en door Brussel te vullen van ons geld, steeds wordt er een middel tot machtsvermeerdering gepeild tot de angst  zo groot is geworden dat men ook die macht krijgt.

    Waarom komt men er pas na elf jaar in Brussel er achter dat er al die tijd in de gehele eurozone gerommeld is waardoor steeds grotere schulden ontstonden? Waarom is er niet eerder fors ingegrepen met waarschuwingen? Was Brussel bij het oprichten van de eurozone echt zo onnozel dat men geen sanctie als uitzetten uit de eurozone instelde? Het 1984 scenario ten voeten uit. 

  5. Ton

    Mij lijkt toch dat als je Eurpese “op hol geslagen” stoomtrein voor de voeten loopt
    je het veld moet ruimen om vervangen te worden door Eurofielen.
    Dat lijkt me toch moeilijk te ontkennen.
    Tja, voor de een is dat winst, voor de ander verlies.

    Uiteindelijk zal blijken dat volkeren zich niet onder dwang laten verenigen al willen de huidige leiders dat nog zo graag.
    De huidige politieke top in Brussel rekent buiten de waard en het is voor ze te hopen dat het snel genoeg misgaat voor ze aan een volkstribunaal worden voorgeleid. Ik vrees dat de guillotines uit het vet kunnen.

  6. Dirk-Jan van Baar

    Berlusconi is helemaal niet afgezet door het Brusselse ‘machtsapparaat’ (dat betrekkelijk machteloos is en afhankelijk van de medewerking van de nationale lidstaten), maar is zelf opgestapt onder grote druk van 1 de Italiaanse politieke klasse, 2 de zweep van Merkel en 3 (niet te vergeten) de op dit blog altijd luid bejubelde financiële marken die – volkomen terecht – inzagen dat het zo niet verder kon. Democratie is in de eerste plaats een middel tot correctie. Waarvan akte!

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.