Hoest, proest, kuch

Foto:

Deze keer geen eenvoudige column, maar wel met een duidelijke boodschap. In Brussel worden sommige eenvoudige zaken namelijk zo enorm ingewikkeld gemaakt dat je minstens twee keer moet lezen wat er nu eigenlijk staat alvorens je beseft dat het in feite helemaal niet moeilijk ís, maar door de EU moeilijk wordt gemáákt.

Al een tijdlang zingt hier in de wandelgangen ‘Dalligate’ rond, waarover ik al in een eerdere column schreef. De voormalige eurocommissaris werd zo ongeveer persoonlijk door commissievoorzitter Barroso gedwongen om op te stappen omdat hij steekpenningen zou hebben aangenomen om de nieuwe tabaksrichtlijn te veranderen. In de loop van de afgelopen maanden bleek echter dat de vork nogal wat anders in de steel zit. Het EU antifraudebureau OLAF begon een onderzoek zonder haar eigen Raad van Toezicht daarin te kennen en een Duits EP-collega begon ook een onderzoek in het kader van de Begrotingscontrolecommissie, waarvan ik plaatsvervangend lid ben.

Al snel bleek elk bewijs van omkoping van Dalli te ontbreken. Zelfs het Cypriotische OM (waar Dalli vandaan kwam) vond geen bewijs. Dan zou je zeggen: excuses van Barroso lijken op zijn plaats, maar dan ken je Barroso niet. Die begon luid om zich heen te schoppen en probeerde OLAF voor zijn karretje te spannen. Dat lukte gedeeltelijk, maar de Raad van Toezicht van OLAF pikte dit niet. Die vond dat zij veel te weinig inzage had gekregen in de hele procedure en is nu zelf klokkenluider geworden. Het EP staat nog steeds op de achterste benen en vertrouwt Barroso niet meer, OLAF ligt onder vuur en de chaos is alleen maar toegenomen. Rapport op rapport, advies op advies en Dalli heeft advocaten in de hand genomen. Tot zover de typisch Europese gang van zaken. 

Er duikt echter in de coulissen van deze hele affaire echter de naam op van een voormalig hoofd van de juridische dienst van de EU Commissie, die nu werkt als advocaat voor de tabakslobby en bovendien lid is van de ethische adviescommissie (AHEC) van… diezelfde EU Commissie! Zijn naam is Petite. Hij speelde een leidende rol in Dalligate en daarover is al behoorlijk bericht in de Engelstalige media. De Nederlandse media zwijgen in alle talen en hebben kennelijk totaal geen weet van deze zaak of zwijgen erover om hun moverende redenen.

Ik stelde als PVV parlementslid meerdere keren vragen over de rol van deze meneer Petite. De eerste vragen werden nog door Barroso zelf beantwoord, maar daarna niet meer. Kennelijk heeft de juridische dienst van de Commissie hem geadviseerd even niets meer te zeggen. Kan ik begrijpen, gezien de aperte ‘onjuistheden’ die hij ten antwoord geeft. Zo beweerde Barroso dat “bij Dalligate geen leden van de AHEC betrokken zijn”. Meneer Petite had er dus niets mee te maken, zo beweerde hij. Nog gekker: de Commissie volhardt in die opstelling bij monde van eurocommissaris Sefcovic.

Dat de heer Petite tegelijkertijd een zeer belangrijke rol speelde in Dalligate, lid is van de ethische adviescommissie van de Commissie en werkzaam is als advocaat bij een tabakslobby firma is voor de Commissie geen enkel probleem. Meneer Petite is volgens hen “volledig onafhankelijk”. Er bestaat volgens de Commissie “geen verband tussen de werkzaamheden van de Commissie en het beroep van advocaat”. Voor ons als PVV is deze tamelijk ingewikkeld gemaakte zaak vrij eenvoudig: het is de hoogste tijd dat deze man met driedubbele pet bedankt als lid van de ‘Ad Hoc Ethical Committee’. De rook is zo langzamerhand dermate ernstig geworden dat er sprake is van een uitslaande brand. Hoest, proest, kuch. En de Nederlandse media maar verder slapen.


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!